Level Devil Review (PC)

Achteraf gezien had ik waarschijnlijk voor een alternatieve route moeten kiezen en niet de zorgeloosheid moeten omarmen in de verwachting een gelijke te zijn en geen stuk vlees in de kamer. Terugkijkend had ik de beschrijving met een korreltje zout moeten nemen. Ik had moeten weten dat het te mooi was om waar te zijn, en dat, ondanks dat een van zijn drie kopreviews een vervalst handgeschreven briefje was van wie volgens mij de tong-in-de-wang alter ego van de ontwikkelaar was, het geen wandeling in het park zou worden. Het minimalistische ontwerp was genoeg om me te doen geloven dat het allemaal fun en games was. Maar na een paar oogrollende sterfgevallen realiseerde ik me al snel dat, nogal toepasselijk, Level Devil geen vrolijke 2D-platformgame was, maar een absoluut hellegat van vervelende maar vreemd bevredigende omgevingsverrassingen. Op het eerste gezicht ziet, klinkt en gedraagt Level Devil zich bijna als een traditionele 2D-puzzel-platformer, compleet met alle kartonnen uitgesneden vormen, sprites en universeel herkenbare elementen die je meestal aantreft in de onderste laag van de meeste, zo niet alle lokale catalogi. En toch, als je iets dieper in dit specifieke verhaal graaft, dan zul je eigenlijk een ander ingrediënt ontdekken – een irritant, maar stomweg lonend ingrediënt dat even bitter is als smakelijk. Het is niet helemaal op hetzelfde niveau als Getting Over It With Bennet Foddy – maar het doet tenminste een poging om je knoppen net zo hard in te drukken. En weet je wat? Dat maakt me vreselijk gek, maar ik weet zeker dat ik er nog steeds zal zijn wanneer het moeilijk wordt om de storm met man en macht te lijf te gaan.

Beoordeel Nooit een Boek op Zijn Kaft

Level Devil is niet de ontspannen circuit-hopper die je denkt dat het is; integendeel, het is een meedogenloze catastrofe die op het punt staat te gebeuren, compleet met alle ader-kloppende obstakels die je hoofd zullen doen krabben en, na genoeg pogingen, je vermogen om ze te overwinnen in twijfel zullen trekken. Het ziet er onschuldig uit, maar hoe verder je vordert in de campagne, hoe meer het systeem zijn infrastructuur de kans begint te geven om af en toe een spaak in het wiel te steken, om het zo te zeggen. Als je bijvoorbeeld over platforms springt, kun je merken dat het plafond de neiging heeft in te storten, of dat, om een voor jou volstrekt onbekende reden, een riem vol spikes uit de as kan oprijzen en je wankele voeten kan doorboren. Maar hier ligt het probleem: je weet nooit wat er vervolgens gebeurt – wat op zichzelf al een probleem is. De besturing is hier niet het probleem; het is het feit dat het spel je zonder enig hulpmiddel in de problemen brengt, en dat het geen moeite doet om je hand vast te houden en Kumbaya, My Lord te zingen tijdens het voorafgaande. Wat de mechanica van het spel betreft, gaat het niet veel verder dan het formule-achtige springen, duiken of ontwijken. Maar dat maakt hier niets uit, want je zou de precisie van een geoefend scherpschutter en de behendigheid van een geduchte triatleet kunnen hebben, maar uiteindelijk zullen deze eigenschappen je kansen om de gruwelijkheden die de hindernisbanen in Level Devil vullen te dwarsbomen, waarschijnlijk niet vergroten. Oh, het is stom geluk dat dit schip voortstuwt. Het maakt niet uit of je de meest ervaren speler in de kamer bent; als de Level Devil je tegenstander is, dan kun je maar beter je fiches inwisselen.

De Mijl Lopen

Goeie genade – er zijn hier meer dan 200 levels te verslaan, mensen. En het beste is, geen ervan heeft de broze botten van een inleidende cursus. Het is eerlijk gezegd mogelijk om het spel in een relatief korte tijd door te komen, hoewel dit grotendeels afhangt van hoe je bepaalde obstakels benadert, en hoeveel speelruimte het spel je wil geven om te voorkomen dat je bezwijkt aan een zelfveroorzaakte inzinking. Het is echter onvermijdelijk, denk ik, gezien het feit dat elk level een soort bedreiging voor je produceert om over te klauteren, of het nu een zichtbare is, of een die verborgen is achter een rookgordijn van levendige texturen en zachte dwaasheid. Maar dat is een klein deel van het plezier: leren van je fouten, en in staat zijn om om je eigen mislukkingen te lachen om te voorkomen dat je een of zes keer ontploft. De visuals hier zijn niet geweldig, dus verwacht niet dat je omver wordt geblazen of wordt ondergedompeld in een opvallende locatie die barst van de dynamische weerpatronen of opblaasbare decorelementen. Ondanks dat het honderden levels onder zijn riem heeft, is Level Devil min of meer volledig gebouwd op tweedimensionale vormen en hapklare sprites. Als je absoluut dol bent op rechthoekige structuren, dan zul je je thuis voelen in deze zandbak van een kleuterschool voor vierjarigen.

Oordeel

De twijfelachtig sadistische meesterbrein achter Level Devil had een eenvoudige taak voor ogen: de laatste overgebleven fragmenten van de geestelijke gezondheid van zijn gebruiker geleidelijk af te slijten, en hen op te zadelen met aders zo groot als blaren, en het geduld van een heilige. In dat opzicht heeft Level Devil zijn doel bereikt, en dat kan ik persoonlijk bevestigen. Het spel, hoewel op zijn eigen manier vreemd bevredigend, is een stuk hete rommel – en ik kan er niet anders dan van houden. Om te zeggen dat ik er gemengde gevoelens over heb, zou niet ver van de waarheid zijn, want ik bewonder zowel zijn eenvoud en ongegeneerde aanpak om een scène neer te zetten, maar tegelijkertijd ben ik verbitterd over de manier waarop het hoofdpijnmateriaal genereert alsof het uit de mode is. Ik denk dat ik gewoon een hekel heb aan wie het gemaakt heeft – maar ik denk dat dat is hoe ik me hoor te voelen. Met meer dan tweehonderd levels van ongerechtvaardigde slachtpartijen en een constante dreiging van een vijandige omgeving die voor altijd je inspanningen belachelijk probeert te maken en je gebonden houdt, kun je gemakkelijk een heel weekend verliezen aan dit onhandelbare creatie. Dat wil niet zeggen dat je zult genieten van elke stap die je erin zet, let wel, want het heeft de gewoonte om je meer stress te bezorgen dan het waard is. Als je echter houdt van sarcastische puzzels en nadelige terreinen, dan zul je waarschijnlijk genieten van het proces waarbij je brein wordt opgeblazen door de brutaliteit van de belachelijke verrassingen in deze tweedimensionale wereld. Het is een haat-liefde-ding, en toch zou je er wel eens veel meer van kunnen genieten dan je in eerste instantie had verwacht. Waarschijnlijk. Bij nadere overweging…*server disconnected*