Super Mario Bros. Wonder Review (Switch)

Super Mario Bros. is terug voor wéér een olifantgroot avontuur in het grillige rijk van het Bloemenkoninkrijk in een gloednieuw side-scrolling spel. En niet te vroeg, aangezien de laatste side-scrolling titel in de serie meer dan een decennium geleden uitkwam. De vraag is, heeft Nintendo sinds 2012’s Super Mario Bros. U, een paar nieuwe smaken toegevoegd aan het blauwdruk, of is het min of meer trouw gebleven aan dezelfde stamboom en stijl als de bron? Als dat het soort vraag is die je je stelt sinds Nintendo voor het eerst de toepasselijk getitelde Super Mario Bros. Wonder aankondigde, lees dan verder.

Back to Basics, Bros

Om een feit te stellen, Super Mario Bros. Wonder probeert zich niet voor te doen als iets wat het niet is, noch onderwerpt het zich aan doelloze experimenten om innovatief te zijn. In plaats daarvan maakt het min of meer gebruik van de zelfde elementen die eerdere iteraties tot cultklassiekers maakten, en voegt uiteindelijk toe aan het raamwerk door de creatie van gloednieuwe biomen en grappen. Zeker, de personages en verhaallijn zijn nog steeds hetzelfde, en de wereld is nog steeds even levendig en charmant als de rest van de hoofdstukken in de anthologie. Maar Wonder, ondanks zijn verleidelijke wolk van herkenbaarheid, slaagt er op de een of andere manier in nieuwe betekenis te blazen in een blauwdruk die, eerlijk gezegd, waarschijnlijk al lang, lang geleden verouderd had moeten zijn. Uiteraard is het in de kern een side-scrolling spel, dus allereerst is er weinig reden om je zorgen te maken over een gebrek aan ervaring aan Nintendo’s kant. Het is duidelijk een blauwdruk die het team al meerdere keren heeft doorgenomen, dus om te zeggen dat Wonder een concept was dat net buiten hun bereik lag, zou niet waar zijn. Feit is dat Nintendo weet hoe het een bekroond side-scrolling platformspel moet maken; het maakt ze al het grootste deel van veertig jaar, verdorie. En dus wist ik, wat dat waard is, lang voordat ik terugkeerde naar de wortels van de nieuwste incarnatie, dat authenticiteit geen probleem zou zijn. Dat gezegd hebbende, werkte een traditionele en gezond nostalgische aanpak echt wonderen, of was het slechts het geval dat Nintendo op safe wilde spelen door nostalgie te injecteren in een product waarvan het al wist dat het zou verkopen, ongeacht?

Another World, Another Flower

Om je op de hoogte te brengen, Super Mario Bros. Wonder volgt het achtkoppige collectief op een geheel nieuwe wervelende tour door het Bloemenkoninkrijk—een magische archipel die bestaat uit talrijke biomen, samen met speciale krachtgevende wortels bekend als Wonderbloemen. Als een van die acht, word je uitgenodigd om door een reeks levels te rollen, de genoemde Wonderbloemen te verzamelen, die het personage in wezen een tijdelijke prestatieboost geven, en nieuwe gebieden te ontgrendelen via de alom bekende Warp Pipes. Niet veel is daar veranderd, eerlijk gezegd, hoewel de toevoeging van de eerder genoemde Wonderbloemen zeker een leuke aanvulling is op een anders herkauwde formule. Wat betreft de Wonderbloemen, als je er toevallig een oppakt tijdens je reis, dan verander je ofwel in een olifant (want, weet je, waarom niet?) of transformeer je uiteindelijk de kaart in iets bijna buitenaards en unieks. En eerlijk gezegd, hier vindt Super Mario Bros. Wonder zijn ritme—glijdend langs een propvolle regenboog van regio’s die allesbehalve bewerkt of gekopieerd zijn. Zeker, elk level brengt iets vers naar de tafel, en niet te vergeten nieuwe vijanden om aan te pakken, thema’s om te verkennen en power-ups om van te profiteren. Het spreekt voor zich dat, wat creativiteit betreft, Nintendo altijd op een andere golflengte heeft gezeten—een uitspraak die teruggaat naar de vroegste dagen met de franchise op de NES. Veertig jaar later is die creatieve geest nog springlevend, zoals duidelijk wordt in de absoluut prachtige zones van het Bloemenkoninkrijk en de levendige persoonlijkheden van de bewoners. Daar kan ik niet over klagen. Sterker nog, ik ben al een tijdje niet meer in een wereld zo wonderbaarlijk en elegant als het Bloemenkoninkrijk belandd—dus complimenten daarvoor, Nintendo.

Hello Again, Bowser

Het doet me bijna pijn om het toe te geven, maar om eerlijk te zijn, op geen enkel moment heb ik me echt verbonden gevoeld met het verhaal in Super Mario Bros. Wonder. Met de kennis van nu, en nadat ik de laatste hoofdstukken van het nieuwste boek heb uitgespeeld, voel ik me slecht omdat ik niet genoeg gaf om de verhaallijn of zijn terugkerende personages? Niet echt. Het is tenslotte een verhaal dat we allemaal al een dozijn keer hebben gezien, dus hoe leuk het ook was om alle oude gezichten weer eens te zien—ik kon me echt niet druk maken om het algehele doel voor ogen. Ja, Bowser was er, en ja, Mario was ook daar. Tel één en één bij elkaar op, en je kunt het hele portret al gaan schilderen zonder het eerste, tweede of twaalfde stukje te onthullen. Gezien de enigszins vergetelijke verhaallijn en dezelfde oude onsterfelijke vetes, maakt Wonder zijn verliezen goed door een solide en feilloos vermakelijke gameplay-ervaring te leveren, en niet te vergeten een stevige vier-speler co-op modus, bovendien. Het volstaat te zeggen dat, wat het spelen van het eigenlijke spel betreft, het allesbehalve vergetelijk is; integendeel, het is ronduit memorabel om alle goede redenen, en het verheugt me te zeggen dat, vanuit een persoonlijk standpunt, het misschien wel een van de beste is die ik ooit het genoegen heb gehad door te werken. Maar natuurlijk, ik loop op mezelf vooruit. Verhaal terzijde, het Bloemenkoninkrijk is misschien wel een van de mooiste werelden die we ooit in virtuele vorm hebben mogen aanschouwen. Bovendien, aangezien elk van zijn levels sterk van elkaar verschilt, en ook bezaaid is met nieuwe vijanden, obstakels en algemene verrassingen om te overwinnen, droogt de ervaring nooit echt uit of begint ze te blijven hangen.

A Wonder to Behold

Super Mario Bros. Wonder verspreidt zich over zes volledig dynamische werelden—hoofdstukken waarin vooruitgang wordt omlijst door een reeks levels. Als Mario (of Luigi, Peach, of iemand anders op de all-star lijst, wat dat betreft), moet je geleidelijk door de bewegingen werken en Wonderzaden verzamelen—nuttige items waarmee je extra levels kunt ontgrendelen bovenop de kernlevels. Gelukkig is het verkrijgen van die Zaden niet zo moeilijk; je krijgt er één door een level uit te spelen, en een andere door een vijand te verslaan of een geheime locatie te ontdekken. Uiteindelijk is wat Wonder echt laat opvallen het gebruik van Wonder Effecten—een functie die ervoor zorgt dat de standaard 2D side-scrolling look overgaat in iets heel anders, of het nu een top-down puzzelspel is, of een door inktvlekken geïnspireerd kunstwerk. Hierdoor kon ik op geen enkel moment voorspellen wat er in het volgende deel van het spel zou gebeuren. In plaats daarvan bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met proberen te achterhalen wat het spel nog niet had gedaan, of wat Nintendo nog meer voor me verborgen kon hebben gehouden voor een later stadium. Ik was nooit echt verveeld, is wat ik probeer te zeggen. Al met al biedt Super Mario Bros. Wonder een behoorlijke hoeveelheid kwaliteitscontent, die allemaal de pure kracht heeft om een veelvoud aan demografieën aan te spreken, zowel jong als oud. Het is niet uitdagend genoeg om een kind te temperen, maar het staat ook niet op dezelfde golflengte als My Friend Peppa Pig, ook niet. Het slaat eerder een perfect evenwicht, wat betekent dat, ongeacht leeftijd, ervaring of achtergrond, je zelden moeite zult hebben om de molshopen te overwinnen die Wonder uitspreidt.

Verdict

Op het eerste gezicht is het gemakkelijk om Super Mario Bros. Wonder te vergelijken met Super Mario Bros. U— en op geen enkel moment voel ik me daar slecht over. Echter, zodra de herkenbaarheden zijn opgelost en de Wonderbloemen uiteindelijk vorm krijgen, vervagen die eerste indrukken snel tot iets heel anders, en brengen zo een opwindende nieuwe ervaring voort die het beste van de basis brengt naar een adembenemende locatie die, zoals de naam al zegt, niet alleen een wonder op zich is, maar ook een absoluut genoegen om stukje bij beetje te zien ontvouwen. Geloof me—je zult de wereld van Wonder vanuit je eigen perspectief willen zien om de schoonheid en de kracht die het te bieden heeft te begrijpen. Geen diehard fan van de loodgieter en zijn groep trouwe volgelingen? Het maakt niet echt uit. Het spreekt voor zich dat als je op zoek bent naar een hartverwarmend 2D side-scrolling avontuur dat je ook gedurende de reis aan het twijfelen zal brengen, dan hoef je niet verder te zoeken dan Nintendo’s recent opgerichte tussenstop.