De Laatste Geschenk Review (PC)

Het had een schone veeg van een verlaten huis op Kerstmis moeten zijn, maar het was niet zo eenvoudig als dat. Nee, met de wijsheid van hindsight, had ik ferm aandacht moeten besteden aan de rode vlaggen die voor me dansten – de subtiele veranderingen in de atmosfeer en het feit dat dingen een beetje te gemakkelijk begonnen te gaan. Als ik de kans had gehad om weer in zijn greep te komen, dan zou ik meteen mijn verlies hebben genomen en naar de voordeur zijn gerend. Maar die boot is lang geleden vertrokken. Kerstmis heeft zijn tol geëist en ik heb weinig meer over dan een put van spijt en een liefkozende gevoel van paranoia. Het is hier nog steeds stil en ik vrees dat ik de laatste van degenen in de schaduw nog niet heb gezien.

The Last Gift maakte de baan bijna geluidloos; een snelle tussenstop in een ogenschijnlijk verlaten huis, een boeket van festieve geschenken en de kans om te grijpen en te sluipen zonder de bewoners te alarmeren. Maar toen, alsof het mijn verkeerde daden verlichtte, trok de flick van een lichtschakelaar me in een donkerdere realiteit – een plek waar ik langzaam kon beginnen te twijfelen aan mijn acties en me kon verzoenen met het feit dat Kerstmis geen egoïstische viering was; het was een feest dat me zou dwingen om een lange, harde blik in de spiegel te werpen en volledig verantwoordelijk te zijn voor mijn fouten. Weer, het had een gemakkelijke baan moeten zijn. Jongen, hoe verkeerd was ik om tot die conclusie te komen.

Als je nog niet twee en twee hebt samengesteld, is The Last Gift een festief toepasselijke indie horror-game over gulzigheid en acceptatie, angst en verlossing. Nou, misschien is het niet zo diep als dat, maar het is zo dicht bij een mengeling van al deze dingen als een standaard, bijna cliché-ridden inbraakexploit met ballen en slingers. Bij nader inzien, misschien is het wel het laatste, en misschien is het precies wat het zichzelf op de tin beschrijft, wat een rechttoe-rechtaan liefdesbrief is aan brutale beslissingen en brute gevolgen.

Tijd om de Pijper te Betalen

Als je een provocerende plot zoekt, dan kun je misschien beter de hoeken en gaten van een alternatief instituut afspeuren om je narratief-georiënteerde geest te laten groeien. De waarheid hier is dat, terwijl The Last Gift wel een verhaallijn heeft die je kunt zien ontvouwen over een relatief korte dertig minuten durende reis, op geen enkel moment neemt deze reis de tijd om zijn wereld te vlees te maken met twists en turns, intrigerende karakterontwikkelingsbogen of eindspelontdekkingen om je hoofd te krabben en terug te komen voor een tweede poging in het donker. Om eerlijk te zijn, dit is geen dat soort spel; als iets, is het Emily Wants to Play met een feestelijke geest – een mengeling van horror en voer, en een hommage aan klassieke eenvoudige indie-games die actief kiezen om het gaspedaal van vereenvoudigde gameplay-mechanica en tien seconden durende voorbereidingen in te drukken. Dit is geen slechte zaak, hoewel het wel de moeite waard is om het overvloedig duidelijk te maken dat er geen extravagante plotpunten zijn om hier uit te pakken.

Met alles wat hierboven is gezegd, is The Last Gift een traktatie in zichzelf – een verrassend goede kerstman-vuller van horror die de essentie van Kerstmis en de gevolgen van zijn negatieve effecten magnifiek vastlegt, d.w.z. geschenken nemen die niet noodzakelijkerwijs van jou zijn. Verpakt in zijn korte verhaal is een leerboek-corridorphopper die een solide poging doet om je op je tenen te houden met harde jump scares en nerveuze momenten, jack-in-the-box-ontmoetingen en onryo-gebaseerde thrills die een traditionele Japanse horror aandoen.

Het spel zelf is, tot op zekere hoogte, een eenvoudige aangelegenheid die niet veel van je vraagt, behalve dat je door de holle schil van een huis moet lopen en verschillende taken moet voltooien, waarvan de meeste bestaan uit het spelen van hooky met een wraakzuchtige geest die, eerlijk gezegd, je nergens in de buurt van zijn greep wil hebben. Het is een beetje PT, en een beetje MADiSON gecombineerd, maar met enkele rijke feestelijke infusies en een ogenschijnlijk geestelijke essentie die je voor de gek houdt door je te laten denken dat alles kalm en enigszins normaal is. Het is niet, maar het doet een geweldige job om je te laten denken dat het wel zo is, als je mijn drift begrijpt.

Gevolgen, Opnieuw Aangestoken

Terwijl er een vrij korte game hier is die veel te wensen overlaat, maakt The Last Gift goed gebruik van zijn tijd op tafel met veel boeiende momenten en hartstopping-ontmoetingen. Natuurlijk zou ik geen blind oog slaan voor een paar extra lagen, als het alleen maar was om de wereld te helpen vlees te maken en de reikwijdte van zijn core gameplay-elementen te verbreden. Dat gezegd hebbende, voor een korte game die je niet nodig hebt om diep in je achterzak te graven, denk ik dat er een stimulans is om tijd door te brengen met het, als het alleen maar is voor de zachte voordelen en de griezelige ambiance die het zo vloeiend levert in zijn korte tijd op de schoorsteen.

Uitspraak

The Last Gift combineert claustrofobische corridor-hopping met feestelijke infusies in een korte maar verrassend solide indie horror-film die alle kenmerken van een zorgvuldig gemaakte seizoensgebonden aangelegenheid extrahiert, met zijn hartstopping-jump scares en tastbare ambiance die een stevige basis vormen voor een echt leuke en boeiende ervaring. Weer, het is een kort verhaal, en het laat nog steeds veel te wensen over in zijn verhalende afdeling. En toch, ondanks dat het een korte dertig minuten durende tijd heeft om zijn boodschap over te brengen, slaagt het er nog steeds in om een memorabele kerstman-vuller te leveren die alle kwaliteiten van een zenuwslopende pret heeft.

Hoe dan ook, als je vastbesloten bent om achter de sluier van een onconventionele Kerstmis te glippen, dan moet je overwegen om een poging te wagen met The Last Gift’s web van verrassingen. Het zal je niet warm en knus houden, maar het zal je zeker laten nadenken over de essentie van de feestdagen en, belangrijker nog, je plaats daarin. Sloop niet in andermans huizen en steel hun geschenken,基本. Dat is ongeveer de strekking van het bericht, Anyway.