Kong: Survivor Instinct Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, & PC)

Wanneer kolossale beesten chaos veroorzaken in de wereld, zit je in het vuur van de strijd. Toch moet je door de chaos heen vechten om je vermiste dochter te vinden. In tegenstelling tot wat de titel van het spel suggereert, is er minimaal survival-gameplay. In plaats daarvan kiest ontwikkelaar 7Levels ervoor om zich te concentreren op platformuitdagingen. Het resultaat is een Metroidvania-stijl gameplay dat ongeveer zeven uur duurt om te voltooien. Je zult door brokstukken en instortende gebouwen navigeren terwijl cinematische Titan-gevechten op de achtergrond plaatsvinden.

Op sommige momenten zullen de Titan-beesten in de gebouwen waarin je je verbergt, binnendringen. Nou, ze zullen de gebouwen eerder afbreken dan binnenkomen, waardoor sommige obstakels voor je worden verwoest, maar je ook kunnen verscheuren. Dit is geen monster-vechtspel dat al lang overduidelijk is in de MonsterVerse-franchise. Het is ook geen combat-intensief spel waarin je tegen de monsters vecht of, nog beter, zelf een monster wordt. Nee. Kong: Survivor Instinct is een sidescrolling-platformer die een stap vooruit is ten opzichte van de teleurstellende Skull Island: Rise of Kong uit 2023.

Het is bijna alsof je een glimp opvangt van wat er gaat komen, met 7Levels die de MonsterVerse starten met een low-budget-platformer. Als ze meer middelen in de combat-secties van het spel steken en je de mogelijkheid geven om Kong zelf te besturen, kunnen we mogelijk naar een kick-starter kijken voor meer bevredigende MonsterVerse-spellen in de toekomst. Als je nog twijfelt of je het spel moet spelen, hebben we alle details die je nodig hebt om een definitieve beslissing te nemen in onze Kong: Survivor Instinct-review hieronder.

Moral van het verhaal

Meerdere titans breken door het aardoppervlak en veroorzaken chaos in de stad. De meeste mensen zijn erin geslaagd om de stad te ontvluchten, maar sommigen zitten vast in brokstukken en instortende gebouwen. Je hoofdpersonage volgt echter een andere draad met de verantwoordelijkheid om zijn vermiste dochter te vinden. Je moet terugkeren naar de chaos, redding de overlevenden die je tegenkomt. Sommigen zullen rouwen om het verlies van hun dierbaren, terwijl anderen op de rand van wanhoop zitten.

Naarmate je dieper in het verhaal komt, wordt het complexer. Je ontdekt de rol die een criminele organisatie speelt in de gebeurtenissen van het verhaal. De eco-terrorist Alan Jonah uit de MonsterVerse-franchise keert terug. Hij leidt de huurlingengroep, de Hyenas. Deze keer staan ze aan het hoofd van een andere duivelse samenzwering. Je kunt zien dat er veel bewegende delen in het verhaal zijn, fatsoenlijke en significante delen die een enorme potentie hebben om zware angst en vernietiging te veroorzaken.

Lichten, camera, actie!

Echter, ondanks de beloften van het verhaal, bereikt het zelden zijn volle potentieel. Dit komt door verschillende factoren die samen de impact die we hadden kunnen genieten, verwateren. Ten eerste doet de voice-acting net genoeg om de klus te klaren. Het is niet erg immersief, net als de soundtrack, die beter had kunnen zijn. In combinatie met de geluidseffecten, eindigt de auditieve kant van het verhaal als redelijk. Ondertussen zul je sommige verhaalbeats voorspelbaar vinden. Het einde, in het bijzonder, wordt te snel afgerond en is het soort oplossing dat je van mijlenver kunt zien aankomen.

Tenminste, de visuele en omgevingsaspecten zijn spectaculair. Je zult de tijd nemen om de intense gevechten tussen de kolossale beesten op de achtergrond te waarderen. Kong, Abaddon en meer Titans vechten het uit, veel tot genoegen van de speler. Ze breken dingen en gooien bussen alsof het koekjes waren. Wanneer ze klaar zijn met vechten, verandert de wereld om hen heen van een complete stad in een verlaten ruïne van wat ooit was. Dit zijn misschien de beste delen van Kong: Survivor Instinct, met bijna altijd grote spectakels van gevechten die je reis door de instortende stad branden. In feite kunnen de gevechten te majestueus zijn geweest, waardoor je wenst dat je deel had uitgemaakt van de actie.

Vlees op de botten

In ieder geval zul je in de platformsecties van het spel zitten. Deze omvatten licht puzzelen, nog lichtere combat en algemene exploratie. Aanvankelijk zul je worstelen met basisplatforming dat responsief aanvoelt. Je zult rennen, klimmen en springen door brokstukken-volle niveaus. De niveaus zijn vaak gevarieerd, met interactieve elementen en instortende omgevingen. Soms is het moeilijk te zeggen welke gebieden interactief of instortend zijn. Er zijn ook de puzzels, die vrij eenvoudig zijn. Je moet misschien door de omgevingen zoeken waar schroevendraaiers deuren kunnen openen of sleutels om ontoegankelijke deuren te openen. Of je moet containers slepen om erop te klimmen en jezelf omhoog te tillen naar hogere platforms; allemaal vrij rechttoe rechtaan.

Op dit punt zul je hopen dat combat de reddingsboei van de gameplay is. Omdat met de eenvoudige puzzels, ben je alleen over met rennen en klimmen door brokstukken. Nou, combat maakt gebruik van een snelle en zware aanval, evenals een blokkering en een counterattack. Je kunt vijanden neerschieten met een handig pistool dat je kunt upgraden om meer munitie te dragen. Echter, er zijn geen andere wapens die je kunt hanteren, wat amper zin heeft als vijanden met hagelgeweren op je afkomen. In ieder geval groeien vijanden in sterkte en aantal. Je zult snel tegen hordes van menselijke en spidery-vijanden vechten en vaak zul je door munitie heen raken, waardoor je in een hoek wordt gedreven van alleen hand-to-hand combat. Of wanneer je echt wanhopig bent, kun je vijanden van richels afduwen.

Reddingsboei

Je kon combat interessant maken door vijanden in de voet te schieten om ze kwetsbaar te maken voor volgende aanvallen. Of je kon vijanden grijpen en gebruiken als menselijk schild. Maar verder is er niet veel om je in combat te houden. Zelfs de melee- en afstandsaanvallen pakken amper een klap. Als iets, ziet combat er saai en onhandig uit. En wanneer je lang hebt gespeeld, kan het frustrerend worden om door te moeten gaan. Je zou kunnen zeggen dat combat slecht is omdat Kong: Survivor Instinct een sidescrolling-platformer is. Echter, zoals recente Metroid Prime en Hollow Knight ons hebben geleerd, kan combat nog steeds pittig en bevredigend zijn, zelfs in Metroidvania-stijl spellen.

Misschien is Kong: Survivor Instinct’s reddingsboei de mogelijkheid om door muren heen te slaan en een voorhamer te gebruiken om obstakels te breken. Maar nog bevredigender is de ORCA-apparaat die je kunt gebruiken om bepaalde signalen te identificeren en te vangen. Zodra je een bepaald aantal signalen bereikt, krijg je de mogelijkheid om een Titan te roepen om je te helpen bij het navigeren door platformuitdagingen. De respectieve Titan zal het obstakel voor je verwijderen. Echter, je moet ook op hoge alert zijn, want ze kunnen je net zo goed verscheuren. Platforming verandert in een kwestie van strakke timing en precisie die niet altijd soepel vertaalt in actie.

Team

In dezelfde geest kan een Titan je door de ramen van gebouwen zien waarin je je verbergt, terwijl je door de instortende stad navigeert, en je achtervolgen. Zoals je je kunt voorstellen, Kong die grote delen van multi-level omgevingen afbreekt, stuurt je in paniekmodus terwijl je naar veiligheid rent. Je bent, natuurlijk, veel kleiner in formaat in vergelijking met de Titans, waardoor je een zeer kleine kans hebt om zonder krassen te ontsnappen. Terwijl je geniet van het kijken naar meerdere Titans die door de stad rampen, zul je waarschijnlijk opmerken dat Godzilla afwezig is. Het is waarschijnlijk vanwege licentieproblemen. Toch is het onrustbarend, gezien de MonsterVerse-franchise Godzilla tegen Kong laat vechten voor de mensheid. In ieder geval heeft Kong: Survivor Instinct een fatsoenlijke lijn van bekende beesten, en wie weet, Godzilla kan het in de volgende maken.

Uitspraak

Kong: Survivor Instinct voelt hoofdzakelijk gericht op het leveren van spectaculaire cameos van Kong en andere Titans. Deze kolossale beesten vechten het uit op de achtergrond terwijl je door de rampage en vernietiging navigeert die door de gevechten wordt achtergelaten. Wanneer je de actievolle setstukken van vechtende Titans wegneemt, is wat overblijft vrij basale gameplay. Je bent vaak aan het springen, rennen en klimmen door brokstukken-volle gebouwen. Terwijl je door de vernietiging racet, los je eenvoudige puzzels op en vecht je in nog eenvoudigere combat. Het grootste deel van je speeltijd is rechttoe rechtaan, nauwelijks bevredigend in termen van gameplay. Het wordt erger wanneer platforming frustrerend wordt, dankzij onhandige animaties en besturing.

Op bepaalde momenten zullen de Titans de platforms waarop je je verbergt, omverwerpen, waardoor je naar veiligheid rent. Dit zijn de reddingsboei-momenten die zwaar leunen op perfecte timing en precisie. Ze voegen intensiteit toe aan je speeltijd die je op je tenen houdt, maar alleen voor een korte tijd voordat de saaie gameplay weer terugkeert. Ondertussen ontvouwt het einde van het verhaal zich plotseling en voorspelbaar. Het voelt als een gemiste kans om de geest te prikkelen en mogelijk het toneel te zetten voor een sequel. Wat sequels betreft, kan 7Levels oppakken waar Kong: Survivor Instinct is gebleven. Echter, ze zouden het saaie en onhandige gameplay moeten afschudden ten gunste van een meer overtuigend verhaal en een intensere speeltijd.

Of de intensiteit wordt opgevoerd door de Titans zelf te besturen, waardoor je midden in de actie komt te staan, blijft ter discussie. Echter, wat duidelijk is, is dat de zijlijn geen plek is voor gamers om de epische vernietiging in de MonsterVerse-franchise volledig te ervaren.