Souls of Chronos Recensie (PS5, Switch & PC)

In de gamewereld worden elke andere dag nieuwe games uitgebracht. Als gevolg daarvan vind je de meeste indie-titels die door de mazen van de samenleving glippen, terwijl grote AAA-titels een overvloed aan aandacht krijgen. Gelukkig schrijven wij vaak over de meeste games, ongeacht hun populariteit. Zoals Souls of Chronos, bijvoorbeeld. Terwijl je misschien voor het eerst over het hoorde, moet je aan het einde van dit artikel een duidelijker beeld hebben of het je aandacht trekt of niet.

Souls of Chronos is onlangs uitgekomen op Valentijnsdag voor PS5, Switch en PC via Steam. Het is een klassieke RPG-titel van ontwikkelaar FUTU Studio die isometrische RPG-gameplay, verhaalgedreven storytelling en thema’s van armoede, verraad en wanhoop combineert. Terwijl sommige ideeën mogelijk verloren zijn gegaan in de vertaling van Chinees naar Engels, is het over het algemeen een leuk verhaal dat ik heb genoten om te ontwarren.

Verder dan oppervlakkige vriendelijkheden, hoe ziet de game eruit en voelt het aan? Is het een waardige aankoop? Laten we dat ontdekken in onze Souls of Chronos-review.

Nog een post-apocalyptisch verhaal?

Oké, dus voordat je je mening over de vertrouwdheid van het verhaal vormt. Je weet wel, het “het is 15 jaar geleden dat de apocalyps plaatsvond. De wereld is in grote verwarring. Verschillende facties zijn met elkaar in oorlog. Het is aan jou om de wereld te redden van zichzelf…” verhaal. Ik wilde Souls of Chronos de kans geven om zich te onderscheiden van de menigte, en mijn god, het heeft zijn belofte waargemaakt.

Ik betwijfel of een andere game ooit zo moedig is geweest om de hoofdpersoon, de persoon waarop het lot van de wereld afhankelijk is, af te beelden als een gangster. Ja, je hebt het goed gehoord. Sid, de protagonist, is een gangster uit een bende genaamd de Hyena’s. Het is zo duidelijk dat hij hier niet is om aardig te zijn, zelfs iemand afperst in de allereerste missie van het spel.

Maar Sid is niet zomaar een doorsnee gangster. Hij heeft een geweten, een die je kunt laten zien op bepaalde momenten in het verhaal of niet. Je doet dit via actie- en dialoogkeuzes die verschillende Sid-persoonlijkheden creëren die je kunt kiezen. Dat maakt Souls of Chronos intrigerend, omdat er verschillende manieren zijn waarop het verhaal kan gaan, en om het ware einde te vinden, moet je mogelijk een paar keer door het spel heen spelen. Geen klachten tot nu toe.

Enter, Twist, and Turn

Aan het begin van het spel wordt de speler geconfronteerd met een twist en een draai. Dat Sid trots een gangster is die hier is om enige orde op straat te herstellen. Maar voordat je jezelf in dat feit kunt settelen, gooit Souls of Chronos nog een andere twist in de mix. Een andere bende, de Antilopen, zijn tegen de Hyena’s. Ze willen de macht overnemen en een van hen verwondt Sid ernstig.

Sid wordt gered door Torii, die zogenaamd Sids enige romantische affaire is die we in RPG’s zijn gaan verwachten. Maar ze is niet je typische match-up. Torii bezit een Chronus, wat, laten we zeggen, een parasiet is die tijd kan manipuleren. Door de kracht van de Chronus redt Torii Sids leven, maar Sid is nu voor altijd in haar schuld, letterlijk in leven door de Chronus te onderhouden met zijn levensduur. In ruil daarvoor gebruikt Torii de kracht van de Chronus om Sid te helpen tegen de rivaliserende bendes.

Er gebeurt veel, met niet bijna hetzelfde niveau van diepgang. We zien interessante thema’s zoals armoede, wanhoop en verraad. De wereld zelf is vol politiek, oorlogvoerende facties en misdaad. Al deze zijn belangrijke verhaalelementen die meestal terloops worden genoemd in plaats van onderzocht.

Toch willen we de passie die duidelijk zichtbaar is in de plotontwikkeling prijzen. Zelfs door een soort verhaalboeknarratie te incorporeren waarbij je teksten op het scherm leest in plaats van de stemmen van de personages te horen. Het is interessant omdat, zelfs zonder de voice-acting, de amorele keuzes en conflicten in het verhaal intrigerend genoeg zijn om meer te willen weten. Tenminste genoeg om meer te willen weten. Over het algemeen is de plot van Souls of Chronos lovenswaardig.

Time to Shake Things Up

Als Sid de enige speelbare karakter was, zou het spel mogelijk saai worden. Gelukkig is zijn metgezel Torii ook speelbaar, wat gameplayvariatie toevoegt aan Souls of Chronos. Je kunt zelfs haar vaardigheden beïnvloeden, afhankelijk van de dialoogopties die je kiest. Zoals het pikken van zakken of afdingen om korting te krijgen in winkels.

Ik hou ervan dat Sid en Torii verschillende persoonlijkheden, vaardigheden en statistieken hebben. Dus, wanneer je je wilt aanpassen, kun je altijd overstappen naar een andere karakter en voelen hoe het is om door de straten van Astella te trekken in hun schoenen en hun vaardigheden te ervaren, vooral de kracht van de Chronus.

Look and Feel

Souls of Chronos is een genoegen om te zien. De personages zien eruit als leuke, kleine, afgeronde sprites die over de kaart rennen. De kaart, die delen van de grotere wereld van Astella weergeeft, ziet er levendig uit. Hoewel de personageportretten nog levendiger zijn, iets dat Astella saai of misplaatst kan maken.

Het geluidsontwerp is twijfelachtig. Aan de ene kant is de muziek niet slecht, maar te herhalend. De geluiden zoals voetstappen, aanvallen en impacten komen echter goed tot hun recht. Het is dichter bij surrealistisch, dus dat is geweldig.

Bugs?

Er zijn klachten over een paar bugs hier en daar, zoals soft lock-problemen. Deze zullen waarschijnlijk in de volgende patchupdate worden opgelost. We willen een “verloren in de vertaling” bug benadrukken waarbij sommige concepten verkeerd zijn weergegeven bij de vertaling van Chinees naar Engels. Het is niet zo groot dat het de hele ervaring verpest, maar het zou fijn zijn om een naadloze ervaring te hebben, ongeacht de taal.

Laatste, maar niet minst

Voor sommigen is de actiegevecht de belangrijkste onderdeel van een RPG, een no-brainer. Als je dat soort persoon bent, zul je blij zijn te weten dat Souls of Chronos op dat gebied levert. Het wapenassortiment is voldoende. Je kunt kiezen tussen geweren en zwaarden. Torii heeft echter unieke vaardigheden.

Je bent vrij om te upgraden en aan te passen, hetzij via vaardigheidspunten na het voltooien van elk niveau, het oppikken van gesneuvelde vijanden of het afwijken naar zijmissies. We hebben vermeld hoe het spelen van Sid alleen mogelijk saai kan worden. Het is een vrijwel hetzelfde ervaring. Leuk in het begin, saai aan het einde. Gelukkig redt Torii de dag.

Melee-gevechtsopties stellen je in staat om vijanden op korte afstand neer te halen. Je kunt echter ook wegrennen en schoten afvuren vanuit een grotere afstand. Een schot is niet genoeg, dus je moet dat herhalen totdat de vijand sterft. Het is niet precies een hack-and-slash-feest. Je brengt veel tijd door met rennen, je voetstappen weerklinken na je. Voor de vrij korte speeltijd verwachtte ik net een beetje meer crunch.

Conclusie

Ik zal het gewoon zeggen. Gevecht is niet Souls of Chronos sterkste punt. In vergelijking met de hack-and-slash-opties van vandaag, komt het tekort en kan het zelfs saai worden. Maar wat Souls of Chronos mist in gevecht, maakt het goed in veel andere dingen die je buiten het gevecht om kunt doen.

Meestal zul je teksten op het scherm lezen om de plot te ontdekken, meer te leren over de avonturen van Sid en Torii en te kiezen welke route je wilt dat ze nemen. Je beslissingen beïnvloeden hun persoonlijkheidskenmerken, die Sid essentieel een superongeliefde gangster maken of een van de betere.

Terwijl Souls of Chronos leidt tot vier eindes, creëert het meer ruimte voor replay-waarde op de zoektocht naar het ware einde. En wat geweldig is, is dat opnieuw beginnen geen chore voelt, dankzij de meerdere thema’s van armoede, verraad en wanhoop die constant strijden met elke beslissing die je moet nemen.

Dus, wat is de consensus? Nou, ik denk dat de meeste gameplay-aspecten “bijna daar” zijn. Het verhaal is goed, maar niet geweldig. Het gevecht voelt licht. De kunststijl van het spel kan een beetje meer liefde gebruiken. Over het algemeen is het een goede poging, vooral van een low-budget start. Het is niet het beste spel dat er is, maar het heeft een bepaalde charme die het waard is om even te stoppen.