Pine Harbor Recensie (PC)

Silent Hill; Ghostwire Tokyo; Those Who Remain; en misschien zelfs Happy Humble Burger Farm, om het nog maar niet te hebben over. Wat hebben al deze games met elkaar gemeen? Mist. En niet zomaar een beetje mist, maar een diep verontrustende en vreemd sinistere deken van duisternis die zelfs de meest levendige textures laat verdwijnen in de schaduwen. Het is overduidelijk dat, wat betreft de setting, het iets is dat we een dozijn keer of meer eerder hebben gezien, wat natuurlijk maakt dat Vision Forge Team’s laatste horrorhoofdstuk, Pine Harbor, bijna te vertrouwd lijkt—zozeer zelfs dat het betreden ervan voelt als thuiskomen na een lange en uitputtende slaap aan boord van een subsidiair vaartuig.

Pine Harbor is, voor het geval je het memo hebt gemist, een first-person horror game waarin je de verontreinigde wateren van een oude vissersdorp betreedt—een voormalige bastion van trots onder de lokale bevolking die uiteindelijk ten onder ging door een overkoepelende “technologische” ramp. Als gevolg van deze ramp is de zogenaamde Pine Harbor een behoorlijk verontrustende plek om thuis te komen, en wat betreft de inwoners? Nou, laten we zeggen dat ze een beetje erger zijn geworden sinds de uitbraak. Het is een verdomd grote schande, dan, dat je het moet verkennen, en moet uitzoeken wat in hemelsnaam vorm kreeg in de directe nasleep van zijn ondergang. Geen druk.

Op het moment van schrijven is Pine Harbor nog maar net bezig met het doorwerken van zijn vroege toegangsmarkers, en dus, als je wel geïnteresseerd bent om het op te pikken vóór de formele release, dan moet je zeker doorgaan met lezen voor een paar voorafgaande aankoopwijzers. Hier is alles wat je moet weten over Pine Harbor en zijn kast van curiositeiten, wratten en al…

In de rook…

Pine Harbor gooit je meteen in het diepe van een voormalig geliefd toevluchtsoord voor lokale vissers en dorpelingen, en vraagt alleen maar dat je “je vader vindt”—een taak die inhoudt dat je diep in de residentiële en beboste biotopen van de stad graaft, en de kwartieren schoonplukt van alle geheimen en twijfelachtige geschiedenissen. In deze wereld weet je niet goed waar je naartoe gaat, laat staan wat je zoekt, behalve de vaag omlijnde contouren van een andere prominente figuur die een zetel in je netwerk inneemt. Daarmee komt een behoorlijk langdurige passage waarin je de ondoorzichtige boroughs van een wereld die wordt omhuld door duisternis en een cyclus die, hoewel vaak verlicht, overwegend donker en belachelijk delicaat is. En dat, helaas, is waar de eerste hindernis binnenkomt: het vinden van het volgende waypoint dat het potentieel heeft om een nieuwe verhaalbeat in te leiden.

Pine Harbor levert een traditionele dag- en nachtcyclus die bestaat uit twee helften; de ochtend ziet je rondkijken in bepaalde gebieden en het voltooien van welke objectieven je maar kunt in de toegewezen tijd; de nacht, aan de andere kant, zet je tegenover de verwrongen en nachtmerrieachtige hoeken van dezelfde straten, alleen met de toevoeging van onnatuurlijke wezens die vreemd genoeg hongerig zijn naar bloed en wraak. Het is jouw rol, kortom, om deze dagelijkse cyclus te navigeren, en je tijd zorgvuldig te beheren terwijl je van de ene locatie naar de andere manoeuvreert en buiten het bereik van de radar blijft. Makkelijker gezegd dan gedaan, hoor.

Je weg vinden

Het goede nieuws is dat er wel, gelukkig, een kaart is in Pine Harbor, wat betekent dat je, mits je een vaag begrip hebt van wat er om je heen gebeurt, een groot deel van de wereld kunt navigeren zonder terug te vallen op domme pech en doelloze reizen. Dat gezegd hebbende, het spel vertrouwt op je vermogen om af te wijken van het gebaande pad en veel van de geheimen van de wereld zelf te ontdekken—aangezien het een relatief saaie proef kan zijn die vaak veel langer duurt dan nodig, afhankelijk van de locatie van het volgende hoofdstuk of item van interesse. Maar dat is de helft van de lol — of het zou tenminste moeten zijn; het gebrek aan uren in de dag maakt veel hiervan behoorlijk moeilijk om te doen. En laat me je vertellen, je wilt niet  rondzwerven tijdens de schemering, want het is letterlijk een enkeltje naar de dood.

Pine Harbor draait allemaal om het vinden van een balans tussen objectieven, evenals het vertrouwen op je vermogen om onder de dekmantel van duisternis te opereren en de juiste weg te vinden die je naar voren leidt. Ik zal eerlijk zijn, dit is niet altijd het makkelijkste om te doen, omdat het spel vaak niet vertelt wat je überhaupt doet, laat staan welke locaties op de kaart het waard zijn om te verkennen. En wanneer je wel lukt om je weg te vinden, is het vaak zo dat je een gesloten deur vindt die een of andere ingewikkelde mechanisme vereist om te ontgrendelen. Als je er niet in slaagt om de code op tijd te kraken, kan en zal dit uiteindelijk resulteren in de gemuteerde creaturen die uit hun rustplaatsen vluchten en je achterna zitten—aangezien dit een climax is die uiteindelijk leidt tot een instant rewind. Niet leuk.

Vleermuizen & blauwe plekken

Er zijn twee zwakke punten in Pine Harbor: het gevecht, dat voornamelijk bestaat uit het slaan van een wezen op het hoofd met een honkbalknuppel en toekijken hoe ze reageren met dezelfde halfbakken arm-naar-gezichtsbeweging totdat ze vallen; en het dialoog, dat, zonder twijfel, een van de slechtste is die ik in een tijdje heb gehoord. Maak je geen zorgen, het script is niet half slecht, maar de daadwerkelijke stemacteerwerk is vreselijk, tot het punt waarop ik me afvraag of het live opnames waren die terug naar me werden afgespeeld, of een soort AI-gegenereerd materiaal. Kaya, bijvoorbeeld, is een personage dat je relatief vroeg in het verhaal ontmoet, en iemand die tegen je praat alsof je een buitenaards wezen bent in onbekende wateren. Het is ongelooflijk, is wat ik zeg, en het verpest een groot deel van de ervaring.

Vanuit een visueel oogpunt is Pine Harbor in mijn eerlijke mening een heel, heel goed uitziend spel — en dat is iets, aangezien veel van zijn sleutellocaties geneigd zijn om zich te verstoppen achter een grote hoeveelheid rook en mist. Met dat gezegd, terwijl ik merkte dat veel fijne details moeilijk waren om op te pikken, merkte ik dat andere elementen—het karakterontwerp en de gezichten, bijvoorbeeld—verrassend goed waren, hoewel een beetje trillerig. Maar opnieuw, dit zijn kleine dingen die zich in toekomstige hotfixes en gratis DLC zouden kunnen fiksen.

Uitspraak

Ik ben bereid om Pine Harbor het voordeel van de twijfel te geven en te zeggen dat, aangezien het inderdaad in zijn vroege toegangsfase zit, een paar technische problemen te verwachten zijn, en dus onwaarschijnlijk zijn om de algehele score van de volledige game te beïnvloeden. Met dat gezegd, aangezien dit inderdaad een recensie is van de huidige versie van het spel, zijn er verschillende problemen die ik bijna het gevoel heb dat ik moet aanspreken, waaronder het gebrek aan ondersteuning in het spel en de twijfelachtig oneerlijke gameplay-aspecten—the AI-gestuurde vijand-spawn-routine, die een van de meest frustrerende functies van de boel is. Maar opnieuw, aangezien veel van deze saaie dingen waarschijnlijk in staat zijn om zichzelf in een post-lancering-update of twee te fiksen, kan ik niet al te veel klagen.

Technische problemen even terzijde, Pine Harbor heeft, in alle eerlijkheid, een echt grijpende sfeer en, om nog maar te zwijgen, een breed scala aan geweldige karakterontwerpen, waarvan er maar een paar genoeg diepte hebben om een oor of twee waard te zijn voor de verschillende uren dat het je bij zich houdt. Zeker, het is niet de engste game daarbuiten, maar het brengt een zeker gevoel van griezeligheid naar zijn mix, en doet een verrassend goede job van het toepassen van een onrustbarend gevoel van urgentie op zijn vrij wrede dag- en nachtcyclus.

Om de initiële vraag te beantwoorden of Pine Harbor de moeite waard is om te spelen — ja, het is, maar alleen als je in staat bent om een reeks technische fouten te negeren en je te concentreren op de positieve kanten, tenminste totdat de makers erin geslaagd zijn om de laatste resterende kreukels glad te strijken en een product te ontwikkelen dat zowel structureel solide als technisch aantrekkelijk is. Het is er nog niet, maar eerlijk gezegd, zou ik liegen als ik zei dat het niet het potentieel had om de volgende Silent Hill te zijn.