Neon Inferno Review (PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X|S, Nintendo Switch & PC)

Sommige retro-geïnspireerde games spelen het te veilig, kleven zo dicht bij de klassiekers dat ze vergeten om iets nieuws toe te voegen. Anderen duwen zo hard voor een moderne touch dat ze het charme van wat die oude games zo geliefd maakte, verliezen. Neon Inferno doet het ene ding dat verrassend zeldzaam is: het slaat de middelste weg perfect. Het is energiek, stijlvol, soepel om te spelen en duidelijk gebouwd door mensen die de retro run-and-gun-era aanbidden, maar ook begrijpen wat moderne spelers willen.

Vanaf de openingsminuten is het duidelijk dat je iets vertrouwds maar niet gerecycled binnenstapt. Het spel verspilt geen tijd om je in de chaos te werpen. Binnen een paar stages vertelt de mix van actiestijlen en het snelle tempo je alles over zijn avontuur. En in een wereld waar kortere, gefocuste games vaak overschaduwd worden, laten we vanuit deze review zien of Neon Inferno uitsteekt. 

Een cyberpunk gebouwd voor actie

Neon Inferno speelt zich af in een dystopische New York City in 2055, maar het is niet het soort setting dat je vraagt om te vertragen en de lore te bewonderen. In plaats daarvan voelt het als het perfecte speelterrein voor kogels, explosies en snelle bewegingen. Je speelt als een van twee huurmoordenaars die werken voor een misdaadsyndicaat genaamd “de familie.” Verbazingwekkend, het spel houdt het daarbij. Missies zijn minder over verhaalbeats en meer over het neerschieten van rivaliserende facties, rogue-robots, militaire politie en alles wat de stad je otherwise gooit.

Het leuke is dat, zelfs als het verhaal eenvoudig is, de wereld eigenlijk levendig aanvoelt. Neonlampen gloeien op de achtergrond, vonken vliegen van gebroken borden en verkeersdrones zoemen boven je hoofd. 

Over het algemeen ziet de stad er vuil uit op een stijlvolle manier. Het kanaliseert een beetje van die zaterdagavond-cyberpunk-filmvibe zonder iets nieuws uit te vinden. Je bent hier niet om politiek te analyseren of lore-documenten te decoderen; je bent hier om te schieten en door futuristische straten te snijden. 

De twee hoofdpersonages, Angelo Morano en Mariana BT, leunen in op de klassieke charme. Ze zijn niet diepe, emotionele protagonist met uren aan cutscenes, maar ze hebben stijl en attitude. Het spel geeft ze genoeg flair om te voelen als distinct zonder je te overweldigen met dialoog. Het is heel ouderwets op die manier: karakter wordt meer uitgedrukt door animaties, wapens en de manier waarop ze bewegen dan door lange verklaringen.

Hybride gameplay

De grootste haak die Neon Inferno biedt, is zijn hybride gameplay. Het mengt traditionele side-scrolling run-and-gun-actie. Denk aan Contra of Metal Slug, met een Cabal-stijl galerij-schietsysteem waar je op één plek blijft en op vijanden over het hele scherm richt. De meeste games die deze soort mix proberen, voelen klungelig of gespleten aan, maar Neon Inferno maakt het voelen als één geünificeerde stijl. Je wisselt constant tussen de twee modi, soms natuurlijk en soms omdat het level het vereist.

Tijdens de side-scrolling-secties, ontwijken spelers inkomend vuur, glijden in dekking, springen tussen platforms en schieten terwijl ze bewegen. Tijdens galerij-stijl-secties verschuift de nadruk naar richten, timing en positioneren. Het coolste is dat je nooit het gevoel hebt alsof je uit de actie wordt getrokken, de overgangen zijn soepel en elk level stroomt met een perfect ritme. Opvallend, sommige levels duwen je zwaar naar één stijl, terwijl anderen heen en weer schakelen tussen beide stijlen.

Het spel gebruikt ook diepte op een manier die combat visueel interessant houdt. Vijanden verschijnen in de voorgrond, middengrond en achtergrond. Klinkt moeilijk voor een aanval, right? Verbazingwekkend, spelers kunnen alle lagen aanvallen, afhankelijk van hun wapens en timing. Bullet Time is nog een leuk hulpmiddel. Wanneer geactiveerd, kun je dingen vertragen en schoten terugkaatsen naar vijanden. Het voelt een beetje als een stijlvolle parry-beweging en kan chaotische gevechten omzetten in bevredigende momenten waarop je een hele golf van projectielen omleidt. En dan heb je de voertuigsequences, snelle, flashy achtervolgingen waarbij je vijanden neerschiet terwijl je door de stad raast op fietsen of andere machines. 

De uitdaging

Het spel slaat een perfecte balans wanneer het gaat om uitdaging en replayability.  Vijanden vallen aan in patronen die zin hebben, en hoewel het scherm vol kan zitten met kogels, drones en gevaren, is alles leesbaar. Natuurlijk, je kunt een paar keer sterven op trickere schermen of baasfases, maar het voelt nooit goedkoop.

Later stages pakken het tempo echt op. Sommige secties werpen je in volledige bullet-pattern-chaos waar je ogen meerdere lagen van vijandelijk vuur moeten volgen. Maar omdat de besturingen responsief zijn en de ontwijkopties eerlijk aanvoelen, komen deze momenten over als spannend in plaats van overweldigend.

Bovendien verdient het checkpoint-systeem van het spel lof. Je wordt zelden gedwongen om lange stukken opnieuw te spelen na te sterven, en herstarts zijn snel. Dit maakt een groot verschil voor een arcade-geïnspireerd spel; momentum is alles, en Neon Inferno houdt het gaande zonder je terug te slepen door herhalende secties.

Verschillende moeilijkheidsniveaus beïnvloeden daadwerkelijk vijandpatronen, niet alleen schadecijfers. Lagere instellingen verminderen chaos en vertragen bepaalde gedragingen, terwijl hogere instellingen alles opdrijven. Dat geeft het spel een leuke niveau van replayability voor spelers die hun vaardigheden willen verfijnen of hoge scores willen nastreven.

Om nog maar te zwijgen over replayability, er is ook een arcade-modus waarin je wordt uitgedaagd om het hele spel te voltooien met één credit. Dat is een geweldige knipoog naar zijn inspiraties en perfect voor spelers die patronen willen beheersen. En als je een vriend in de buurt hebt, verandert de lokale co-op het spel in pure chaos op de beste manier.

Modern retro-kunst

Een ding dat Neon Inferno absoluut goed doet, is zijn visuele stijl. Het is geen pixelkunst, maar het vangt die retro-basis op door middel van bolle vormen, scherpe silhouetten en geëxaggererde actie. Het hele ding ziet eruit als een gepolijste 2D-arcade-game gemaakt met de animatietechnieken van vandaag. Neonlampen gloeien in lagen, particle-effecten vonken over het scherm en vijandontwerpen springen eruit zonder samen te smelten.

De achtergronden doen veel zware arbeid. De parallax-scrolling geeft niveaus echte diepte, waardoor de cyberpunk-stad enorm aanvoelt, zelfs als je altijd in 2D-ruimte bent. Of je nu over daken rent, vecht in een drukke nachtclub of vecht je een weg door een operahuis, elke locatie voelt geweldig. 

Animaties zijn schoon, expressief en gemakkelijk te lezen. Vijanden geven aanvallen duidelijk aan, en bazen gaan door meerdere fasen heen die dramatisch aanvoelen zonder de retro-vibe te doorbreken. 

Je krijgt ook deze leuke kleine details, zoals het wisselen tussen voorgrond- en achtergrondplatforms, of het kijken naar vonken die over de scène schieten tijdens grote explosies. Alles heeft een scherpte die de actie bevredigend houdt. Dit is vooral opvallend wanneer het scherm druk wordt.

Geluid en muziek

Zelfs met sterke visuals en gameplay, Neon Inferno‘s audio-arbeid verdient evenveel lof. De soundtrack is vol van retro-geïnspireerde synth-tracks, elektronische beats en atmosferische stukken die elke omgeving matchen. Sommige stages voelen aan alsof ze rechtstreeks uit een 80-jarige cyberpunk-film zijn gelicht, terwijl anderen schakelen naar scherpere, energiekere beats.

Een opvallend moment is het operahuisniveau. In plaats van de gebruikelijke achtergrondmuziek, krijg je een echte operatische uitvoering die de strijd overlapt. Het is een verrassend effectieve twist, en het voegt een soort theatrale flair toe aan de chaos die zich op het scherm ontvouwt.

Geluidseffecten dragen die punchy arcade-knallende kwaliteit. Schoten vuren met een bevredigende impact, explosies rommelen aangenaam, en vijanden barsten met genoeg punch. Op dezelfde manier voegen de grunts van de personages, het herladen van wapens en zelfs de kleine omgevingsgeluiden toe aan de lagen van onderdompeling. Er is ook perfecte geluidsmixing, zoals echo’s wanneer je in binnenruimtes bent, die verschillende locaties hun eigen gevoel geeft zonder te dramatisch te zijn.

Niets in het audio-departement springt eruit als zwak of gehaast. Het is duidelijk dat de ontwikkelaars begrepen hoe belangrijk geluid is voor een spel dat zwaar leunt op snelle, reactieve combat. 

Oordeel

Neon Inferno probeert niet om te concurreren met reusachtige AAA-shooters of grote cinematische blockbusters. In plaats daarvan is het gefocust, energiek, stijlvol en vol van bevredigende actie van begin tot einde. De speelduur van drie uur voelt precies goed voor dit genre, lang genoeg om variatie en uitdaging te bieden zonder zijn voeten te slepen.

Natuurlijk, deze focus komt met een paar ruwe randjes. Het verhaal is eenvoudig tot het punt van dun aanvoelen. Helaas, het spel geeft zijn beste ideeën niet altijd genoeg ademruimte. Een paar stages voelen meer aan als visuele pronkstukken dan als betekenisvolle gameplay, en de moeilijkheidsstappen kunnen abrupt zijn, vooral op hogere instellingen. Een beetje meer vijandvariëteit en strakkere checkpoint-plaatsing zouden hebben geholpen om die momenten te gladstrijken.

Toch, het spel doet alsof het iets is wat het niet is. De bazen zijn memorabel, het tempo is op punt, en het hybride combatsysteem, dat run-and-gun-blasten mengt met over-de-schouder-momenten, voelt verrassend natuurlijk zodra het klikt. Aan de andere kant, de presentatie draagt een ton aan persoonlijkheid, en voor $20, is het niveau van polijsten eerlijk gezegd indrukwekkend.

Als je bent opgegroeid met Contra, Metal Slug, Wild Guns, of een van die klassieke twitchy-shooters, Neon Inferno voelt als een cadeau. Het raakt de nostalgie, en zijn moderne aanrakingen geven het genoeg verse lucht om uit te steken. In een wereld waar zo veel shooter-games groter, langer en “meer” nastreven, Neon Inferno houdt dingen scherp, punchy en vol van stijl. En zelfs met zijn kleine foutjes, is die duidelijkheid van visie precies waarom het opvalt.