Lightyear Frontier Review (Xbox Series X/S & PC)

Als ik een cent had voor elke lap grond die ik de afgelopen jaren had moeten bewerken, zou ik waarschijnlijk genoeg hebben om nog een paar handen te kopen om me in de toekomst te helpen; specifiek, een mechanische lader met extra belletjes en fluitjes die zelfs de meest ondervoede schil van een wereld kon transformeren in een lichtbaken. FRAME BREAK en Amplifier Studios’ Lightyear Frontier belooft precies dat te brengen: een half ondervoede landschap dat rechtstreeks uit de pagina’s van een cultklassieke sciencefictionroman komt, en een mech-pak dat de kracht heeft om leven te blazen in de broze botten van een voormalige utopie.

Als je een slachtoffer bent geweest van een ogenschijnlijk eindeloze cyclus van onkruid wieden, planten en voeden, dan heb je waarschijnlijk een goed idee van wat je hier kunt verwachten. Lightyear Frontier wijkt niet al te ver af van het gebaande pad, maar kiest ervoor om een relatief onschuldige en veilige route te volgen die niet veel inspanning vereist om te navigeren. Voor het grootste deel bestaan doelen meestal uit het besprenkelen van slijm met meststof en het verkennen van nieuwe gebieden om meer materialen te verzamelen voor leuke upgrades en componenten. Het is allemaal nogal rinse-and-repeat, en op geen enkel moment wordt er iets van je gevraagd, behalve een paar korte uren en een scherpe blik voor de innerlijke geheimen van de natuur.

Het is de moeite waard om hier te vermelden dat, hoewel het spel zijn aanzienlijke deel van milieuproblemen heeft, er niets bijzonder bedreigends is om mee om te gaan. Gelukkig voor diegenen die liever hun tanden zetten in een ontspannend renovatieproject dan dat ze de strijd aangaan met de werelds alien-onderdrukkers, heeft Lightyear Frontier geen gevechten. Bovendien heeft het geen strikte regels voor hoe je je teelttechnieken toepast, of enkele strikte deadlines waar je naartoe moet werken. Behalve dat je te maken krijgt met de vervuiling die vaak over je nederzettingen waait en sommige dingen verhindert om te groeien, zijn er niet veel problemen om te overwinnen of strategieën om in de standaard nine-to-five routine te integreren.

Een gemiddelde dag in Lightyear Frontier verloopt als volgt: je wordt wakker, legt de fundamenten voor een nieuw gebouw en gaat op zoek naar de benodigde materialen om het te bouwen. Zodra je een landmark hebt gebouwd, heb je de optie om nieuwe upgrades te krijgen voor je mech-pak en, met hen, nieuwe sleutels voor alternatieve gebieden op de wereldkaart.

Een klein stap voor de mens, een reusachtige sprong voor mechanische cultiveerders

Wanneer het gaat om het verfraaien van het verhaal, heeft Amplifier Studios niet bepaald de moeite genomen om iets buitengewoon ambitieus te creëren; in feite volgt het een richtlijn die al decennia lang wordt gevolgd: een oude beschaving heeft de ruïnes van een vrijwel gebroken samenleving verlaten en heeft sindsdien een nieuwe generatie achtergelaten om de stukken op te rapen en de wortels terug te brengen naar hun voormalige glorie. Zo blijkt dat Lightyear Frontier niet anders is, in de zin dat, vanuit het perspectief van een ontdekkingsreiziger en een beginnende cultiveerder, het primaire doel is om de vervuilde omgeving uit te roeien en, met de kracht van verschillende tools en mechanische techniek, te transformeren in een gemeenschappelijk toevluchtsoord voor de burgers van de toekomst — waar ze ook mogen zijn.

Wat anders is in Lightyear Frontier is dat je geen dorpelingen krijgt om mee te praten, en daarmee, veel minder opdrachten en karakterverhalen om te ontwarren. In plaats daarvan is het alleen jij, een reusachtig mech-pak en een satellietdish genaamd PIP-3R, wiens enige doel is om de planeet te omcirkelen en verschillende kwesties met je te bespreken terwijl je geleidelijke veranderingen aanbrengt in het oppervlak en meer van zijn natuurlijke schoonheden en sleutelfuncties ontdekt. Er is een vier-spelers co-op-modus, maar zo’n optie is niet echt nodig om het meeste uit de inhoud te halen die wordt getoond. Met andere woorden, als je liever vasthoudt aan een lo-fi playlist en doorgaat met wat ouderwetse tuinwerk, het liefst zonder de extra drama van het juggling van de behoeften van extra spelers, dan zal je waarschijnlijk van bijna alles genieten wat Lightyear Frontier in zijn kist heeft.

Een betere toekomst

Het is de moeite waard om hier te vermelden dat, terwijl het spel zijn aanzienlijke deel van milieuproblemen heeft, er niets bijzonder bedreigends is om mee om te gaan. Gelukkig voor diegenen die liever hun tanden zetten in een ontspannend renovatieproject dan dat ze de strijd aangaan met de werelds alien-onderdrukkers, heeft Lightyear Frontier geen gevechten. Bovendien heeft het geen strikte regels voor hoe je je teelttechnieken toepast, of enkele strikte deadlines waar je naartoe moet werken. Behalve dat je te maken krijgt met de vervuiling die vaak over je nederzettingen waait en sommige dingen verhindert om te groeien, zijn er niet veel problemen om te overwinnen of strategieën om in de standaard nine-to-five routine te integreren.

Een gemiddelde dag in Lightyear Frontier verloopt als volgt: je wordt wakker, legt de fundamenten voor een nieuw gebouw en gaat op zoek naar de benodigde materialen om het te bouwen. Zodra je een landmark hebt gebouwd, heb je de optie om nieuwe upgrades te krijgen voor je mech-pak en, met hen, nieuwe sleutels voor alternatieve gebieden op de wereldkaart.

Oh-So Cozy

Er is een woord dat we niet kunnen helpen om in de schijnwerper te zetten wanneer games zoals deze opduiken uit de aarde, en dat, natuurlijk, is cozy. Zeker, het is een beetje een cliché en overweldigend, maar dat verandert niet het feit dat het nog steeds een van de beste manieren is om dergelijke dingen te beschrijven. Van zijn schilderachtige en kleurrijke kunststijl tot zijn akoestische geluidsplank en subtiele geluidseffecten, Lightyear Frontier draagt bijna alle juiste kenmerken van een traditionele cozy game en doet de genre recht door een gameplay-loop te leveren die zowel belonend als bevredigend is op alle juiste plaatsen.

Er is één klein probleem met de cozyheid van alles: PIP-3R — de drone die de hele dag en nacht door kletst zonder een moment te ademen. Maak me niet wijs, het is begrijpelijk dat de ontwikkelaars wilden includeren een vorm van vertelling, gezien de wereld van het spel is verstoken van enig menselijk leven of belangrijk dialoog. Met dat gezegd, zou ik liegen als ik zei dat ik niet genoot van de inhoud die het me presenteerde tijdens zijn korte verblijf, ook.

Uitspraak

Lightyear Frontier is een voor de hand liggende keuze voor diegenen die op zoek zijn om zich te verliezen in een web van traditionele gameplay-mechanica die niet veel verder gaan dan wat er van een standaard life en farming simulation game wordt verwacht. Zeggend dat, doet het niet veel meer om het minder oorspronkelijk te maken, ook; de inclusie van een mech en een pratende satelliet geeft het smaak, zeker — maar dat is het wel. Wat de daadwerkelijke gameplay-ervaring betreft, is het eerlijk gezegd moeilijk om het verschil te zien tussen dit en, nou ja, elk ander spel dat probeert om langs dezelfde marges op de pagina te druppelen. Maar dan, ik ben bereid om de paar kleine overeenkomsten te negeren en het te noemen voor wat het is: een echt vermakelijke sandbox-sim met een heleboel hart en potentieel.

Het zijn vroege dagen nog, dus het kan heel goed zijn dat de ontwikkelaars het project behandelen met enkele glanzendere en iets meer originele componenten en gameplay-functies in toekomstige updates. Voor nu, Lightyear Frontier heeft genoeg om je onverdeelde aandacht te houden voor een handvol uren of meer — iets dat, eerlijk gezegd, veel top-shelf alternatieven niet kunnen doen in deze tijd.

Om een lang verhaal kort te maken, als je bent het soort gamer die houdt van het hakken van boomstammen met een bijl voor uren aan een stuk, dan zal je waarschijnlijk genieten van het grootste deel van de inhoud die Lightyear Frontier te bieden heeft. Voor alles anders, zou je misschien overwegen om wortels te planten in een andere dimensie, of beter nog, in een wereld die niet komt met een kleverige satellietdish die praktisch knaagt aan je enkels elke wakende uur van elke dag.