Kiosk Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Als er één ding is dat ik heb geleerd van Kiosk, is het dat ik nooit geschikt zal zijn voor de culinaire kunst. Tussen een moordenaar op de vlucht en een slaperig dorp van saaie klanten, ratten lopen over de met vet bedekte vloeren, keukenmessen steken in de muren en een hele stapel verbrande pannenkoeken vult een niet meer gebruikte frituurpan. Maar in Kiosk maakt het niet uit of je kunt koken, of zelfs als je niet competent genoeg bent om een burger en een doos frietjes op tijd te maken. Heck, het maakt niet eens uit als je hele restaurant in brand vliegt, of als je de gewoonte hebt om oude worsten te gebruiken om hotdogs te maken. Grappig genoeg, het geld blijft binnenkomen en de bestellingen blijven binnenkomen. Eet je hart uit, Cooking Simulator. Wie zegt dat je een souschef moet zijn om snel geld te verdienen?

Kiosk is misschien niet de meest graceful van de kooksims op het snijblok, maar het is er wel een die zelfs de meest zwakzinnige lijnkokken doet voelen als papieren knippen van Gordon Ramsay-imitaties. De keuken, bijvoorbeeld, biedt je bijna alles wat je nodig hebt om late-night snacks te maken, zoals burgers, uienringen, nuggets en zelfs een fles bier om het allemaal weg te spoelen, natuurlijk. En voor het grootste deel is dat alles wat Kiosk van je vraagt: om eten te bereiden, een kleine keuken te navigeren en af en toe in te tunen op het laatste roddelnieuws over een moordenaar die toevallig de lokale buurt prefereert.

Het gaat als volgt: je komt elke avond aan op je werk en accepteert bestellingen die op een bord verschijnen. Een kort gesprek met een klant later, en je vindt jezelf al snel koffie aan het zetten, vlees aan het bakken en eieren van de voorraadkast naar het fornuis aan het gooien als een amateurhonkballer zonder handschoen. Je verdient een paar dollar per bestelling – een valuta die, eerlijk gezegd, geen waarde heeft voor het spel, aangezien er geen upgrades zijn om te ontgrendelen of kansen om je steeds groter wordende wad te showen – en je wacht tot de timer aangeeft dat de dienst voorbij is. De nacht eindigt, en je keert de volgende dag terug om, nou, het allemaal opnieuw te doen.

Over de loop van vijf of zes nachten, Kiosk nodigt je uit om een moordonderzoek van achter de “veiligheid” van een keukenblad te bekijken. Mensen in de stad houden van praten, maar niemand weet echt wat er op aarde gebeurt. En wat jij betreft, nou, onwetendheid is zegen; het geld valt in je schoot, en je kon niet minder schelen of je leeft of sterft. Je verbrandt pannenkoeken, slaat borden kapot, en als je je echt goed voelt, slacht je een rat met een tomaat om de tijd te doden. Het is eigenlijk niet dieper dan dat.

Terwijl het spel zichzelf een horror noemt, zou ik niet zeggen dat het een natuurlijk eng ervaring is. Gegeven, het neemt een poging in het donker om een spookachtige sfeer te creëren, maar op geen enkel moment springt het van het scherm om je een volledig angstaanjagende slasherfilm te geven. Een eenvoudige schrikkost hier of daar, zeker, maar dat is zo ver als het gaat. Heck, het voelt meer als een komedie dan als iets anders, aangezien de meeste klanten die je elke avond ontmoet, ofwel een grap hebben om je te vertellen of een willekeurig feit dat, eerlijk gezegd, geen waarde toevoegt aan het overkoepelende verhaal. Wist je dat krokodillen niet kunnen kauwen? De man die een bord pannenkoeken en een glas frisdrank wilde, deed.

Ondanks zijn beste pogingen om een effectieve schrik te geven aan de wereld, Kiosk weet een eenvoudige en vreemd genoeg komische slasher-ervaring te bieden. Natuurlijk is het volkomen belachelijk, en op geen enkele manier houdt het een kaars bij de meeste traditionele culinaire simulators. Toch, voor fastfood-liefhebbers, is het een echte traktatie. Zeker, het is belachelijk en ongegeneerd onhygiënisch, maar het is ook veel plezier om mee te spelen, vreemd genoeg. Wat meer is, het probeert niet te lang te blijven hangen in een poging om je overvloedige hoeveelheden recepten te voeren. In plaats daarvan geeft het je een kookboek, een fornuis en een volledig voorraadkast. De rest, echt, is zelfverklaard.

Ik zal niet zeggen dat Kiosk de beste indie-horror-game in de wereld is, omdat het nog steeds een bepaald ingrediënt ontbreekt dat goede thrillers groot maakt. Dat gezegd hebbende, is het een vermakelijke op zijn best, en een die je misschien wel meer tijd mee doorbrengt dan veel andere PSX-achtige slasher-films op de markt. Maak je geen zorgen, het is nog steeds een kort spel dat veel te wensen overlaat, maar waar het ontbreekt aan diepte en echte schrik, maakt het dat goed met vrolijke momenten van culinair-gebaseerde humor.

Het is voldoende om te zeggen dat, voor zover het gaat om self-serverende horrors, Kiosk de spijker niet helemaal op de kop slaat met zijn hit-and-miss-schrikkost en gebrek aan spanning. Toch, als een slasher-film die weet hoe hij de stemming kan verlichten en zijn grootste zwakheden met een korrel zout kan nemen, zou ik zeggen dat het een waardige affaire vindt.

Verdict

Kiosk mag dan niet de culinaire hoogstandjes van een volwaardige kook-simulator hebben, maar het presenteert een ontspannende en, vreemd genoeg, komische slasher-film die evenveel gevoel voor humor heeft als het bevredigende momenten. Het mag dan niet een angstaanjagende ervaring zijn, en ik zou liegen als ik zei dat de schrikkost een perfecte aanvulling is op een briljante horror met gedachte-veranderende wendingen. Dat gezegd hebbende, Kiosk is, ondanks al zijn fouten en gebrek aan diepte, een aangename ervaring die alle stukjes van de puzzel op de juiste plaats heeft. Het is alleen jammer dat het niet eng is.

Als je een trek hebt in pixel-omhulde culinaire thrillers zoals The Boba Teashop en Happy’s Humble Burger Farm, dan is het waarschijnlijk dat je het leuk vindt om eieren over de vloer van de voorraadkast te gooien in Kiosk voor een uur of twee. Alleen, eh, verwacht geen natuurlijke horror, want die vind je hier niet.