Like a Dragon: Ishin! Review (PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S, & PC)

Hoewel het bijna 10 jaar geleden is dat de Yakuza-serie spin-off, Ishin, voor het eerst uitkwam op PS3/PS4 als een Japanse exclusieve titel, is het nog steeds een welkome verrassing dat ontwikkelaar Ryu Ga Gotoku eindelijk een gelokaliseerde Like a Dragon: Ishin! remake/remaster heeft uitgebracht in de VS en daarbuiten. Voor wie het nog niet weet, heeft de “Like a Dragon,” of “Yakuza” in het Japans, serie door de jaren heen vele harten veroverd. Vanaf de vroege dagen als een Japanse exclusieve titel en bijna onmiddellijke lof, tot de lokalisatie buiten Japan, hebben veel gamers hun niche gevonden in de over-the-top melodrama, straatgevecht-brawler, zwaardgevechten en schietpartijen, en de grappige kleine substories, allemaal samengesmolten tot één Yakuza-mozaïek. Afgezien van subtiele aanpassingen aan de graphics, een geavanceerd Trooper-kaartsysteem, en belichting en texturen die zijn opgewaardeerd naar moderne Yakuza-standaarden, zijn de Like a Dragon: Ishin! uit 2023 en de Ryū ga Gotoku Ishin! uit 2014 zo duidelijk uit hetzelfde hout gesneden, waardoor het meer een remaster is dan een remake. Dus, wat is er nog meer nieuw? Hoe presteert Like a Dragon: Ishin! op huidige generatie consoles? Steekt het uit boven andere recent uitgebrachte games van hetzelfde genre, of schiet de remake tekort? Hoe is de gameplay? Nou, de Like a Dragon: Ishin! review van vandaag zou al je zorgen moeten wegnemen en je eindelijk helpen bepalen of het kopen van Like a Dragon: Ishin! het waard is.

Reis Ver Terug in de Tijd

Ja, dat heb je goed gehoord. Like a Dragon: Ishin!, in tegenstelling tot eerdere Yakuza-delen, neemt ons mee terug in de tijd naar het Japan van midden 1800. Als je een geschiedenisfanaat bent, weet je dat het rond de tijd is dat Japan langzaam zou overgaan van onafhankelijkheid naar invloeden uit de westerse cultuur. Specifiek zou het Tokugawa-shogunaat al snel instorten onder de Meiji-restauratie. Als je goed genoeg kijkt, vind je daadwerkelijke historische gebeurtenissen waarnaar wordt verwezen in Like a Dragon: Ishin! Zelfs de personages zijn losjes gebaseerd op echte mensen, zoals het hoofdpersonage, Sakamoto Ryoma, die je zult herkennen als de Yakuza-serie legende Kazuma Kiryu. Zonder te veel in detail te treden, begint Ryoma als lid van de Tosa Loyalist Party, vechtend voor een meer egalitaire samenleving in Japan. Maar, vrij plotseling, wordt zijn adoptievader koelbloedig vermoord. Dus ga je op een wraakmissie die hem meeneemt op een melodramatische reis verweven met politieke machtsstrijd, wijdverspreid geweld en, natuurlijk, persoonlijk drama. Ik hield van het moment waarop Ryoma twee identiteiten smeedde. De eerste, overdag onder de alias Saito Hajime (ook een historisch figuur), als onderdeel van een politiemacht die de sociale orde in Kyo herstelt, en ‘s nachts als zichzelf, waarbij hij de sociale rechtvaardigheid ondermijnt op zijn zoektocht naar de moordenaar van zijn adoptievader. Op een gegeven moment wordt zijn dekmantel bijna ontmaskerd, maar hij ontsnapt op het nippertje, terwijl hij ondertussen interactie heeft met bekende personages uit de Yakuza-serie, die een nieuwe rol krijgen in deze cruciale periode in de Japanse geschiedenis.

Leer Een Ding of Twee

Ik zal niet liegen. Ik heb het spel in de eerste paar hoofdstukken gepauzeerd, bladerend door internetpagina’s om bepaalde fasen samen te voegen. Ondanks het feit dat “Like a Dragon: Ishin! uiteindelijk historische fictie is, helpt de in-game woordenlijst tot op zekere hoogte, terwijl het me ook een ding of twee leert over een cruciale periode in de Japanse geschiedenis waar ik eerlijk gezegd bijna niets van wist.

Kyoto vs Kyo

Yakuza is meestal modern. Dat is waarom “Like a Dragon: Ishin! mijn interesse tot op zekere hoogte prikkelt. Met meestal modern bedoel ik dat Yakuza vaak gebaseerd is in Kyoto, waar neon stadslichten de straten overspoelen, versus Ishin! waar lantaarnverlichte steegjes de overhand nemen. Het is oud voor een nieuw tijdperk, wat niet per se een slechte zaak is. De belichting en texturen spreken zeker tot de verbeelding. In plaats van een volledig beeld van de stad, houdt Kyo zich aan stukjes ervan met meer ingewikkelde ruimtes om te verkennen. Soms voldoen deze ruimtes aan de behoefte om te zien hoe de Bakumatsu-periode van het Edo-tijdperk in Japan eruit zou hebben gezien. Close-ups van gezichten tonen de kleinste uitdrukkingen die goed samengaan met de emotionele momenten tussen de personages. Je zult genieten van bruisende marktplaatsen en rustieke riviersteden. Maar je zult ook saaie straten tegenkomen waar ik niet zo van genoot om doorheen te navigeren. Volgens Yakuza-standaarden spreekt Kyo niet erg aan. Gelukkig overtreft het verhaal de verwachtingen, waardoor het minder een frustrerend iets is dat je constant opmerkt.

De Samoerai-manier

Vier hoofdmechanieken komen hier tot bloei. Elk maakt het mogelijk om er tijdens het spelen tussen te wisselen; het hangt allemaal af van welke je het meest prefereert. Ten eerste heb je de met blote vuisten slaande brawler die populair is in Yakuza-games. Dat wordt nooit saai, toch? Of je kunt de route van het hakken met zwaarden nemen. FPS-liefhebbers kunnen hun kans wagen met Yakuza’s alleen-pistool schietpartijen. Je hebt dus het voordeel van onbeperkte afstandsschoten op tegenstanders die met zwaarden zwaaien. En dan is er de geliefde mechaniek die golven maakt op sociale media: de wild dancer-stijl. Wild dancing is uitstekend voor crowd control. Het is eigenlijk snel hakken en bliksemsnel schieten terwijl je ronddraait voor maximale impact op alle vijanden in de buurt. Het is ook best cool, omdat de draai je niet op één plek vastzet, maar je juist uit de gevarenzone draait waar je vrij bent om te hergroeperen en een van de andere drie technieken aan te nemen. Oh, Like a Dragon: Ishin! verhoogt de inzet met een trooper-kaartsysteem dat voorheen beperkt was tot Shinsengumi-zijmissies, maar nu vrij te gebruiken is in het hele spel. Idealiter versterkt het kaartsysteem een van Ryoma’s vechtsystemen door te experimenteren met verschillende kaartendecks. Je kunt je gezondheid of aanval versterken, of zelfs granaatleggende kippen en persoonlijke aanvalsberen oproepen. Met honderden kaarten om vrij te spelen, die allemaal vrij te combineren of upgraden zijn, genieten spelers van diepgang en strategie terwijl ze een hels vuur ontketenen op Ryoma’s ergste vijanden.

All Work and No Play…

Like a Dragon: Ishin! en Yakuza begrijpen het gezegde “all work and no play” zo goed, dat ze je constant meeslepen in de raarste en eigenaardigste substories. Hier is een klein deel van Kyo City, vol met de gekste minigames en, soms, impactvolle afleidingen die uren gameplay waard zijn. Je kunt bijvoorbeeld een landbouwsimulator tegenkomen om een wees genaamd Haruka te helpen. Het is behoorlijk uitgebreid, met doelstellingen zoals gewassen planten, kippen verzorgen, vogelverschrikkers plaatsen en kookspelletjes voltooien om de winst te maximaliseren. Als dit Stardew Valley soort spel niets voor je is, maak je geen zorgen, want er zijn nog veel meer minigames om voor te kiezen. Van dungeon crawler-missies tot poker, karaoke, dansen, kartraces en kippenraces, alles en nog wat is hier mogelijk. Het enige nadeel is dat Like a Dragon: Ishin! de moderne Yakuza-games als concurrent heeft, met zeker veel leukere dingen om te doen in deze tijd. Toch is het een welkome aanvulling op een anders serieus spel dat perfect balans houdt tussen plezier en spelletjes op elke stap van de weg.

Eindoordeel

Het is moeilijk uit te leggen hoe het spelen van “Like a Dragon: Ishin!” ongelooflijk bevredigend aanvoelt. Tenzij je andere delen van de Yakuza franchise hebt gespeeld, zou deze nieuwe titel misschien een geweldig startpunt zijn om uit te vinden waar al die ophef over gaat. Je zult niets missen, aangezien het een op zichzelf staand verhaal is zonder banden met zijn tegenhangers binnen de franchise, behalve dan bekende gezichten en technieken. Maar, daarin ligt ook het probleem met Like a Dragon: Ishin! In vergelijking met latere toevoegingen aan de franchise, schiet het een beetje tekort op het gebied van detail in de omgeving, verrassende wendingen in de substories, en de algehele uitstraling en sfeer van het spel. Het schietgedeelte zou ook wat meer liefde kunnen gebruiken. Het verhaal blijft echter een eersteklas verhaal om te zien ontvouwen, en het trooper-kaartsysteem is een complete en opwindende mechaniek die diepgang en strategie toevoegt aan het spel. Moet je dit spel kopen? Zeker. Maar is het een noodzakelijke aankoop? Zeker niet.