Deze Oorlog van Mij Review (Xbox, PlayStation & PC)

Deze Oorlog van Mij is niet bang om diep in de wortel van een wereld te snijden die ongegeneerd de verschrikkingen van een verlaten beschaving laat zien, die ondergedompeld is in bittere onrust. Het doet alsof het iets anders is, noch geeft het de indruk dat oorlog een actie-georiënteerde romp is met cinematische tranen en gladde kogelhel-sequenties. In plaats daarvan schildert het de ruwheid van oorlog in een ander licht, als een ontroerend herinneringsbeeld dat mensen—gewone mensen die oorlog voeren, niet met vijandelijke naties, maar met hun innerlijke demonen en hun constante strijd om te overleven tegen ondraaglijke odds—inderdaad lijden onder harde gevolgen van achter het gordijn. Het slaat de bush niet om; het zegt je wat oorlog echt lijkt voor een gewone burger in een belegerde stad. Het mag niet iets zijn dat je wilt zien, maar het is iets dat je moet, als het niet vandaag is, dan morgen.

Om het maar te zeggen, Deze Oorlog van Mij is niet zoals je typische oorlog-georiënteerde avonturenspel. Er zijn geen elitetroepen, en er zijn geen sequenties die je in staat stellen om je innerlijke held te ontgrendelen en de kansen die tegen het land zijn gestapeld, te ontmantelen. Hier, vul je de laarzen van burgers in een belegerde wereld, niet als geharde oorlogshelden, maar als gewone mensen die de gedachte koesteren om lang genoeg te overleven om de aanvang van een nieuwe dageraad te zien. Als zodanig heb je niet de middelen, noch de tijd om je volgende zet te berekenen. De wereld stort voor je in, en het valt aan een kleine collectie om niet alleen te leren hoe je je hoofd boven water houdt, maar om samen te komen als één in wanhopige tijden van nood. Dit, om kort te gaan, is waar je je reis begint : midden in een voortdurende oorlog, tussen een rots en een harde plaats zonder de kracht of middelen om de nacht te overleven.

Het spel zelf is verdeeld over twee verschillende cycli, met de dagcyclus die je verplicht om een schuilplaats te onderhouden en te controleren, en een nachtcyclus die je verplicht om onder de dekmantel van duisternis uit te gaan om medische benodigdheden, materialen en andere vitale artikelen te zoeken die kunnen je inspanningen voor overleving ondersteunen. In de dag, vijandelijke troepen zwerven het gebouw af, waardoor je stil moet blijven en achter vijandelijk vuur moet blijven, terwijl ‘s nachts de asgrijze straten je een dekmantel bieden om je reis naar de onderbuik van een voortdurende oorlog te ondersteunen. Als de juggler van burgers, valt het op je schouders om moeilijke keuzes te maken, missie-objectieven te prioriteren en voedsel, medische benodigdheden en middelen te rantsoeneren aan een gemeenschap die op de rand van hongersnood balanceert.

Om het overduidelijke te zeggen, Deze Oorlog van Mij is niet een gemakkelijk spel, noch is het een spel dat je hand vasthoudt terwijl je door de bewegingen heen werkt. Met benodigdheden die een zeldzaamheid zijn en burgers die gevoelig zijn voor uitputting, heb je niet alleen de taak om te zoeken en op te slaan; je hebt de verantwoordelijkheid om te beschermen, te onderhouden en te bepalen wie het leven moet riskeren, en wie zijn positie moet behouden voor het behoud van je langetermijnbelangen. En, om de zaken nog erger te maken, heb je ook diverse bedreigingen te maken, zoals sluipschutteraanvallen, vijandelijke troepen en milieutechnische rampen die je dwingen om buiten de gebaande paden te denken terwijl je wanhopig zoekt naar een korte-termijnoplossing voor langetermijnproblemen.

Om zijn saaie aard te compenseren, biedt Deze Oorlog van Mij een netjes ontworpen zwart-wit audiovisueel effect dat evenzeer treffend is als het deprimerend is om naar te kijken. Om eraan toe te voegen, implementeert het een solide variëteit aan lagen voor je om te verkennen, met het spel zelf een mengeling van zijwaartse scrolling en exploratie, basisbouw en stealth. Weer, het is niet de gemakkelijkste koek om te kraken, en de meeste van deze facetten komen vaak met een heel lot caveats. Mensen zullen hun kookpunt bereiken, en interne conflicten zullen ontstaan wanneer je het het minst verwacht. Bovendien zullen burgers sterven, en zullen missies je dwingen om offers te brengen voor het grotere goed. Met andere woorden, er zijn weinig tot geen gelukkige eindes om te ontgrendelen in Deze Oorlog van Mij. Rather, je hebt een deprimerend, maar waar venster naar een wereld die geen optimistische toekomst heeft. Maar dat is oorlog, en eerlijk gezegd, Deze Oorlog van Mij deinst niet terug om zijn ware kleuren te laten zien.

In weerwil van alles, heeft Deze Oorlog van Mij een heel lot inhoud voor je om in te bijten. Behalve zijn luchtige campagne en rollende missie-gebaseerde formaat en procedurele complexiteit, biedt het ook een brede selectie van originele scenario’s en DLC, met elke uitbreiding die verschillende spelregels, objectieven en mechanismen biedt om doorheen te snijden. En, weer, je wilt het niet — tenminste, niet aanvankelijk. Toch is er nog steeds veel te halen uit Deze Oorlog van Mij, met korte periodes van voldoening die je vaak een gevoel van prestatie geven en een reden om door te gaan. En het zijn die korte periodes, echt, die het spel waard  maken om te spelen.

Oordeel

Deze Oorlog van Mij levert een verpletterende stomp in het hart, niet zozeer als videospel, maar als een plechtige herinnering dat leven, vooral in oorlogstijd, broos is, en dat rookgordijnen propaganda de bittere waarheid over wat er achter de frontlijn gebeurt, verhullen. Met een boeiende, maar emotionele toon die je in een hoek drukt en je dwingt om een morele kompas te navigeren tijdens de wreedste tijden, doet het spel geen moeite om je hand vast te houden en je een spoor van broodkruimels te geven om te volgen. In plaats daarvan vertrouwt het op je instincten, je vermogen om goed van kwaad te onderscheiden, en je bereidheid om je overtuigingen op te offeren voor het welzijn van anderen. Het is niet aangenaam. Maar dan is oorlog dat ook niet.

Terwijl Deze Oorlog van Mij  niet de picknick is die je wilt dat het is, is het een spel dat je moet overwegen om op een gegeven moment in de nabije toekomst te spelen. Hoewel het nog steeds een hartverscheurende ervaring is die je zowel mentaal als fysiek kan uitputten, is het een ervaring die je moet toelaten om zich een weg te banen in je catalogus, niettemin. Je zult het liefhebben, en je zult het haten. Maar bovenal zul je leren om de kleine dingen in het leven te waarderen.