Recenzja Alisa (PlayStation 4 & PlayStation 5)

Gdybyś mi powiedział dwadzieścia pięć lat temu, że gry wideo ostatecznie przełamią czwartą ścianę, a potem wrócą do swoich starych sposobów, zawahałbym się. Jak się okazuje, miałbyś rację, ponieważ niektóre gry wideo, po licznych rewizjach, odrzuciły nowo odkryte cechy charakterystyczne i wróciły do swoich dawnych ja. Jak double denim czy jeansy z szwami, te słabe wizualnie i wątpliwe pod względem jakości głosów wkrótce stały się wszystkim, co było potrzebne w pewnych częściach świata, i tym samym dały życie takim tytułom, jak Alisa, niewielki ślad nostalgii i nie wspominając o świadectwie niezliczonych pragnień deweloperów, by trzymać świecę dla ery gier z lat dziewięćdziesiątych.

Casper Croes’ Alisa to wiele rzeczy: list miłosny do ery PSX, oczywiście, ale to znacznie więcej. To także portal — duchowa czasowa kapsuła dla zmysłów, jeśli wolno mi tak powiedzieć — która zawiera wiele dawno zapomnianych wspomnień, które miliony współczesnych graczy mogło zapomnieć. W oczach Alisa czas nie posunął się od 1997 roku, i to jest całkowicie akceptowalne. Jest akceptowalne, ponieważ tam, gdzie jest nisza, jest kieszeń pełna ludzi, którzy dadzą rękę i nogę, aby tylko poczuć się częścią tego. I to jest właśnie Alisa: stary przyjaciel, który wykorzystuje wszystkie lepsze rzeczy, które kiedyś tworzyły lata dziewięćdziesiąte, i z nimi, przywołuje króliczą norę do ery, która ledwo pali się na knot.

Szczery, nie mogę powiedzieć, gdzie ostatnie dwadzieścia pięć lat odeszło, ale fakt, że baza fanów PSX wciąż żyje i jest pełna energii, jest świadectwem jej sukcesu, naprawdę. Ale porozmawiajmy o Alisa — króliczej norze, którą ja, niezaskakująco, był bardzo zadowolony zbadania.

Wspomnienia & Zabytki

Alisa, dla tych, którzy przegapili okazję do doświadczenia jej w 2021 roku, jest grą survival-horror z perspektywy trzeciej osoby, a przede wszystkim hołdem dla lat dziewięćdziesiątych — rewolucyjnego okresu, z którego powstały kultowe tytuły, takie jak Resident Evil i Silent Hill, które zmieniły oblicze gatunku i w ten sposób, dały życie niektórym z najpopularniejszych franczyz, które mamy do dziś. Alisa w pewnych ways jest dzieckiem miłości dwóch wcześniej wspomnianych serii — tylko nigdy nie wyszła poza swoją młodość i nigdy nie miała okazji do reformy dla dobra utrzymania się z wymaganiami i oczekiwaniami świata. Urodziła się, aby być w latach dziewięćdziesiątych i nie ma zamiaru opuścić ich.

Jeśli potrafisz zapamiętać tradycyjne cechy każdej (i mam na myśli każdej) gry horror z lat dziewięćdziesiątych, to wiesz, skąd Alisa czerpie swoje materiały. Aby to ułatwić, przyjmuje styl sztuki niskiej poligonalności, ustalone kąty kamery i oczywiście dźwięk, który jest niewiernie słaby i, śmiało powiem, błogosławieństwem nostalgii. Wszystko to jest tam, i robi wszystko, co w swojej mocy, aby przenieść konsumentów do rdzenia czasowej kapsuły, która jest ledwo krótsza od wspomnień i zabytków. Gra wygląda również jak typowy tytuł PSX, zbyt, w przypadku, gdy animacje są często trochę zniekształcone, a jakość dźwięku często przecieka trochę za głośno. Ale potem, te są wszystkie intencjonalne rzeczy, ponieważ gra szczerze dąży do naśladowania prawdziwego doświadczenia PSX — nawet kosztem posiadania mniej dobrze naoliwionych komponentów w swoim szafie.

Lalki Na Dni

Jeśli chodzi o to doświadczenie w kwestii, Alisa opowiada o tytułowej bohaterce, młodej dziewczynie, która, w desperackiej próbie schwytania poszukiwanego przestępcy, kończy się w starym domu wiktoriańskim — przerażająco ciemnej posiadłości, w której żyjące lalki zajmują każdy pokój i korytarz. Twoim zadaniem, wypełniając buty Elite Royal Agent, jest zbadać dom i rozwiązać garść zagadek i puzzle środowiskowych, aby odkryć sekrety lalek i ostatecznie zabezpieczyć ucieczkę.

Poza wyłączeniem zombie, Alisa nie jest tak różna od Resident Evil. W rzeczywistości, z posiadłością do zbadania, siecią puzzle do przefiltrowania i skarbem ukrytych sekretów do odblokowania, jest to dość na nosie — i to jest w porządku. Jest to również podobne do American McGee’s Alice: Madness Returns, w pewnych aspektach, ponieważ pożycza kilka ciemniejszych cech Alice i nie wspominając o kilku porcelanowych lalek, które tworzą większość wrogów. Ale ponownie — w porządku; naśladownictwo jest najlepszą formą pochwały i wszystko to.
Cel gry jest dość prosty: przesunąć się przez sieć pokoi i zgromadzić wystarczająco dużo kawałków ogólnego puzzle, aby dotknąć pochodzenia lalek. To nie jest najdłuższa historia na świecie (nic związany z erą PSX nigdy nie jest), ale jest tu dobre trzy lub cztery godziny dobrej opowieści — szczególnie jeśli jesteś fanem intencjonalnie słabych dialogów i łzawych zakończeń. Ale kiedy wszystko jest powiedziane, to jest właśnie piękno tego.

Krótko I Słodko

Jeśli jesteś stosunkowo nowy w świecie projektów o niskiej poligonalności i szorstkich mechanikach, Alisa nie będzie miał wątpliwości, aby zacząć drażnić twoje mózg po krótkim czasie. Jej rozgrywka nie jest dokładnie płynna, lub przynajmniej, nie w tym samym sposób, co wiele nowoczesnych gier — ale to jest intencjonalne, i prawdziwe do źródła, aby powiedzieć. Z tym, możesz oczekiwać licznych ustalonych kątów kamery, z których wiele pozostawi cię drapiącym głowę i bezcelowo błądzącym w poszukiwaniu następnej wskazówki, i wiele prób i błędów walki, które są zarówno trudne do pojęcia, jak i naturalnie frustrujące.

Dobra wiadomość jest taka, że Alisa nie zostaje na dłużej, niż powinna, ponieważ jej historia ma tylko trzy godziny długości. Więc, chociaż generuje wiele nużących momentów i puzzle, ładnie się wiąże, i ostatecznie pozostawia cię uczuciem pełności, choć nigdy nie jesteś obciążony. To również gra, którą można odłożyć pod dywan w jednej sesji, zbyt, co oznacza, że jeśli jesteś na rynku czegoś, co jest zarówno krótkie, jak i słodkie, nie musisz szukać dalej niż tutaj.

Poza tym, że kąty kamery są trochę bólem głowy nawet w najlepszych czasach, Alisa udaje się wywołać równą ilość interesujących momentów i prawdziwie zapraszających elementów gry. Są tu wiele puzzle do przefiltrowania, lokacji do zbadania i dobór unikalnych wrogów do konfrontacji, aby wymienić tylko kilka z jej sygnaturowych komponentów. Oczywiście, te rzeczy nie są dokładnie nowymi twarzami, które ledwo widzieliśmy wcześniej, ale tam, gdzie brakuje im oryginalności, z pewnością rekompensują to wartością i serdecznymi pamiątkami.

Werdykt

Jeśli możesz wybaczyć fakt, że Alisa nie jest pionierem nowoczesnej technologii, ale raczej listem miłosnym do ery, która zniknęła ponad dwie dekady temu, to prawdopodobnie zakochasz się w tym, co Casper Croes’ tworzy na srebrnej tacy. Od niskiej poligonalności wizualnej do nostalgicznych efektów dźwiękowych, Alisa dostarcza cały bankiet lat dziewięćdziesiątych dla swojej docelowej grupy — i to więcej. Oczywiste połączenie z Resident Evil odłożone na bok, gra posiada również prawdziwie przekonywującą historię i kulminację. Oczywiście, to nie jest najbardziej oryginalna koncepcja, którą kiedykolwiek widzieliśmy, ale dla stylu i projektu, który jest wykonywany, działa.

Staje się coraz bardziej jasne od samego początku, że Alisa jest hołdem, a jako taki, jest zwykłym naśladownictwem kultowych tytułów, które pojawiły się na PlayStation One ponad dwadzieścia lat temu. Czy to jest zła rzecz? Nie nawet trochę, chociaż zrozumiale, nie będzie to podobać się każdemu. Pytanie, które musisz odpowiedzieć przed podjęciem decyzji, czy grać, czy nie, jest takie: czy lata dziewięćdziesiąte warte powrotu?

Jeśli tęsknisz za dobrą, staromodną wyprawą, która poprowadzi cię bezpośrednio w głąb bezczasowej dziury, która jest równie ozdobiona oryginalnymi dekoracjami, jak znajomymi drobiazgami, to nie ma wątpliwości — Alisa dostarczy ci dokładnie tyle liny, aby dotknąć korzenia. Jeśli jednak odeszłeś od lat dziewięćdziesiątych i nie masz zamiaru ponownie przeżywać kilku z ich najjaśniejszych chwil i prób, które z nimi przyszły, możesz chcieć ominąć ją.