Tomb Raider I–III Remastered Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch & PC)

Het voelde als een kwestie van tijd voordat we een Tomb Raider-remastered versie zouden krijgen, vooral met de overvloed aan remasters uit het begin van de jaren 2000. Hoe dan ook, het is eindelijk hier, en Tomb Raider-fans kunnen nu een zucht van verlichting slaken voordat ze zich headfirst in wat de ontwikkelaar Aspyr in petto heeft. Als je nog twijfelt, maak je geen zorgen. Daar komen wij met onze gebruikelijke recensies van nieuwe games.

Een kleine sprong terug in de tijd voordat we beginnen. Dus, Tomb Raider I–III Remastered is een compilatie van de eerste drie games. Ja, inderdaad. We hebben het over de jaren ’90, toen het ontwikkelteam overwoog om een mannelijke protagonist te creëren en realiseerde dat er mogelijk overeenkomsten zouden zijn met Indiana Jones, dus besloten ze om Lara Croft te introduceren, bestaande uit, was het, meer dan 32.000 polygonen?

Puntige ouderwetse karaktermodellen daargelaten, werd Lara Croft een instant-famous popcultuurverschijnsel overnight. Ze stond tall tussen de likes van Mario en ging verder om te verschijnen in verschillende games, films, tijdschriften, romans en zelfs themapark attracties. Maar het verhaal begon allemaal met de eerste drie games: Tomb Raider 1, 2 en 3, uitgebracht in 1996, 1997 en 1998, respectievelijk.

Dus, hier zijn we nu. Lara Croft is niet langer een reeks puntige polygonen. We kunnen genieten van moderne visuals op een ouderwetse game die veel van jullie waarschijnlijk herinneren als een leuke ervaring. Omdat het op huidige en next-gen consoles staat, zou het spelplezier ongetwijfeld veel leuker moeten zijn. Maar voldoet Tomb Raider I–III Remastered eigenlijk aan alle initiële verwachtingen? Is het spel echt zo goed? Is het een enorm floppen? Laten we dat uitzoeken in onze Tomb Raider I–III Remastered-recensie.

Reis door het geheugen

Een vrij slimme en atletische archeoloog, Lara neemt ons mee terug naar de wereld van oude tomben en overleven in gevaarlijke ruïnes over de hele wereld. Je hebt niet één, maar drie compilaties van games om in te bijten. Bovendien bevat de remaster elke DLC van elke game, dus er is veel te doen tegen een aantrekkelijke prijs. Als je de originele games speelde, weet je dat het verhaal niet zo veel uitmaakte.

Dit komt deels omdat games vroeger simpel waren, wat de ware betekenis van minder is meer aantoont. De inspanningen die games tegenwoordig in het verhaal steken, staken games vroeger in het verkennen, puzzelen, geheime ontdekkingen enzovoort. Het is om deze reden dat ik denk dat Tomb Raider 1, 2 en 3 zo goed slaagden in het winnen van veel harten en geesten, en door uitbreiding roept de remaster dezelfde intrige op.

Cutscenes zijn nauwelijks de grote, dure cinematische wonderen die we vandaag genieten. Ze zijn afgezwakt om alleen de essentiële informatie te geven die je nodig hebt om naar het volgende niveau te gaan, en hoe je het ook ziet, de vereenvoudiging betaalt zich uit, als het niet voor nostalgie is. Verder, Tomb Raider I–III Remastered bevat de originele drie actie-avonturen precies zoals je je ze herinnert. Je zult door landen reizen, oude mysteries oplossen, verborgen schatten ontdekken, puzzels oplossen en mysteries ontrafelen die verloren leken te zijn gegaan in de tijd.

Dinosaurische waarschuwing!

O, je vecht tegen dodelijke vijanden, vaak dieren en soms mensen. Wolven, beren, vleermuizen, mensen en Aspyr slaagde er zelfs in om een dinosauriër in Peru te stoppen. Maak geen fout, Tomb Raider I–III Remastered is een uitdagend spel, gedeeltelijk vanwege de besturing, maar we zullen daar zo meteen op ingaan. Je zult vaak rondes van kogels in vijanden leegmaken, zozeer dat ze aanvoelen als kogelvrije doelen. Zelfs kleine insecten en vogels nemen een leven lang om te doden.

Een vleermuis zal je in het gezicht slaan, maar hoeveel pistoolschoten je er ook op afvuurt, hij zal niet sterven. Uiteindelijk zal je beseffen dat je afstand moet houden van vijanden. Je zult vaak rennen en frantically proberen om op slot te blijven. Maar de slotfunctie is onbetrouwbaar, vaak afdwalend van het doel. Uiteindelijk trapt het in; het duurt alleen even om eraan te wennen.

Het is goed dat vijanden nu een gezondheidsbalk hebben, zodat je tenminste kunt zien hoe goed je het doet. Maar uiteindelijk is gevecht niet geweldig en hoefde het nooit te zijn. Zelfs toen we de klassiekers speelden, lag de focus nooit op gevecht, maar op platformen en levelontwerp. Maar voordat dat, Tomb Raider I–III Remastered ontbreekt het aan automatisch opslaan. Zonder de tijd te nemen om je voortgang handmatig op te slaan, zal je jezelf in fysieke pijn brengen.

Valstrikken, oppassen!

Gevecht telt nauwelijks omdat platformen en de vele instant-doden die kunnen komen van een gebrek aan meesterschap ervan, veel belangrijker zijn. Terwijl platforms een uitdaging op zich zijn, bevatten ze ook puzzels. En ik mag eraan toevoegen dat, vanwege het geometrische levelontwerp van de oude games, je veel pauzeert om te meten hoeveel afstand er voor je ligt? Als je faalt om te meten en de juiste sprong te prescriberen, kun je vallen. Toegegeven, sommige van de misses kunnen niet jouw schuld zijn. Het spel lijdt aan invoer-vertraging of trekt zich niets aan van je opdrachten.

Een ander groot probleem is de camerahoek, die in benauwde kamers een nachtmerrie kan worden om te controleren. Het is grappig omdat de camerahoek een verandering is die in de remaster is geïmplementeerd. Aanvankelijk bleef de camera op zijn plaats, dus was er nooit een probleem met het gebruik van de tankbesturing. Maar nu laat de moderne versie je zien dat de camera achter je zit. Dat is prima, behalve dat het in kleine ruimtes of bij grote sprongen zweeft, tegen het plafond botst en alle soorten gekke manoeuvres je van je spel afhalen.

Verleden en heden

Misschien is het een van de redenen waarom de ontwikkelaars de vrijheid includeren om tussen tank- en moderne besturing te schakelen. Je kunt overschakelen naar tankbesturing voordat je grote rennende sprongen maakt, en dan terugkeren naar moderne. Ik zeg dat omdat de graphics een ander probleem oproepen. Zie, het ontwikkelteam wilde zoveel mogelijk van het oude behouden. Begrijpelijk, ze wilden dat fans echt de nostalgie ervaren zonder te veel te veranderen.

Dus, je speelt eigenlijk hetzelfde spel als de klassiekers, maar met bijgewerkte graphics. Het kan voor sommigen afstotend zijn, maar ik denk dat het precies de reis door het geheugen is die fans van de eerste drie games nodig hebben. Alles is hetzelfde, of het nu gaat om vijandpatronen, cutscenes, geheime locaties of cruciale itemplaatsingen. Echter, je ziet een upgrade in de lichteffecten en schaduwen, die je voor jezelf kunt vergelijken. Met één druk op de knop kun je schakelen tussen de oude graphics en de nieuwe textures midden in het spel.

De ontwikkelaars hebben de perfecte balans gevonden tussen 32-bits retro-charme en moderniteit. Echter, er blijft ruimte voor verbetering in sommige gebieden die te donker zijn om duidelijk te zien. Je eindigt met het schakelen naar de oude graphicsmodus om het niveau te voltooien, en dan terug naar modern. Een stap omhoog in de framerate is een pluspunt, evenals de algehele prestatie die foutloos is tot het einde.

En, zoals altijd, zoals de klassiekers, geniet je van een voortdurende, gespannen sfeer hier. Zowel de muziek als de geluidseffecten verhogen de gameplay, spanning en dreiging opbouwend. Je weet nooit wat je te wachten staat, of het nu een tijger is die plotseling uit de schaduw springt of een rolsteen die op het punt staat om je ondergang te worden. Je angst piekt net zo snel als alle jaren geleden, behalve dat het nu verheven is door authentieke geluiden en stemacteerwerk.

Oordeel

De beste twee woorden om de Tomb Raider I–III Remastered-ervaring te beschrijven, zijn ‘tijdscapsule’. Het behoudt de originele geometrie en lay-out van de klassiekers. Echter, je geniet van upgrades in de graphics, besturing en algehele gameplay die modernere standaarden bereiken. Fans van de eerste drie games in de Tomb Raider-serie zullen hier een blast hebben. Echter, nieuwkomers kunnen sommige van de graphics en besturingskeuzes afstotend vinden.

Om te beginnen, kan het spel even duren voordat je eraan gewend bent. Het kan een constante worsteling zijn om intentie om te zetten in actie, met de camerahoek die bitter weinig helpt. Sommige gebieden zijn rechtuit onduidelijk, een eindresultaat van overbelichting. Terwijl moderne, fancy licht mogelijk nieuw leven heeft geblazen in de vegetatie en glinstering van water, blijft het onconsistent in andere gebieden, zelfs twijfelachtig.

In grote mate voelt Tomb Raider I–III Remastered aan als een overhaaste port naar huidige en next-gen consoles met alleen bijgewerkte graphics. Veel meer voelt het als iets dat had kunnen worden gedaan om een soepel en naadloos spelervaring te creëren voor zowel nieuwe als oude spelers. Voor nu, echter, kun je afhankelijk zijn van de klassieke besturing en graphicsmodus om eventuele ontwerp- of ontwikkelingsproblemen te bestrijden.

In bepaalde gevallen zullen de tankbesturing meer zin hebben om mee te spelen. In andere gevallen kun je de voorkeur geven aan de moderne besturing, hoewel met geduld en oefening. Sommige klassieke graphics zien er beter uit en spelen beter dan de hedendaagse versie, wat amper zin heeft in een geremasterd spel. Algehele prestatie is foutloos tot het einde, en een aantrekkelijke prijs voor een definitieve editie verlicht de ziel, maar niet genoeg, vrees ik, om het spel zonder voorbehoud aan te bevelen.