De zaak van het gouden idool Recensie (Xbox One, Xbox Series X|S & PC)

Na een aanzienlijke tijd te hebben besteed aan het zorgvuldig analyseren van de aanwijzingen en onwaarschijnlijke verdachten van een met een trui beklede kikker zijn zelfgemaakte dagboek, denk ik dat ik enigszins vertrouwd ben met excentrieke ideeën. Het is duidelijk dat, wanneer het gaat om detective werk, misdaad vaak op verschillende manieren voorkomt, en het is dankzij games als Frog Detective en The Wolf Among Us dat, zelfs als we de regels van deze voortdurend evoluerende bezigheid al hebben vastgesteld, onvoorspelbaarheid vaak vaker voorkomt dan ooit tevoren. Neem De zaak van het gouden idool bijvoorbeeld; aan de oppervlakte ziet het er, tja, relatief onschuldig en zelfs een beetje saai uit, misschien. En toch, ondanks zijn beste pogingen om een gewone verschijning te hebben, is de waarheid dat het niets van het gewone is — zoals, helemaal niet. Maar dat is een beetje wat me ertoe aanzette: het feit dat het niet bang was om een beetje vreemd te worden.

Om het even, De zaak van het gouden idool is geen nieuw spel, maar eerder een herboren spel dat een paar jaar geleden op pc is uitgekomen. Nog steeds, als je nog niet in zijn wortels hebt gedoken en de ouderwetse notitieblok en loep niet voor jezelf hebt gebruikt, dan kun je misschien geïnteresseerd zijn om meer te horen over het voordat je, tja, je naam opgeeft voor de bezigheid. Wil je met ons meegaan terwijl we ons in de verhaal achter de nieuw herboren point-and-click detective game van Color Gray Games verdiepen? Laten we er dan meteen in duiken.

Het invullen van de lege plekken

De zaak van het gouden idool kan heel goed binnen de marges van meerdere boeken zitten, hoewel het voor het grootste deel een misdaadgerelateerd point-and-click mysterie spel is, waarin spelers de rol van een enthousiaste detective op zich nemen die, in de nasleep van verschillende gruwelijke zaken, het onder zich heeft genomen om de bewijzen te verfijnen en elk van hen dienovereenkomstig op te lossen. En als dat klinkt als een generieke detective baan, dan verzeker ik je — het is het niet. In feite draaien de onderdelen die De zaak van het gouden idool maken niet vaak op dezelfde manier als verschillende andere mechanismen; in plaats daarvan draaien ze en draaien ze naar een ander patroon — een patroon dat jij, als de intuïtieve waarnemer die je bent, moet ontcijferen door ruwe gegevens te verzamelen uit de objecten en woorden om je heen, en uiteindelijk deze gegevens te gebruiken om plausibele conclusies te trekken voor elk van de misdaden in kwestie.

Wat de verhaallijn betreft, draait De zaak van het gouden idool zijn wereld rond een verwrongen samenzwering — een opvallende tijdslijn van gebeurtenissen die een gemeenschappelijk thema omcirkelen: de dood van ogenschijnlijk niet-gerelateerde burgers, die allemaal hetzelfde lot hebben ondergaan in een periode van vijftig jaar. Het is jouw taak, als de wever van waarheden, om deze tapijtree van dodelijke slachtoffers te omarmen, en om feit van fictie te scheiden, zelfs als het betekent dat je serieuzere vragen moet beantwoorden over de morele gevolgen van de acties en motieven van je verdachten. En geloof me wanneer ik zeg dat dit niet zo verwarrend is als het klinkt op papier, voornamelijk omdat er, qua gameplay, veel hulp is om je in de goede richting te duwen. Nou, zo ongeveer.

Vragen & Antwoorden

Zoals ik eerder vermeldde, is de gameplay in De zaak van het gouden idool niet helemaal moeilijk te kraken; in feite draait het meestal om het zoeken naar objecten of punten van interesse in een van de verschillende kamers, en het markeren ervan om een trefwoord van een soort te ontgrendelen. En het is met dat woord dat je moet figureren hoe het aansluit bij een overkoepelend verhaal uit je vertrouwde dagboek van feiten. In een typisch geval kun je jezelf in de grond graven voor een naam, evenals de motieven van het slachtoffer of verdachte in kwestie. Om deze stukjes van het bewijs samen te voegen, moet je vaak door verschillende lagen in een kamer schuiven, waarna je enige echte doel is om de stukjes van de puzzel op hun plaats te schuiven en de nasleep van je acties te aanschouwen. Dus, zoals ik zei — relatief gemakkelijk te begrijpen.

De zaak van het gouden idool is een traditioneel point-and-click spel in zijn hart, en dus, als je niet de vloer aan het schrobben bent voor bruikbare stukjes informatie, dan is de kans groot dat je andere delen van het scherm aan het markeren bent om het misdaad verder te illustreren die handig voor je ligt. Hoe dan ook, het doel van het spel is bijna altijd hetzelfde in elk nieuw misdaad toneel: identificeer de verdachte, en creëer een plausibele verklaring voor waarom ze hebben gekozen om op hun vrij sadistische neigingen te handelen. Behalve dat je de rookgordijn van hun gezichten moet verwijderen, is er ook het geval van het identificeren van het wapen, evenals de motief voor de moord, enzovoort. En opnieuw, veel van deze dingen zijn vrij gemakkelijk te vinden, dankzij het feit dat het meer een spel van trial en error is dan een meesterklasse in de kunst van helderziendheid en dergelijke.

Een boeiende koortsdroom

Als er één ding is dat bij me is gebleven lang nadat de laatste misdaad was opgelost in De zaak van het gouden idool, was het de personages — de vreemde en wonderlijke figuren die, hoewel ze niet noodzakelijkerwijs positief zijn in hun portretten, allemaal een indruk van een soort hebben achtergelaten. En ik weet wat het was over deze personages dat me intrigeerde, maar zeker moet het te maken hebben gehad met de manier waarop ze hun verhalen vertelden, of misschien zelfs de manier waarop ze hun kernkenmerken op een enigszins bedrieglijke maar intrigerende manier projecteerden. Hoe dan ook, het voelde allemaal als een soort intangible koortsdroom — handschoenen aantrekken met een reeks onorthodoxe, levende wezens — en om eerlijk te zijn, op geen enkel moment voelde ik de drang om wakker te worden uit die droom, want het had me bij zonsondergang en het liet me niet los tot de volgende dageraad, vreemd genoeg.

Er is veel dat ik kan zeggen over de kunststijl van dit stuk, maar om het te samenvatten, denk ik dat het alleen maar eerlijk is dat we één woord in het bijzonder omcirkelen — en dat is vreemd. Het is voldoende om te zeggen dat De zaak van het gouden idool niet het beste uitziende spel op de markt is, noch is het precies overlopend met overbodige effecten of overgangen. Toch verandert dat niets aan het feit dat, tenminste wanneer het met het blote oog wordt bekeken, het alle kenmerken van een wereld ondersteunt die onweerstaanbaar anders is dan zijn triple-A neven. Ja, het is een beetje onhandig, maar tegelijkertijd is zijn aandacht voor detail en zijn vermogen om het kloppende hart van een moordmysterie roman uit de 18e eeuw te vangen, ongeëvenaard, en niet te vergeten versterkt door een krachtige soundtrack die zowel thematisch overtuigend als boeiend is op alle juiste plaatsen.

Uitspraak

Het kost me niet veel om verliefd te worden op alles wat de rauwe essentie van een klassieke moordmysterie roman vangt, om eerlijk te zijn. En toch, zelfs voor iemand die zo gemakkelijk tevreden is met dergelijke dingen als ik, De zaak van het gouden idool staat nog steeds zijn mannetje als een van de grootste meesterwerken in het genre sinds de geboorte van Return of the Obra Dinn. En dat is veel zeggen, gezien het feit dat de genoemde titel niets minder is dan een natuurlijk geboren fenomeen in de wereld van misdaadgerelateerde gaming. Maar, zoals het blijkt, is Color Gray Games hun spin op het genre evenzo overtuigend als zijn neven, en het laat me twijfelen aan de vraag of het beter is dan Return of the Obra Dinn in het algemeen. Maar, eerlijk gezegd, dat is een verhaal voor een andere keer.

Om het even, De zaak van het gouden idool is zeker een van de betere detective games die ik de afgelopen tijd heb gespeeld. Het is een beetje vreemd en onconventioneel, maar het is ook een van de meest toegankelijke entry-level point-and-click games van zijn soort, en het weet nog steeds zijn waarde te versterken door volledig gebruik te maken van een tijdperk en instelling die coherent en boeiend zijn op alle juiste momenten. Daarom ben ik bereid om het alle krediet te geven dat het verdient. En dus, om dat initiële vraag te beantwoorden of het waard is om te spelen — ja, het is het zeker, mits je de mentale energie hebt om het te ontrafelen, dat is.