THRASHER Review (PC & PC VR)

THRASHER is geen spel; het is een psychedelische ervaring die feest op flamboyante droomlandschappen en grillige details, stralende penseelstreken en vloeistofdynamica om een achtbaan van emoties te creëren. Het is het soort kunstinstallatie dat je normaal gesproken zou terugkeren naar na een zware RPG—een baken tussen stormen dat je weet dat het je ziel zal genezen, als het niet met zijn levendigheid en hallucinogene charme, dan met zijn vloeiende ontwerp en naadloze uitvoering. En de soundtrack? Nou, dat is bijna als de icing op de cake, echt.

Als THRASHER  iets is, is het een konijnenhol naar een psychedelische wereld waar palingen en intergalactische wonderen botsen, en glinsterende lichten en primaire dromen hypnotiserende auras en magische visioenen creëren. Het is, ondanks dat het gezegd wordt als een arcadespel, een tentoonstelling voor de zintuigen—een theatrale ervaring die je meesleurt op de reis zonder je te vertellen wie je bent, waar het is dat je naartoe gaat, of zelfs wat het is dat je doet. Het grijpt je bij de kraag, en het geeft je de basis om te vliegen.

THRASHER verkwist geen belachelijk lange tijd aan het opvullen van zijn wereld met onnodige jargon. In plaats daarvan presenteert het je een elektrische paling, een mand met niveaus, en een uniek circulair systeem dat je in staat stelt om combos te bouwen en te evolueren. Het doet niet veel meer dan dat. Maar dan, met een achtergrond die even opvallend is als het eerlijk is, hoeft het niets anders te doen om de stemming te verhogen. Het geeft je de middelen om door te gaan, en het kijkt toe terwijl je door de bewegingen gaat.

Wat dromen zijn gemaakt van

THRASHER geeft je één doel om te bereiken: neem een kleine paling en leid hem door negen niveaus. In elk van de genoemde niveaus heeft de paling de kans om te evolueren en, na een tijdje door een veelheid van hoepels en psychedelische droomwerelden te glijden, een rijke schat aan leviathan-bazen in levendige ritmische oorlogen te tackelen. Maar dat is slechts een klein deel van wat THRASHER is; het is ook een kunsttentoonstelling waarin gebruikers soepel door een veelheid van levendige uitzichten vliegen en deelnemen aan enkele ouderwetse, snelle, theatrale stunts, zoals draaien, dashen en smashen door obstakels op weg naar hun volgende bestemming. Het is snel, stijlvol en bovenal een absolute blast om naar te kijken.

Het spel zelf neemt een charmant cirkelvormig haakje—aangrijpingspunt—een mechanisme waarmee je kunt gebruiken om combos te stapelen en monolithische entiteiten aan te pakken. Het is hoog-octaan en, eerlijk gezegd, veel om van te genieten. Toch is het ook een genoegen om te zien ontvouwen en een echte plaisir om te mengen met het kloppende hart van de games soundtrack en de begeleidende visuele verhalende aspecten. Natuurlijk zijn er <em"honderden bewegende delen om naar te staren, maar, wanneer ze allemaal in dezelfde pot zitten, is het een feestmaal voor de zintuigen—een psychedelische showcase van brullende vuurwerk en blakerende stralen, krachtige auras en dashende intergalactische effecten. En het beste deel is, het voelt geweldig om het te aanschouwen in zijn primaire vorm, meer nog eens je de paling hebt geëvolueerd en in de latere delen van de reis bent getreden.

Eenvoudig dashend

In de negen niveaus die THRASHER naar voren brengt in het sci-fi platform, zijn er negen epische leviathan-gevechten om te overwinnen, een hele tijdlijn van oorspronkelijke evolutievolgorden om te voltooien, en niet te vergeten een passende score om je te vergezellen terwijl je door zijn universum en in de grote ruimte sprint. Kort, zou je kunnen zeggen, maar niet het minste beetje saai.

Hoewel het een beetje een uitdaging is om te verslaan, THRASHER maakt het zo dat elke poging die je doet uniek is van de vorige. Dankzij zijn bombastische diorama’s en fladderende audiovisuele effecten, voelt het alsof elke run duidelijk anders is dan de vorige. En dat is een van de dingen die ik leuk vind aan THRASHER: het feit dat het je iets geeft om terug te keren naar, zelfs als je toevallig onderweg faalt. Niet veel spellen kunnen dat voor elkaar krijgen, eerlijk gezegd.

Laat het gezegd zijn dat, terwijl THRASHER een toegankelijk spel is met de vrije, stromende besturing van een feel-good ritmespel, het tweede deel van de reis kan een beetje verwarrend en frustrerend zijn. Er is een uitdaging daar die, eerlijk gezegd, enkele zuurkrijgende noten zou moeten oproepen. Toch, wanneer THRASHER een uitdaging tentoonstelt, balanceert het vaak het speelveld met aantrekkelijke, actiegerichte arcadesequences en psychedelische beelden. En het doet dat allemaal ongelooflijk goed. Lest we forget THUMPER.

Natuurlijk, als je ook op zoek bent naar het volgen van het spoor van degenen zoals THUMPER of enig ander psychedelisch boost-blastend rommelen dat de markt aanvult, dan zou je in staat moeten zijn om een solide basis te vinden om aan te steken hier. Wat betreft de vraag of THRASHER een beter spel is dan zijn voorganger, is een andere vraag. Voor wat het waard is, echter, als je wanhopig bent om te zweven op een soortgelijke golflengte als Puddle en Creature Label’s alternatieve werken, dan is het hoogstwaarschijnlijk dat je niet teleurgesteld zult zijn in wat dit laatste hoofdstuk te bieden heeft aan zijn fanbase.

Uitspraak

THRASHER is een feestmaal voor de zintuigen dat gewoon fantastisch aanvoelt om doorheen te gaan, kom regen of kom hoog water, hetzij in een psychedelische droomwereld of onder de cascaderende waterverfschilderijen van een fluorescerende film in beweging. Het is cool, slick en pulserend met al die wonderlijke energie die we aanbidden en verlangen van tempo-boostende ritmegevechten.

Als je een fan bent van THUMPER of The Artful Escape, dan heb ik geen twijfel in mijn geest dat je zal genieten van het rommelen door THRASHER en het ervaren van al zijn intergalactische avonturen in eerste instantie. Het is een spel dat je niet gemakkelijk vergeet—een “ervaring” die boven en buiten gaat om een blijvende indruk achter te laten zodra al zijn kaarten zijn gespeeld. Toegegeven, het zal niet voor iedereen zijn, en het zal waarschijnlijk niet aanspreken bij het hele spectrum. Maar het zal, aan de andere kant, resoneren met degenen die een gedeelde enthousiasme delen voor krachtige droomwerelden en eighties-achtige arcadespellen. Als je toevallig in de laatste valt, dan zul je geen gebrek aan kwaliteitselementen vinden.