Machine Party Recensie (PC)

Buckshot Roulette heeft me een waardevolle les geleerd: Als je industrieel techno hoort uit een verlaten gebouw, moet je waarschijnlijk een snelle ommekeer maken en ergens anders gaan gokken met je loon. Machine Party leert een les die niet zo anders is—a regel die van toepassing is op het algemene publiek en op diegenen die sterk geloven dat fortuin wordt verdiend door goodwill en moreel rechtvaardige offers. Het zegt je dat, als je dom genoeg bent om je leven weg te geven zonder de voorwaarden te lezen, je waarschijnlijk alles verdient wat je te wachten staat.

Inschrijven voor Machine Party is een beetje zoals het accepteren van een uitnodiging om Russische roulette te spelen met een dubbelloop shotgun — dom, zonderdoel en alleen goed om de zwakken van de chaff, de idioten van de idioten die een doodswens koesteren alsof het hun eigen geweten was. In een wereld zoals deze, niemand is een rechtmatige erfgenaam van de troon, maar iedereen heeft een soortgelijke inzet in de monarchie. Dood is onvermijdelijk, maar er is een klein beetje hoop dat, met genoeg bloed, zweet en tranen, een minder groteske dood tot stand zal komen. Spoiler alert: het gebeurt nooit.

Het gaat als volgt: ofwel met een vriend of met maximaal vier spelers, ga je een reeks meedogenloze gevechten aan in een verscheidenheid aan gruwelijke mini-games, die allemaal één ding gemeen hebben: dodelijke gevolgen. Net als Buckshot Roulette of Final Sentence, biedt elke ronde je een afgrondelijke inzet—voorwaarden die, in tegenstelling tot je gebruikelijke familievriendelijke Mario Party game, van je eisen om te saboteren, te bedriegen en te manipuleren in huiveringwekkende situaties. Neem één van de uitdagingen, bijvoorbeeld. In een sombere situatie, vind jij en je vrienden jezelf rennend voor een rollende molen. Je kunt obstakels ontwijken, andere spelers tackelen en, nou, cheese je weg door een helgat dat zelfs Jigsaw zou doen huiveren.

Like ik al zei, zijn er geen formele winnaars in Machine Party — alleen verliezers die de onvermijdelijke dood lang genoeg kunnen uitstellen om een bittere overwinning te claimen. In de meeste gevallen hebben de strijders een eenvoudige taak: om hun rivalen te overleven terwijl de wereld instort en de obstakels langzaam veranderen in dodelijke wegversperringen. En, natuurlijk, als het geen rollende spies is die je wilt vernietigen, dan is het een sniper geweer, een hamer, een roltrap of een bord met erwten. Vraag niet.

Met vijftien mini-games om uit te kiezen, heb je een goede hoeveelheid vlees om in te hakken met een zaag. Naast de duivels geconstrueerde moordgebaseerde games, heb je ook verschillende skins en cosmetics om te ontgrendelen, wat betekent dat je kan, als je dat echt nodig hebt, je eigen vlees zak aankleden voordat je het naar de slachtbank stuurt. Het is niet essentieel voor de core gameplay, maar het voegt een beetje extra karakter toe aan vier lege planken, en ik denk dat dat telt voor iets.

Hoewel het zo bloederig en verontrustend is, is Machine Party een absolute bloedbad — en een bloody goed een, trouwens. Met een schat aan mini-games om je gehavende hand in te steken en een PSX-achtige visuele esthetiek die een mengeling van Nightmare Kart en Twisted Metal, heeft het alle ingrediënten van een cultklassieke PvP-battler. Het is ziek, verdraaid en, bovenal, een absolute blast om in te springen en te spelen met vrienden. Vrienden, of dodelijke vijanden.

Het mag niet zijn wat het probeerde te bereiken, maar om je de waarheid te zeggen, is Machine Party , vreemd genoeg, een verademing. Gezien de meeste PvP-games zijn ontworpen om een evenwichtig speelveld en een vergevingsgezinde leercurve te bieden, is het vreemd bevredigend om een spel te zien dat dingen een beetje verder wil gaan dan de gemiddelde party-brawler. De mini-games zijn duivels goed, en de besturing is eenvoudig genoeg om te leren terwijl je speelt. Hoewel eenvoudig en zonder de toegevoegde complexiteit van een grote budget-battler, biedt elke game een ander set regels, een unieke doodval en een komische twist die je in staat stelt om je vriend te bedriegen en zijn kansen te vernietigen. Persoonlijk denk ik dat dat een goed ding is. Nou, het is, tot het jij bent die het mikpunt van de grap wordt.

Om het maar te zeggen, Machine Party heeft een goede basis. Het heeft ook het exoskelet van een veelbelovend PvP-spel dat technisch groter kan worden dan veel van zijn grootste tegenstanders. Met een fundament dat de capaciteit heeft om nieuwe mini-games, hoeden en skins te omvatten, kan het, in theorie, een veel, veel grotere pion in het online multiplayer-veld worden. Ik hoop oprecht dat het dat doet, want aan het einde van de dag, is het niet vaak dat je een gruwelijke party-game vindt die moord kan plegen. Eerlijk gezegd, ben ik gewoon blij om iets te zien dat niet ofwel Jackbox of Jamboree is.

Natuurlijk is Machine Party geen spel dat je zou aanbevelen op een familiebijeenkomst. Gezien de sombere en chaotische aard en verontrustende sfeer, is het onwaarschijnlijk dat elke party-fan en zijn buurman van een spel zoals dit zal genieten. Dat gezegd hebbende, is het een goede keuze voor diegenen die een bloederigere PvP-ervaring willen. Nogmaals, je hoeft geen masochist te zijn om het te genieten; je moet alleen je vrienden haten en een onsterfelijke liefde hebben voor het kleineren van hun inspanningen om te overleven lotgevallen die erger zijn dan de dood zelf.

Oordeel

Machine Party kleineert de gebruikelijke familievriendelijke multiplayer-ervaring met een switchblade van geweld en gore, gruwelijke geestelijke spelletjes en meedogenloze gevechten. Met één hand op een zak van ziekbaar barbaarse mini-games en de andere op een diep concurrerend ecosysteem, vindt Oro Interactive de kracht om een sterk en ongegeneerd bitter PvP-spel te creëren dat er goed uitziet en voelt net zo sadistisch bevredigend om te spelen met een paar vrienden.

Hoewel het misschien niet iedereen’s kopje thee is, heeft Machine Party veel potentie om verse ideeën te brengen naar een o an otherwise bloated audience. As for whether or not it will survive the onslaught is another question. For what it’s worth, though, I will say that, between your average party game and this, I will happily choose to put my neck in a death trap every time. Maybe I need help. Maybe I just need to stop playing Jackbox.