Laysara: Summit Kingdom Review (PC)

Ik ben nog nooit in de Himalaya geweest, maar ik geloof graag dat, als ik er wel in zou slagen een reis die kant op te plannen, het er een beetje uit zou zien als Laysara: Summit Kingdom. Dat denk ik vooral omdat het, hoewel niet strikt in zwart-wit, dezelfde esthetisch aantrekkelijke kwaliteiten heeft – een netwerk van krijtachtige toppen gehuld in een dikke laag mist, als het meest opvallende kenmerk. Het zou een setting kunnen zijn die uit een veelheid van verschillende culturen voortkomt, maar voor mij ademt het Himalaya-architectuur uit – dus ik houd het daarop. Het is dat, of de Malvern Hills, waarbij die laatste iets minder luxueus en betoverend is. Laysara: Summit Kingdom, voor wie het nog niet heeft ontdekt, is een stedenbouwsim die draait om één ding: de ontwikkeling van een nederzetting op een bergflank. Net als veel andere sandbox-games van dit soort, nodigt Summit Kingdom je uit om de fundamenten te leggen voor een welvarende toekomst op de hoogste piek van een idyllische berg – een locatie waar de elementaire krachten de macht hebben om de doodsklok te luiden voor je burgers, en de natuurlijke hulpbronnen van de wereld beneden zorgwekkend schaars zijn. Denk aan Frostpunk, maar zonder de genadeloos oneerlijke leercurve, en je hebt een ruw idee van wat het probeert te omvatten. Dat is het nieuwste breinproduct van Quite OK Games, in een notendop, en het is zojuist op PC gearriveerd. Dus, is Summit Kingdom het daadwerkelijk waard om er voor de lange termijn wortel te schieten? Nou, als je zin hebt om wat nieuwe veren te doen opveren in nóg een stedenbouwproject, lees dan vooral verder voor een paar snelle tips. Laten we erover praten.

Met Regen Komt Hagel

Laysara: Summit Kingdom is het best te omschrijven als een stedenbouwspel dat niet te zwaar leunt op de meedogenloos onvergeeflijke aspecten van het genre. Het bevat geen gevechten, noch vraagt het je om een hele vloot van luchtvaartschepen te ontwikkelen om je te verdedigen tegen vijandelijke plunderaars of geldbeluste luchtpiraten. Dit is niet dat type sandbox-game; het is iets minder veeleisend, en het vraagt alleen dat je een verzameling pieken bouwt, onderhoudt en uiteindelijk koloniseert door de kracht van academisch onderzoek en goede ouderwetse handarbeid. Dat wil echter niet zeggen dat het geen milieuproblemen kent; elke piek vormt een reëel risico voor het ecosysteem, en één verkeerde zet kan, en zal vaak, resulteren in een lawine die door je voortgang ploegt en je terugzet bij af. Maar het is allemaal fun en games, toch? Toch. Natuurlijk, zoals je waarschijnlijk weet, zijn er niet zo heel veel plekken in de Himalaya die een zacht stukje land bieden om de basis voor een stad te leggen. Daarom moet je, als het gaat om het daadwerkelijk bedenken van een plan om erop te bouwen, strategisch bepaalde middelen toewijzen aan de juiste weg, en uiteindelijk bruggen en liften verbinden met de bestaande infrastructuur om het titulaire “Summit Kingdom” te vormen dat het spel je zo duidelijk wil laten creëren. En dat is geen gemakkelijke prestatie; het steeds veranderende elementaire karakter van de wereld heeft daar vervelend genoeg mee te maken. Voeg daarbij het feit dat je ook de behoeften en verlangens van de burgers in de gaten moet houden, en je hebt een behoorlijk vol bord aan verantwoordelijkheden.

Het Sneeuwbaleffect

Gelukkig biedt Summit Kingdom een royale hoeveelheid stapstenen om op je gemak door te nemen, evenals een selectie opties om wat anders een fysiek veeleisende ervaring zou zijn, een stuk minder intimiderend te maken. Het is hoe dan ook geen makkie, maar als je een beetje handig bent in het ordenen van middelen en het opzetten van stevige curricula die economische groei en stabiliteit genereren, dan is de kans groot dat je precies weet wat je hier moet doen. Als je toevallig aan de andere kant van het spectrum valt, dan zul je waarschijnlijk een of twee punten op de agenda vinden die niet helemaal in het “ontspannen” programma passen. Naast het moeten bouwen van structuren bovenop de hoogste pieken van de bergcluster, zijn er nog verschillende andere gebieden die aandacht nodig hebben – monniken inzetten om waardevolle kennis te vergaren, laaglanders om voorraden te verzamelen en basiskampen te maken, en ambachtslieden om speciale upgrades te onderzoeken om de algehele kwaliteit van de blauwdrukken te verbeteren, om er maar een paar te noemen. Er is ook de kwestie van het moeten bouwen van een klooster – een prominent herkenningspunt dat het potentieel heeft om het evangelie te verspreiden naar alle delen van het koninkrijk en grotere technologische vooruitgang en innovaties te inspireren. Natuurlijk is het gemakkelijk om je enigszins overweldigd te voelen door de enorme hoeveelheid taken die worden opgehoest en over het verhaal uitgesmeerd – en dat is volkomen normaal, aangezien stedenbouwspellen de reputatie hebben mechanisch uitdagend maar onbeschrijfelijk lonend te zijn. Gelukkig weet Summit Kingdom echter een goede balans te vinden tussen die twee, en het heeft meer dan genoeg waardevolle prikkels om de emotionele en fysieke inspanningen te rechtvaardigen.

Breng Me Die Horizon

In de uren die ik kon steken in de ontwikkeling van dat wolkenbestegen koninkrijk van mij, kon ik een overvloed aan dingen zien en ervaren, waarvan er maar weinig me terugbrachten naar de begindagen van mijn stedenbouwcarrière. Bij verschillende van zijn uitdagingen kwam een veelvuldige golf van nostalgie, en daarmee kwam een portie kennis die me hielp op het juiste spoor te komen en in de algemene richting van de top. Vergelijkbaar met de overgrote meerderheid van andere stedenbouwspellen, had Summit Kingdom allezelfde progressieve elementen en mechanica die eerder waren gebruikt om andere UI’s vorm te geven, wat betekende dat ik veel kon begrijpen van wat er om me heen gebeurde, met uitzondering van een ongewenste lawine of twee. Vanuit visueel oogpunt is Summit Kingdom inderdaad een heel, heel mooi spel, en het wordt nog meer verfrissend gemaakt dankzij de opname van verschillende natuurwonderen, waaronder het noorderlicht en diverse oude ruïnes die de Himalaya-regio bevolken. Wat dat betreft kon ik eerlijk gezegd niets vinden om over te klagen; het was bijzonder adembenemend tijdens de schemering – een periode waar ik vaak naar uitkeek aan het eind van elke dienst bovenop een van de weinige pieken. Het was tijdens momenten als deze, natuurlijk, dat ik eerlijk gezegd leerde verliefd te worden op de ingewikkelde kenmerken van de creaties die ik had opgericht, en daarmee dubbel zo veel waardering kreeg voor het niveau van detail dat was geleverd door zijn digitale architecten.

Oordeel

Laysara: Summit Kingdom verschilt niet zo heel veel van Frostpunk, in die zin dat het je wel degelijk een behoorlijke uitdaging stelt om te overwinnen, evenals een vrij intimiderende selectie menu’s, schuifknoppen en architectonische blauwdrukken om door te spitten. Dat gezegd hebbende, aangezien er geen militaire propaganda is om op te wegen, of zelfs maar enig groot risico voor je nederzetting behalve een enkele lawine of twee, maakt het de reis iets minder frustrerend – al is het maar net. En zelfs wanneer het de boel wel overhoop gooit, blijft de elementaire kracht meestal niet te lang hangen; in feite is het enige echte probleem dat boven je hangt je onvermogen om te terraformen – een taak die vaak inhoudt dat je strategisch structuur A met brug B moet plaatsen, enzovoort. Als je de punten niet op een gepaste manier verbindt, kan dat, en leidt dat vaak, tot behoorlijk drastische gevolgen. Ondanks alle bovengenoemde technische nadelen en omgevingsbarrières, valt er met deze eigenlijk niet zo heel veel te vrezen. Aan de ene kant is het een stevige genoeg pitten voor wie op zoek is naar het aangrijpingspunt dat rechtstreeks naar de top leidt, maar aan de andere kant is het niet bepaald het type klim met alle toeters en bellen dat je kunt aanpakken met niet veel meer dan een paar pantoffels en een goedkoop touw. Het is eerder een gemiddeld niveau, en dus, als je relatief nieuw bent in het stedenbouwgenre, dan wil je misschien je ogen richten op een alternatieve piek voordat je de moed bijeenraapt om de lawine aan te pakken die in de balans hangt. Om die eerste vraag te beantwoorden of Summit Kingdom daadwerkelijk het spelen waard is – ja, dat is het zeker, mits je geen probleem hebt met het omgaan met een lawine of twee.