Eindvonnis Recensie (PC)

Het is alsof ik weer vijftien ben, mijn eindexamens zittend in een lokaal vol studenten die, voor zover ik me herinner, zich niet veel aantrekken van hun cijfers. Maar deze keer is het een beetje anders. Hier, in Final Sentence, gaat het er niet alleen om dat ik me zorgen maak over een laag cijfer; het is het feit dat, als ik maar één woord verkeerd typ, er een kogel uit een revolver komt en me in een hartslag doodt. Ik heb geen ruimte voor fouten. De kamer is geladen, en de kamer is deprimerend stil. Honderd typisten delen de vloer, maar slechts één van ons zal naar buiten komen. Het is alles of niets, en mijn vingers beginnen al aardig pijn te doen.

Als Final Sentence een eenvoudige typ-oefening was, zou ik niet veel te klagen hebben. Maar Final Sentence is geen eenvoudige, noch ontspannende bezigheid; het is een nachtmerrie voor typisten — en in Battle Royale-vorm, om het nog erger te maken. Het leert ons niets over hoe we een alinea moeten construeren; het zegt ons wat we moeten schrijven, en hoe snel we het moeten doen. Als we falen te doen wat we zijn opgedragen, krijgen we automatisch het laagste cijfer dat je je kunt voorstellen — een uitkomst die, in de geest van Battle Royale-games, meestal eindigt in massamoord en vernietiging. Toch is er een klein beetje hoop: je hoeft niet de snelste in de kamer te zijn, je hoeft alleen maar een beetje sneller te zijn dan de persoon die naast je zit.

Een Typist’s Ergste Nachtmare

Als je het nog niet geraden hebt, is Final Sentence een snel typspel dat ongegeneerd maximaal <em"honderd spelers tegen elkaar opzet in een reeks van geestige en vaak verwarrende oefeningen. Met een pistool tegen je hoofd, heb je ongeveer de taak om opdrachten efficiënt in te typen, en alles in je macht te doen om te overleven tot het bittere einde. En met bitter einde bedoel ik het morbide climax waar alle typisten, behalve één, in een zee van zweet, bloed en gebroken typemachine-toetsen overblijven.

Het goede nieuws is dat, als je al eerder een typspel hebt gespeeld, je, mits je toetsenbord niet in een dozijn of meer toetsen is gebroken, volledig uitgerust bent om Final Sentence aan te pakken. In tegenstelling tot je typische typ-uitstapje, zegt Final Sentence je niets over hoe je een alinea moet construeren; het zegt je wat je moet schrijven, en hoe snel je het moet doen. Als je falen te doen wat je zijn opgedragen, krijg je automatisch het laagste cijfer dat je je kunt voorstellen — een uitkomst die, in de geest van Battle Royale-games, meestal eindigt in massamoord en vernietiging. Behalve dat, zijn de regels hetzelfde: een lokaal vol typisten voeren woorden en willekeurige codes in op hun typmachines, en degenen die falen de juiste woorden te typen, krijgen een straf — een doodstraf, om precies te zijn.

Het spreekt voor zich dat Final Sentence geen les is die je jezelf zonder voorbehoud zou willen aanmeten. Bovendien, aangezien het een Battle Royale-spel is met morbide straffen en ruwe regels, is het ook nogal concurrerend ook. Dat is geen slechte zaak, maar ik zou een dwaas zijn om het aan te bevelen aan iemand die actief probeert zijn spiergeheugen te vormen en te leren typen op een gestaag tempo. Helaas is dit geen dergelijke bezigheid. Geen grote verrassingen, maar het is de moeite waard om het te vermelden.

Geen Ruimte voor Typefouten

De core gameplay is zo eenvoudig als je zou verwachten van een traditioneel typspel met consequenties en concurrerende battles waarin meerdere spelers het tegen elkaar opnemen voor grammaticale hiërarchie. Kortom, het ziet maximaal <em"honderd spelers collectief woorden en andere nonsensische woordenspel-combinaties hakken in korte vierminutense sessies. Natuurlijk, als een speler slagt een woord zonder grote fouten te maken, worden seconden toegevoegd aan de klok, terwijl als een fout wordt gespot door een van de vele handlangers die je werk beoordelen, tijd afneemt. Het is eenvoudig, zeker — maar jongens is het een intense proces.

Natuurlijk verandert Final Sentence de wielen van typspellen niet. Dat gezegd hebbende, voegt het een extra element toe dat we nog niet eerder hebben gezien. En niet alleen dat, maar een extra stimulans om nieuwkomers te weerhouden van het te vroeg opgeven van het toetsenbord — een functie die komt in de vorm van een ranglijst en stapsteen-achtige voordelen onder andere niveau-perken. Zie, Final Sentence is geen eenmalige bezigheid, maar een langzaam brandend proces dat geleidelijke verbetering boven onmiddellijk succes verkiest. Net als veel multiplayer-games, baant het zijn weg met een verzameling beoordelingssystemen — WPM, tijd, efficiëntie, fouten en nauwkeurigheid, bijvoorbeeld — evenals een questlijst die spelers de kans geeft om hun vaardigheden te ontwikkelen en extra XP te verdienen onderweg.

Met alles wat hierboven is gezegd, is Final Sentence nog steeds in zijn kinderschoenen, en dus, terwijl het duidelijk is dat het alle kenmerken van een typ-protege bevat, zijn er nog verschillende dingen die zijn koers in toekomstige updates kunnen veranderen. Voorlopig ben ik bereid om het de credits te geven die het verdient en te zeggen dat, voor een typ-spel dat niets doet om het blauwdruk te buigen, het een verrassend goede gameplay-ervaring weet te creëren.

Uitspraak

Final Sentence is, zonder enige twijfel, een van de meest verontrustende spellen van zijn soort. Het is verontrustend, niet noodzakelijkerwijs omdat het een pistool tegen je hoofd betrekt, maar omdat het nonsensicaal jargon en tongbrekers combineert met een Battle Royale-formule. Het concept zelf is nog steeds vrij eenvoudig, maar de daadwerkelijke handeling van doelloos een toetsenbord te bedienen in de hoop dat één enkele fout niet je zelfgecreëerde haymaker zal zijn, is eerlijk gezegd best een uitdaging.

Om te herhalen, Final Sentence is geen sussende aangelegenheid met vergevingsgezinde uitdagingen; integendeel, het is een pijnlijk veeleisende oefening die een gestage hand en een bereidheid om impulsief te handelen vereist. Echter, als je kunt de voorbehouden overzien, dan zou je hier best een spannende typ-ervaring moeten kunnen vinden. Het is een beetje basic, dat geef ik toe, maar als je gemakkelijk wordt beïnvloed door eenvoudige ideeën die meerdere lagen van hetzelfde materiaal combineren, dan is de kans groot dat je het zult genieten om over een typemachine te zweten in Final Sentence.