Photomaly Recensie (PC)

Ik ben niet in de business van het stellen van vragen, hoewel ik wel in de business zit van het maken van foto’s van dingen die zouden moeten antwoorden hebben. Het is niet mijn plaats om te porren in dingen die niets te maken hebben met een sluiter, maar fotografie houdt geheimen die ik niet kan helpen maar wil ontrafelen. Ik wil een perfecte snapshot maken van een goed bedrijf, maar er is iets achter de studio dat mijn aandacht trekt. Wie is het dat zich achter de studio verschuilt, en wat wil hij met een fotograaf zoals ik, als het niet een glimp is van de beroemde rode kamer? Ik heb vragen, maar het lijkt erop dat ik nooit het juiste antwoord zal vinden.

Photomaly is een ongebruikelijk spel. Het is niet mechanisch ver verwijderd van andere spellen, maar het dwingt je om een agressief verwarrende ervaring te hebben die graag trucjes met je uithaalt wanneer je het het minst verwacht. Aan het begin lijkt het op een gewone taak: een fotostudio vraagt je om foto’s te maken van de lokale bevolking, en de belofte van een betere ervaring na de shoot voor zowel het model als de fotograaf lokt je in een ogenschijnlijk onschuldige affaire. Je ontmoet de bewoners van een excentrieke stad, en je plaatst ze in allerlei verschillende posities om de ideale foto te vinden. Je publiceert je werk, verdient een beetje geld, en maakt dan kleine upgrades aan je winkel om je productiviteit te verhogen. Het is gemakkelijk, eerlijk werk dat niet veel mentale energie vereist. En toch, achter de studio, klinkt een geheim van de andere kant van de lens. Het is jouw taak om te ontdekken wat het is en waarom het ertoe doet.

Als je eerder een low-poly horror spel hebt gespeeld, dan zal dit waarschijnlijk geen grote verrassing voor je zijn. Als je nog niet hebt meegemaakt dat je een PSX-geïnspireerde chore core flick à la The Boba Teashop of Kiosk moet doorstaan, dan kan men alleen maar zeggen dat het een koortsachtige droom is die de rustieke charme van een ouderwetse first-person thriller combineert met lichte maar ogenschijnlijk belangrijke chore core-elementen. Als de studiohand in een oude fotograafswerkplaats, valt het simpelweg aan jou om te doen als een fotograaf normaal zou doen. En dat betekent, modellen introduceren in hun rechtmatige posities op het witte doek, hen positioneren op een manier die de setting aanvult, en foto’s ontwikkelen. Dat is het gemakkelijke deel. Maar wat niet zo eenvoudig is om te navigeren, is de wereld achter de lens. Dingen zijn vreemd—verontrustend, zelfs. Toch kun je niets anders doen dan je camera vasthouden en het beste hopen.

Als je niet bezig bent met het maken van foto’s van onderwerpen of het maken van vrienden met de vreemdste mensen in deze ouderwetse nachtmerrie, dan ben je bezig met het kopen van benodigdheden voor je studio, het installeren van verschillende cosmetische upgrades, of het maken van verschrikkelijke tekeningen voor je bureau. Opnieuw, dit zijn de gemakkelijke taken die alleen maar dienen om je af te leiden van het grotere plaatje. Het is wat er buiten de studio gebeurt dat in je hersenen kruipt en je nieuwsgierigheid prikkelt. De sinistere glimlachen verbergen meer dan alleen emoties; de wereld heeft iets dat het wil onthullen aan jou.

Terwijl de core gameplay-loop sterk doet denken aan je typische horror-georiënteerde chore core sim à la Shift at Midnight, Photomaly heeft zeker een manier om je op het puntje van je stoel te houden. Gezien zijn abnormaliteiten en bijna bovennatuurlijke aard, is de kans groot dat je ooit een normale shift hier vindt vrij klein. Neem de klanten, bijvoorbeeld. In tegenstelling tot je typische wandelende klant, hebben de gasten in deze wereld elk hun eigen eigenaardigheden en voorkeuren, waarvan velen vaak van je verlangen dat je hun diepste, donkerste verlangens bevredigt. In sommige gevallen vind je een te dunne klant die zijn lichaam wil veranderen in iets monsterlijks. In andere gevallen vind je personages die er normaal uitzien, maar een donkerdere, complexere persoonlijkheid onthullen zodra het studiolicht hun glimlach onthult. Maar het is niet jouw taak om vragen te stellen. In plaats daarvan is het jouw plicht om verzoeken in te willigen en ervoor te zorgen dat de foto’s de juiste klant bereiken.

Voor een spel dat zijn premisse centreert rond een eenvoudige loop, Photomaly is een ongelooflijk onvoorspelbaar spel. In feite doet het een briljant werk van het vasthouden van je aandacht, niet met grote twists en turns, maar met een setting die voelt vreemd vertrouwd en toch verontrustend verstoken van menselijke emotie. Soms komt het over als komisch. Maar in andere gevallen raakt het de juiste snaar en stuurt het je op een wilde reis die geen formele verbinding heeft met het onderliggende verhaal. Het voelt rommelig, maar je kunt het niet helpen maar het liefhebben, met al zijn fouten.

Het hart van Photomaly ligt duidelijk in de handen van zijn eigen excentriciteit. Als horror, vult het een niche gebied dat voornamelijk bestaat uit het tentoonstellen van verontrustende animaties en onvoorspelbare gebaren die alleen maar dienen om het publiek te schokken. Als een koortsachtige droom, houdt het van het vreemde en het bovennatuurlijke, en maakt het een gewoonte van tonen die obsessie met zijn low-poly-beelden en thema. Het mag niet er zo goed uitzien, maar het werkt zeker wonderen op je verbeelding. En voor sommigen is dat genoeg om een gesprek te beginnen.

Als je op zoek bent naar een spel dat relatief licht is in gameplay maar barst van de low-poly rigor mortis, dan Photomaly zou in staat moeten zijn om die jeuk te krabben. Net als Shift at Midnight, geeft het de voorkeur aan korte momenten van engheid boven traditionele lange jumpscares en complexe opbouw. Het mag niet altijd zijn doel treffen, maar het leunt naar die ouderwetse stijl van verhalen vertellen verrassend goed. Daarom zou ik zeggen dat het een spel waard is om een kans op te wagen.

Oordeel

Photomaly maakt de lelijkste foto van een low-poly-wereld die je wilt haten, maar niet kunt helpen maar naar te kijken voor een lange tijd. Als een koortsachtige droom, wil je wakker worden, maar iets houdt je in een soort van limbo, tastend in het donker terwijl de wereld je voortdurend voert met zijn gruwelen en twijfelachtige brandpunten. Photomaly vangt al die dingen, waardoor het een eng, afgerond en vermaaklijk low-poly horror-spel is dat zijn plaats op de voedselketen verdient als een verontrustend maar zeer vermakelijk low-poly horror-film.