Wasteland Bites Recensie (PC)

Ik kan niet zeggen of ik gespieste radioactieve shish kebabs of keramische schalen serveer, maar ik kan zeggen dat de wereld om me heen niet helemaal normaal is zoals het zou moeten zijn. Met een truck die volgestouwd is met snuisterijen en radioactieve ingrediënten en een post-apocalyptische clientèle die vreselijk hongerig is naar de smaak van lumineuze afval, voelt het alsof ik per ongeluk in een vuilnisbelt van mijn eigen maken ben gestapt. Ik kan niet zeggen wie vriendelijk is en wie gevaarlijk is, en ik kan niet voor het leven van me zeggen welk gerecht waarschijnlijk misselijkheid zal veroorzaken en welk de wereld nog dichter bij de rand van de hongersnood zal brengen. Maar wat ik kan zeggen is dat voedsel het enige is dat de woestijn in orbit kan houden en dat taille giddy. Ik heb alleen geen flauw idee waarom het aan mij is om de hongerigen te voeden. Noem het pech, denk ik.

Wasteland Bites voelt als een koortsachtige droom waar ik gewoon niet wakker van kan worden. Aan de ene kant wil ik zien hoe diep het konijnenhol gaat, als ik maar kan krabben aan die nieuwsgierige jeuk. Maar aan de andere kant verlang ik naar de gedachte om wakker te worden in een kalmere realiteit – een wereld waar mensen niet belachelijke eisen stellen en waar snacks niet in verband worden gebracht met radioactief afval. Maar het voelt alsof ik ergens in het midden zit, tussen een rots en een harde plek, met een truck die ik actief verafschuw, en een schijnbaar eindeloze rij vreemde klanten die ik zo liever in het voorhoofd zou schoppen dan bedienen. Ik haat deze plek – de griezelige stilte, de ontevreden gasten en de verwrongen gezichtsuitdrukkingen – en toch kan ik niet helpen maar liefde voor de druk. Ik wil dat het voorbij is, en toch is er een klein deel van me dat de verleiding niet kan weerstaan om meer giftige modder in de magen van de oh-zo-vreemde en wonderlijke mensen te scheppen.

Voor het record, dit is geen gewone culinaire sport; het is een excentrieke post-apocalyptische horror die doet alsof het een afgelegen kooksimulatie is, maar verbergt een andere laag van mysterie onder zijn giftigheid en zijn algemene vreemdheid. Maak je geen zorgen, de gameplay is nog steeds relatief vertrouwd, in die zin dat het voornamelijk bestaat uit het nemen van bestellingen, mengen van ingrediënten en bijhouden van de vreemde smaak van de gasten in de keuken. Maar, hier ligt het geheim. Zie, waar de meeste kooksims je uitnodigen om te bakken, grillen of frituren van verschillende gerechten, Wasteland Bites vereist dat je een beetje dieper in je wilde kant duikt. En met wild bedoel ik, tappen in je liefde voor radioactief afval en gerechten die absoluut geen zin hebben.

Het gaat als volgt: klanten – woestijnmutanten, voor het grootste deel – naderen je truck, maken ongebruikelijke verzoeken en wachten ongeduldig tot je hun gerecht hebt opgeduikeld. Dit is allemaal basiskookkunst, natuurlijk. De vangst is echter dat de meer je je bestellingen verprutst, de hoger je stressniveau reist. De doel is, kortom, om ervoor te zorgen dat je stress intact blijft terwijl je verschillende bestellingen afhandelt. Er zijn upgrades om in je truck te installeren, nieuwe locaties om te verkennen en een heel unieke klanten om te bedienen. Makkelijk genoeg om je hoofd omheen te wrappen, waar, maar verrassend moeilijk om te beheersen, geloof het of niet.

Als het om het bakken van een paar cakes ging, zou het geen groot probleem zijn. Maar, het feit is, Wasteland Bites is een voorstander van onconventioneel; het wil dat je onmogelijk bepaalde ingrediënten kunt vertalen. En dat is het probleem met de klanten hier. In tegenstelling tot een basiskooksim, verlangen de mensen hier vreemde dingen, sommige waarvan gekookt, rauw of gewoon bedekt met giftige modder. Het irritante deel hier is dat niemand het leuk vindt om je leven gemakkelijker te maken door om gewone artikelen te vragen. Met andere woorden, alles in de woestijn is een probleem, en je stijgende stressniveau is slechts een van de dingen die je kunt doen om je verstand te verliezen en in duisternis te zinken. Maar dat is een heel ander verhaal.

Leringcurve buiten beschouwing gelaten, is er veel om in te bijten. Naast een royale selectie van niveaus en thematische post-apocalyptische scenario’s om te verkennen, heb je ook een ton truck-upgrades om in te duiken, evenals een dubbelzijdig gameplaysysteem dat je laat verkennen van zowel koken en verschillende aspecten van een overlevingsspel – beperkte middelen, bijvoorbeeld. Het is nog steeds relatief klein in vergelijking met je typische kooksim, maar waar het ontbreekt in inhoud, maakt het duidelijk goed met excentrieke verhalenvertelling en vreemde concepten. Misschien is dat de prijs waard, misschien niet. Hoe dan ook, ik kan veilig zeggen dat je niet een ander spel zult vinden dat eruitziet als dit. Zilveren voordelen, je weet hoe het is.

Oordeel

Wasteland Bites neemt echt de biscuit met zijn absurd hoog-octaan culinaire praktijken en wild onconventionele recepten, schroothoopmutanten en post-apocalyptische cultuur. Het is geen ode aan Betty Crocker; het is Mad Max ontmoet Fallout ontmoet Happy’s Humble Burger Farm, als je wilt. En je weet wat? Ik kon niet denken aan een meer aantrekkelijke combinatie van woestijnvreemdheid om een onafhankelijke kooksim aan te vullen. Zeker, het kan een beetje moeilijk zijn om ernaar te kijken, maar het maakt duidelijk voor een unieke ervaring die zal, in alle eerlijkheid, een blijvende smaak op de punt van je tong achterlaten. Het zal je ook nachtmerries geven – dus dat is nog een ding om rekening mee te houden voordat we beginnen met het aftrekken van punten.

Het is eerlijk gezegd best moeilijk om Wasteland Bites met een ander kookspel te vergelijken, omdat ik nog geen spel heb gezien dat knabbelt aan allemaal dezelfde ingrediënten. Toch kan ik niet helpen maar het in je gezicht duwen. Ja, het is een beetje uit de wereld zoals onafhankelijke culinaire horror gaat, maar dat is een beetje waarom ik me zo aangetrokken voel tot het. Op geen manier is het een briljant spel, maar het is een spel dat je waarschijnlijk maandenlang zult onthouden. En je kunt dat nemen met een enorme snuf zout, vrienden.