Silent Hill: Townfall Recensie (PS5 & PC)

Aangekomen op de kust van het kuststadje St. Amelia, zonder je verleden of redenen voor je aanwezigheid te kennen, begin je aan de Silent Hill: Townfall met meer vragen dan antwoorden. Zoals gebruikelijk in de franchise, zoek je een verloren dierbare en til je het deksel van de mysterieuze gebeurtenissen om je heen op. In het geval van St. Amelia ben je, opnieuw, afgedwaald van de oorspronkelijke Silent Hill setting in Amerika en ben je beland in Schotland. De tijdsperiode is 1996, hoewel sommigen van jullie de authentieke details en locaties herkennen die zijn ontleend aan het echte vissersdorp St Monans. Het is een ongelooflijk mooie game om te verkennen, ondergedompeld in een drukkende sfeer van mysterie en depressie. Er is hier zeker iets mis, en jouw aanwezigheid is de katalysator die alles in gang zet: puzzels oplossen, mysteries ontrafelen, aanvallen overleven en alles daartussenin.

Sinds Silent Hill 2 Remake (2004) en Silent Hill f(2025), Konami heeft bewezen dat ze nog steeds in staat zijn om je rillingen over de rug te bezorgen met een griezelige sfeer en boeiende verhalen. Ze hebben een franchise nieuw leven ingeblazen die een van de hoekstenen is van het survival‑horrorgenre, nauw verwant aan Resident Evil. Interessant genoeg heeft Konami deze keer de fakkel doorgegeven aan weer een experimentele studio.  Schotse studio Screen Burn Interactive, staat aan het roer van het ontwerp en de creatie van de nieuwste entry in de Silent Hill franchise. Een relatief opkomende studio die zeker een risico is dat in beide richtingen kan uitpakken. Hoewel ik, toen ik mijn tijd in St. Amelia afrondde, wist dat Konami inderdaad terug is. Als er ooit enige twijfel bestond, zal mijn recensie van Silent Hill: Townfall dit snel duidelijk maken.

Verloren Identiteit

Ik zou doodsbang zijn als ik aanspoelde op de kust van een ander continent. Een Amerikaan is de hoofdpersoon van Silent Hill: Townfall en wordt met geheugenverlies wakker in St. Amelia. Hij heeft niets dat kan verklaren wat hem is overkomen en waarom hij hier is beland, behalve het ziekenhuisbandje om zijn pols. Daarop staan zijn naam, Simon Ordell, en zijn bloedgroep, die later in het spel nog van pas komt. Het belangrijkste is echter ontdekken wie je bent en wat je doel in St. Amelia is. En zo beginnen we, even onwetend als de hoofdpersoon, elk detail nauwlettend te onderzoeken. Dat gaat gemakkelijk, gezien hoe uitnodigend St. Amelia is.

Ofwel, uitnodigend zit in de sfeer van mysterie schildert zich onmiddellijk over de met mist doordrenkte straten, verre statische geluiden, en een zekerheid dat er iets gruwelijks in de schaduwen loert. Je wilt vooruit duwen, maar bent voorzichtig voor welke waanzin zich ook mag onthullen, of het nu in de verrassende wendingen van het verhaal is of via de omgevingsvertelling. Het is een behoorlijk boeiende ervaring, die geleidelijk zin geeft aan alles. In het begin blijf je aanwijzingen en details vinden die meer vragen oproepen dan antwoorden. Onze protagonist blijft onwetend tot twee extra speelbare personages later verschijnen. Zoe en Richard hebben veel meer diepgang in hun verleden en rol in St. Amelia. Hun verhalen nemen je mee op een wervelende reeks zware emoties. 

Een Kalm Besef

Je worstelt met de overweldigende thema’s van schuld en verlies die vorige Silent Hill games hebben zo goed onder de knie gekregen. Dit is zeker een Silent Hill verhaal, hoe meer je ontdekt, en het zal zeker je aandacht vasthouden door de verrassende onthullingen en bevredigende conclusie. Misschien is de enige klacht die ik heb gericht op Simon Ordell, wiens lege doek zijn nadeel kan zijn als een boeiend personage. Terwijl je zijn verleden en redenen voor zijn aanwezigheid in St. Amelia ontdekt, kan het tempo waarmee je de verbinding maakt teleurstellend zijn, althans in vergelijking met Zoe en Richard, wier temperamenten je zintuigen al vanaf het begin prikkelen.

Een ander sterk aspect van de verhaallijn is de omgeving, die een indrukwekkend ontwerp en detail heeft. Het voelt als een plek die zou kunnen bestaan (en bestaat ook in het echte leven), behalve dat de ontwikkelaars echt moeite hebben gedaan om nauwkeurigheid en authenticiteit te waarborgen. Het is de algehele weergave van een stad die geïsoleerd lijkt, alleen om haar verborgen vijandigheid te onthullen. Alles wordt verstikt door mist, en al snel ontdek je dat de mist slechts een instrument is dat het echte gevaar dat in deze angstaanjagende plaats loert, verbergt. Je voelt duidelijk die steek van angst in je opkomen terwijl je probeert verborgen te blijven voor de bedreigingen om je heen. Je ervaart een gevoel van angst, niet door wat je ziet, maar door wat je je voorstelt dat kan verwonden en je kan doden. Het is een gedetailleerde, drukkende en ademende wereld, zelfs als wat ademt niet meteen duidelijk is.

Valse Hoop

De gameplay zou je niet moeten verrassen als je veel survival‑horrorgames hebt gespeeld. Vooral psychologische horrorgames, die meer op stealth leunen dan op actie. In feite zul je ontdekken dat je een grotere kans op overleving hebt als je stil, verborgen en uit het zicht blijft. Natuurlijk zijn er gevechtsopties, maar nauwelijks iets zo solide als in Resident Evil. Je kunt voorwerpen uit de omgeving oppakken om als een stomp wapen te gebruiken. Ze breken echter gemakkelijk en kunnen je achterlaten tegenover dreigende vijanden. Vervolgens wordt rennen de enige oplossing, en uit het zicht blijven. Je mag wat pistolen afvuren, maar ook die zijn nauwelijks betrouwbaar. De munitie raakt zo snel op, om nog maar te zwijgen van het feit dat pistolen enorm luid zijn. Het kan leuk zijn om kogels in een vijand te spuwen die het verdiende, maar tegen welke prijs? 

Als je jezelf in de claustrofobische gebieden van het spel bevindt en de fout maakt om vijanden op je aanwezigheid te wijzen, is weglopen bijna onmogelijk. De kans is groot dat je in cirkels gaat rennen, in een hoek vast komt te zitten, en de vijanden geen seconde nadenken over je verscheuren. Op dat vlak kun je je gezondheid verhogen met genezende items en jezelf zelfs reviveren met IV‑zakjes. En in de momenten dat ik ze echt nodig had, kwamen de IV‑zakjes uit, waardoor ik de moeite bespaarde om vanaf mijn laatste save opnieuw te beginnen. Maar je wilt er nog steeds slim mee omgaan, je middelen verstandig gebruiken en ervoor zorgen dat sterven iets is dat je moet vermijden. Dat is volgens mij het plezier van survival‑horrors, wanneer je de vijanden overleeft die ongetwijfeld sterker en dodelijker zijn dan jij. 

Wacht in de wacht

Dus, je zit vast met stealth. En ik gebruik het woord “vast” omdat, nou ja, het niet altijd het beste systeem is om aan beperkt te zijn. Silent Hill: Townfall geeft je een oude relikwiescanner om te detecteren wanneer vijanden in de buurt zijn. Hij kan slechts één vijand tegelijk identificeren. Dus moet je voortdurend de levels scannen. De strategie is om te bepalen waar een vijand zich bevindt, en als die zich in de buurt van je beoogde route bevindt, moet je wachten tot hij beweegt. Dat kan een hele tijd duren, waardoor je soms gefrustreerd lang moet verbergen. Het is echter leuk om om de hoek te gluren en een vijand te spotten. Anders is stealth simpelweg verbergen en wachten tot vijanden hun positie verlaten. 

Objecten gooien om vijanden af te leiden is mogelijk, of je kunt een radio in de buurt aanzetten. Maar ik wou dat er meer creatieve manieren waren om echt langs vijanden te sluipen. Ik vind het leuk hoe sommige survival‑horrorgames verschillende vijandtypes toevoegen. Sommige hebben een visueel handicap, anderen zijn hypergevoelig voor geluid. De variëteit hier is zorgwekkend. Verder heb je het laatste grote gameplay‑element, namelijk het oplossen van puzzels. En op dat gebied moet ik zeggen dat Silent Hill: Townfall het perfect doet. Sommige puzzels zijn echte breinbrekers. Andere zijn boeiend doordat je moet zoeken naar verzamelobjecten die nodig zijn om ze op te lossen. Puzzels zijn een gebied waar Silent Hill meestal in uitblinkt.

Beoordeling

Met alle voor‑ en nadelen in overweging, is Silent Hill: Townfall de moeite waard om te spelen? Absoluut ja. Echter, je enthousiasme om er volledig in te duiken moet gepaard gaan met de volledige kennis dat de stealth‑gedeelten van de gameplay frustrerend kunnen zijn. Je moet je verbergen en lange periodes wachten tot een vijand zijn positie verlaat. Natuurlijk zijn er opties om ze aan te vallen met stompwapens en zelfs pistolen. Maar die zijn veel minder betrouwbaar. 

Je beste optie is om stealth te gebruiken, wat helaas niet zo diepgaand of strategisch is als ik had gewild. Gelukkig dragen de puzzels en vooral het verhaal, inclusief de personages en omgevingen, meer dan hun gewicht. Ze zijn boeiend, meeslepend en zullen je aandacht vasthouden terwijl je probeert te achterhalen welke monsterlijkheden St. Amelia teisteren. 

Je hebt ontzettend veel vragen bij de introductie van je reis in Silent Hill: Townfall, en het beantwoorden daarvan is het beste deel van je ervaring, vooral omdat het zenuwslopend is en kan leiden tot onverwachte uitkomsten.