De Zaak van het Gouden Idool Recensie (Xbox One, Xbox Series X|S & PC)

Na een aanzienlijke tijd te hebben besteed aan het zorgvuldig analyseren van de aanwijzingen en onwaarschijnlijke verdachten van het met de hand gemaakte journaal van een frog met een coltrui, geloof ik dat ik enigszins vertrouwd ben met excentrieke ideeën. Het is duidelijk dat, wanneer het om detective werk gaat, misdaad vaak in vele vormen voorkomt, en het is dankzij games als Frog Detective en The Wolf Among Us dat, zelfs als we de regels van het steeds evoluerende beroep al hebben vastgesteld, onvoorspelbaarheid vaker voorkomt dan ooit. Neem De Zaak van het Gouden Idool bijvoorbeeld; aan de oppervlakte ziet het er, tja, relatief ongevaarlijk uit en zelfs een beetje saai, misschien. En toch, ondanks zijn beste pogingen om een gewone verschijning te hebben, is de waarheid dat het niets van het gewone is — helemaal niet. Maar dat is een beetje wat me ertoe aanzette: het feit dat het niet bang was om een beetje vreemd te worden.

Voor het record, De Zaak van het Gouden Idool is geen nieuwe game, maar eerder een herboren versie van een game die een paar jaar geleden op PC is uitgekomen. Nog steeds, als je je nog niet in zijn wortels hebt gestort en de ouderwetse notitieblok en loep niet voor jezelf hebt gebruikt, dan ben je misschien geïnteresseerd om meer over het te horen voordat je, tja, je naam opgeeft voor het beroep. Wil je met ons meegaan als we ons in de verhaal achter de nieuw herboren point-and-click detective game van Color Gray Games storten? Laten we er dan meteen in duiken.

Het invullen van de lege plekken

De Zaak van het Gouden Idool zou heel goed binnen de marges van meerdere boeken kunnen passen, hoewel het voor het grootste deel een misdaadgerelateerde point-and-click mysterie game is, waarin spelers de rol van een enthousiaste detective op zich nemen die, in de nasleep van verschillende gruwelijke zaken, het op zich heeft genomen om de bewijsstukken te analyseren en elke zaak dienovereenkomstig op te lossen. En als dat klinkt als een generieke detectiveklus, dan verzeker ik je — het is het niet. In feite draaien de onderdelen van De Zaak van het Gouden Idool niet vaak op dezelfde manier als verschillende andere mechanismen; in plaats daarvan draaien ze en keren ze terug naar een ander patroon — een patroon dat jij, als de intuïtieve waarnemer die je bent, moet ontcijferen door ruwe gegevens te verzamelen uit de objecten en woorden om je heen, en deze gegevens uiteindelijk te gebruiken om plausibele conclusies te trekken voor elke van de misdaden in kwestie.

Wat de verhaallijn betreft, draait De Zaak van het Gouden Idool zijn wereld rond een verwrongen samenzwering — een opvallende tijdslijn van gebeurtenissen die een gemeenschappelijk thema omcirkelen: de dood van ogenschijnlijk niet-gerelateerde burgers, die allemaal het slachtoffer zijn geworden van hetzelfde lot in een periode van vijftig jaar. Het is jouw taak, als de wever van waarheden, om deze tapijten van sterfgevallen te omarmen, en om feit van fictie te scheiden, zelfs als dat betekent dat je serieuze vragen moet beantwoorden over de morele gevolgen van de acties en motieven van je verdachten. En geloof me als ik zeg dat dit niet zo verwarrend is als het klinkt op papier, voornamelijk vanwege het feit dat er, qua gameplay, veel hulp is om je in de juiste richting te duwen. Nou, zo ongeveer.

Vragen & Antwoorden

Zoals ik eerder vermeldde, is de gameplay in De Zaak van het Gouden Idool niet helemaal moeilijk om te kraken; in feite draait het voor het grootste deel om het zoeken naar objecten of punten van interesse in een van de verschillende kamers, en het markeren ervan om een trefwoord van een soort te ontgrendelen. En het is met dat woord dat je moet uitvinden hoe het aansluit bij een overkoepelend verhaal vanuit je vertrouwde journaal van feiten. In een typische zaak zou je jezelf kunnen vinden op zoek naar een naam, evenals de motieven van het slachtoffer of verdachte in kwestie. Om deze stukken van het bewijs samen te voegen, moet je vaak door verschillende lagen in een kamer schuiven, waarna je enige echte doel is om de stukken van de puzzel op hun plaats te leggen en het gevolg van je acties te aanschouwen. Dus, zoals ik zei — relatief simpel om te begrijpen.

De Zaak van het Gouden Idool is een traditionele point-and-click game in hart en nieren, en dus, als je niet aan het schrobben bent op zoek naar bruikbare stukken informatie, dan ben je waarschijnlijk andere delen van het scherm aan het markeren om het misdrijf dat voor je ligt nog beter te verduidelijken. Hoe dan ook, het doel van de game is bijna altijd hetzelfde in elke nieuwe misdaadscène: identificeer de verdachte, en construeer een plausibele verklaring voor waarom ze hebben gekozen om hun vrijwel sadistische neigingen te activeren. Afgezien van het feit dat je de rookgordijn van hun gezichten moet wegnemen, is er ook de kwestie van het identificeren van het wapen, evenals de motief voor de moord, en zo verder. En opnieuw, veel van deze dingen zijn vrij gemakkelijk te vinden, dankzij het feit dat het meer een spel van trial en error is dan een meesterklasse in de kunst van helderziendheid en dergelijke.

Een Grijpende Koortsdroom

Als er één ding is dat bij me bleef hangen lang nadat de laatste misdaad was opgelost in De Zaak van het Gouden Idool, waren het de personages — de vreemde en wonderlijke figuren die, hoewel ze niet noodzakelijkerwijs positief relatable zijn in hun portretten, allemaal een indruk van een soort achterlieten. En ik weet niet wat het was over deze personages dat me intrigeerde, maar zeker moet het iets te maken hebben gehad met de manier waarop ze hun verhalen vertelden, of misschien zelfs de manier waarop ze hun kernkenmerken op een soort oneerlijke maar intrigerende manier projecteerden. Hoe dan ook, het voelde allemaal als een soort intangible koortsdroom — handschoenen aan met een reeks onconventionele, levende wezens — en om eerlijk te zijn, op geen enkel moment voelde ik de neiging om wakker te worden uit die droom, want het had me te pakken bij zonsondergang, en het leek me niet los te laten totdat de volgende dageraad, vreemd genoeg.

Er is veel dat ik kan zeggen over de kunststijl van dit stuk, maar om het te samenvatten is het alleen maar eerlijk dat we één woord in het bijzonder omcirkelen — en dat is bizar. Het is voldoende om te zeggen dat De Zaak van het Gouden Idool niet de best uitziende game op de markt is, noch is het precies overlopend met overbodige effecten of overgangen. Echter, dat verandert niet het feit dat, tenminste wanneer bekeken met het blote oog, het alle kenmerken van een wereld ondersteunt die onweerstaanbaar anders is dan zijn triple-A neven. Ja, het is een beetje houterig, maar tegelijkertijd is zijn aandacht voor detail en zijn vermogen om het kloppende hart van een moordmysterie roman uit de 1700 te vangen, ongeëvenaard, en niet te vergeten versterkt door een krachtige soundtrack die thematisch overtuigend en boeiend is op alle juiste plaatsen.

Uitspraak

Het kost me niet veel moeite om verliefd te worden op alles wat de rauwe essentie van een klassieke moordmysterie roman vangt, om eerlijk te zijn. En toch, zelfs voor iemand die zo gemakkelijk tevreden is met dergelijke dingen als ik, De Zaak van het Gouden Idool houdt zijn grond als een van de grootste meesterwerken in het genre sinds de geboorte van Return of the Obra Dinn. En dat is veel te zeggen, ook, gezien het feit dat de genoemde titel niets minder is dan een natuurlijk fenomeen in de wereld van misdaadgerelateerde gaming. Maar, zoals het blijkt, is Color Gray Games hun spin op het genre evenzeer overtuigend als hun verwanten, en het laat me twijfelen aan de vraag of het beter is dan Return of the Obra Dinn in het algemeen. Maar, waarheidlijk, dat is een verhaal voor een andere keer.

Om het evenwicht te bereiken en tot een passende conclusie te komen, zal ik zeggen: De Zaak van het Gouden Idool is zeker een van de betere detective games die ik de afgelopen tijd het genoegen heb gehad om door te spelen. Zeker, het is een beetje vreemd en onconventioneel, maar het is ook een van de meest toegankelijke entry-level point-and-click games van zijn soort, en het versterkt zijn waarde door volledig gebruik te maken van een tijdperk en setting die coherent en boeiend zijn op alle juiste momenten. Daarom ben ik bereid om het alle krediet te geven dat het verdient. En dus, om die initiële vraag te beantwoorden of het waard is om te spelen — ja, het is het zeker, mits je de mentale energie hebt om het te ontrafelen, dat is.