Het Neemt Twee Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

“Nee, je kunt die sprong maken,” zei ik kalm, terwijl de betere helft van me met verbazing naar een draaiende kurkentrekker keek. “Vertrouw me. Als je alleen dubbel springt en dan op de ‘Dash’-knop drukt, zal je het halen.” Niets. Het was bijna alsof ik tegen een muur praatte, en dat het uitleggen van de basisbeginselen net zo was als het vertalen van een oude rol met hiërogliefen. Ik gaf haar credits — ik moest wel. Het was niet mijn eerste ervaring met een split-screen co-op spel. Maar voor een luie paar handen was alles vreemd voor haar; ze kon het verschil niet zien tussen een sprong en een dash, een rol en een hurken. En om eerlijk te zijn, die leercurve bleef bij ons beiden voor de hele duur van It Takes Two.

Zeker, we zouden ruzie maken, en we zouden elkaar soms een knikje van goedkeuring geven, een keer in de zoveel tijd, alleen maar om de stemming te verbeteren. Maar laat me je vertellen: die reis had invloed op ons beiden. We lachten, we huilden, en na ontelbare uren van falen om samen te werken, kwamen we te begrijpen waar dat vervloekte boek het over had. Liefde was geen picknick; het was een strijd bergopwaarts die van beide kanten samenwerking vereiste. Werkt het? Soms, ja. We gaan niet scheiden, als dat helpt. Bedankt, It Takes Two — bedankt veel.

Natuurlijk zou ik graag willen zeggen dat It Takes Two je dichter bij elkaar brengt als team, maar om eerlijk te zijn, doet het dat niet. Of tenminste, niet in het begin, in ieder geval. Als het mantra dat het zo wanhopig probeert te vangen, zet het je samenwerkingsinspanningen op de proef, en na zo lang te hebben gestreden om die ontbrekende sweet spot tussen jou en je metgezel te vinden, beloont het je geduld met een vrij betekenisvolle morele les. Het zegt je dat, hoewel je misschien faalt als één, alles gemakkelijker is als er een andere helft van je is die voor hetzelfde resultaat gaat. Zoals de titel openlijk impliceert, het neemt twee om te tangon. Het is alleen jammer dat de zogenaamde ‘tango’ meer is als een langzame dans met een scheve garderobe. Geen offense, mijn lief. Blijf die dubbele sprongen oefenen — je zal er komen. Uiteindelijk.

Het Ontbrekende Stuk van de Puzzel

Laat het gezegd zijn dat, terwijl It Takes Two is ontworpen met een stel in gedachten, het op geen enkele manier specifiek voor een stel is. Het is een ruzie tussen geliefden — een spel dat zijn plot baseert op een getrouwd stel op het punt van scheiden, waar. Echter, dat betekent niet dat het niet resoneert met veel andere mensen, vooral diegenen die veel van zijn waarden van tolerantie en acceptatie, turbulente tijden en veerkracht delen. Eerlijk gezegd, het raakt een vertrouwde kraan aan die veel van ons vaag bekend zullen zijn. Een worstelend huwelijk; een wanhopig kind dat het beste voor zijn ouders wil; en een magische spreuk die toevallig een enkele kans biedt om een ogenschijnlijk doodlopende vlam opnieuw aan te wakkeren. Het is diep, maar It Takes Two doet een opmerkelijke job van het verhullen van zijn sombere tonen met enkele kwaliteitscomische opluchting en, bovenal, een ongelooflijk mooie Pixar-achtige poppenesthetiek die niet alleen eruitziet geweldig, maar voelt als een animatie in zijn prime.

Aan het hart van al dit ogenschijnlijk wholesomewerk ligt een brood-en-boterspel dat zijn kerninvloeden volgt — naar de put van een vertrouwde streng die idoliseert teamwork en communicatie, gezamenlijke inspanningen en frequente samenwerking. Het werkt niet altijd zo, en het maakt zelden voor een gladde rit met vlekkeloze overwinningen — maar het moedigt je aan om de sprong van het geloof te nemen en al je vertrouwen in je metgezel te stellen. Eerlijk gezegd, kunnen niet veel andere spellen dat voor elkaar krijgen, en dat is iets dat hier gevierd moet worden.

Zoals de titel openlijk impliceert, neemt het twee om de meeste doelen hier te bereiken, of het nu gaat om het vasthouden van de slack terwijl een ander een schakelaar activeert, of tellen tot drie om op een knop te drukken op hetzelfde moment om door te gaan naar het volgende gebied. Het omvat ook dat een persoon blind staart naar een leegte terwijl een ander hem aanmoedigt om te focussen en te landen na zijn zesde poging. Maar dat is bijzaak. Het feit is, It Takes Two illustreert zijn morele dilemma; het bewijst je dat, ongeacht het obstakel of de prestatie, teamwork de enige haalbare oplossing is. Kan het gebroken relaties repareren? Eh, ja? Of tenminste, denk ik dat het kan, in ieder geval.

Vertrouwensval

Over de loop van een omvangrijke split-screen avontuur dat ziet hoe jij en je metgezel strijden om het onherstelbare einde te herstellen, zal je tegen talloze vreemde personages botsen — de liefdesguru van de literatuur; een stofzuiger met een wrok; een beschermende pluizenbaboon met een Cockney-accent, enzovoort. Om dat ongebruikelijke roster toe te voegen, zijn er ook meerdere grotere-dan-het-leven biomen om te verkennen — schuren, garages, achtertuinen en slaapkamers, allemaal uitvergroot om je te laten voelen als een kleine en onbeduidende schakel in een grote machine. Denk Grounded, maar met twee toekomstige gescheidenen die strijden om terug te keren naar hun natuurlijke lichamen, en je hebt een ruw idee van waar we het over hebben.

Omhuld door al deze kleine prettigheden is een theatrale ervaring die talloze tong-in-de-wang-momenten en humoristische streken bevordert, goed geschreven personages en relatable dialoog die licht werpt op alle hoogte- en dieptepunten van het huwelijk. En eerlijk gezegd, het vangt dit allemaal ongelooflijk goed, met af en toe vlekkeloze overwinningen die een somber en enigszins deprimerende situatie aanvullen.

Natuurlijk zijn er enkele lastige gebieden om te navigeren, met enkele baasgevechten, fysica-gebaseerde puzzels en omgevingscurveballs die er zijn om je vaardigheden en coördinatie te testen. Maak je geen zorgen, het is nog steeds leuk — het aanzien van je partner die worstelt om een sprong te maken, dat is — hoewel er enkele kritieke gebieden zijn die enige zorgvuldige overweging en inspanning vereisen. Het is net zo goed dat het allemaal uiteindelijk de moeite waard is, dan, recht?

Oordeel

It Takes Two illustreert de belangrijkheid van goed geoliede communicatie en frequente samenwerking tussen metgezellen met een opvallende bank co-op affaire die leunt op de grootste facetten van platformen, met zijn unieke twist op split-screen puzzels en wholesom verhalen vormend de ijzeren ruggengraat van een echt overtuigend avontuur door de bewegingen. Het is boeiend, komisch en bovenal een absolute genoegen om door te werken naast je dichtste medewerker. Eerlijk gezegd, hoeft het niet meer te bieden dan dat om een blijvende indruk te maken; het is in steen gebeiteld, net als zijn vermogen om een bijna perfecte reis te creëren die zowel jou als je medeplichtige zal laten verlangen naar meer.