Niktophobia Review (PC)

Het is een passende angst om een horrorspel omheen te bouwen, het irrationele maar universeel voorkomende gevoel geïsoleerd te zijn in het donker. Het is iets anders om een web te spinnen rond de gedachte om een nacht door te brengen aan boord van een ruimteschip dat zowel duisternis als een ogenschijnlijk sinistere aanwezigheid van een astronomische kracht herbergt. Maar hier, in de gangen van Niktophobia, fungeren dergelijke angsten als een verlengstuk van zowel onontkoombare nachtmerries. Het is een co-op spel, dus je zou half verwachten dat de hilariteit van de proximity chat zo groot is als een ruimtebehemoth. En begrijp me niet verkeerd, die chat zorgt ervoor dat er wel degelijk een komische kant aan deze wereld zit. Maar wat betreft de duisternis? De duisternis alleen al spreekt boekdelen, man.

In een poging om deze twee verschillende soorten horror in één envelop te proppen, komt Niktophobia uit de kast met een structureel degelijk multiplayer-gebaseerd blauwdruk—een concept dat grotendeels draait om een veelheid aan verschillende zaken, waaronder liminale ruimtes, onheilspellende taferelen en een aanlokkelijke gevoel van dreiging. Het is een extractie-gebaseerde ervaring, en dus bestaat het leeuwendeel van de reis uit het doorzoeken van ondoorzichtige gangen, strategisch uitstippelen van de best mogelijke route vooruit, het toewijzen van rollen aan elk teamlid en het gebruiken van een verzameling gereedschappen om door de duisternis te navigeren. Toegegeven, er zit iets meer in dan dat, maar we komen zo op de fijnere punten terug. Om je op de hoogte te brengen, OldYacht‘s Niktophobia is zojuist gelanceerd op PC via Steam. Als je geïnteresseerd bent om meer te leren over het nieuwste co-op horror spel van het team, blijf dan vooral nog even bij ons.

Volg Mij het Donker In

Niktophobia vertelt het verhaal van een groep individuen—afstammelingen van het biologische en chemische dreigingspreventieteam—die zich bevinden in de schemerig verlichte kamers van een chemisch onderzoeksfaciliteit aan boord van een ruimtestation. Hun missie is simpel: lokaliseren, verzamelen en analyseren van verdachte substanties en objecten om de bron van de stroomuitval en de omvang van de schade aan de kern van het station te bepalen. Maar er is een probleem: de onvoorspelbaarheid van de doorgebrande circuits van het station betekent dat de ruimtes voortdurend strijden om stroom af te tappen om de lichten aan te houden. Kortom, dit betekent dat jij, samen met je squad, moet beslissen welke routes te nemen, welke gereedschappen mee te nemen en welk actieplan te volgen. In de kern is Niktophobia een extractie-survival horror spel dat een vleugje coöperatieve en AI-gestuurde gameplay vermengt met een sombere sci-fi twist. Met de toevoeging van proximity chat wordt elke speler uitgenodigd om de schaduwrijke hoeken van het station te verkennen, waardevolle bronnen te extraheren en zich te begeven in klassieke kat-en-muis achtervolgingen met een AI-vijand die in essentie leert van je fouten en deze overneemt om je toekomstige pogingen om doelstellingen te voltooien te dwarsbomen. Dit is allemaal standaard, zeker, maar met de toevoeging van een diep verontrustende locatie en veel intensiteit in de sfeer van het station zelf, is het ook een absoluut genoegen om op je tenen doorheen te sluipen. Nou ja, het is het en het is het niet; de duisternis kan een echte lastpost blijken. Maar daar hebben we het zo over.

Hoe Dieper Je Gaat

Ik kan mezelf er niet toe brengen de sfeerwaarde van het ruimtestation en zijn innerlijke holen af te kraken, want eerlijk gezegd vangt het spel de essentie van zijn gekozen thema ongelooflijk goed, met veel impactvolle effecten, decors en griezelige visuals om trots op te zijn. Waar het spel echter vaak uitblinkt in zijn audiovisuele ontwerp, schiet het ook tekort op verschillende andere gebieden, zoals zijn navigatiesysteem, gebrek aan context en zijn hakkelige mechanica bijvoorbeeld. Het is niet het soort spel dat je aan de hand meeneemt en je door de bewegingen leidt, en zonder een tutorial om je te begeleiden is het, eerlijk gezegd, ongeveer even doorzichtig als een betonblok ondergesmeerd in olie. En dat is een groot probleem voor degenen die misschien iets met meer context willen, want het geeft je niet per se de middelen om veel van de lore te leren, of zelfs om te weten wat je zoekt. Het is een donker spel, en dus is het natuurlijk lastig om doorheen te navigeren. Gelukkig heb je wel een zaklamp om je gevangen te houden in een kleine kegel van licht. Maar als ik kleine kegel van licht zeg, meen ik dat ook. In de meeste gevallen kun je niet veel verder zien dan een paar meter, wat betekent dat je vaak moet vertrouwen op de proximity chat om je volgende bestemming te vinden. Misschien was dit een bewuste keuze van de ontwikkelaars, al was het maar om het gevoel van alleen zijn in een ongewone omgeving te versterken. Maar zelfs dan, griezelige sfeer daargelaten, kan ik niet zeggen dat rondtasten in het donker altijd voor topentertainment zorgt. Om het bot te zeggen, er is een steile leercurve om te begrijpen hoe het allemaal werkt. De vraag is, is de beloning de moeite waard? Eh—ja en nee.

Oordeel