Split Fiction Recensie (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Hazelight Studios zijn meer dan alleen maar gedachteloze videogame-ontwikkelaars. Ze maken games die een middel zijn om zware emoties te verwerken. En niet alleen helpen ze één gamer om emoties te navigeren waar we vaak voor weglopen, maar samen met je partner – een vriend, een vreemdeling, een levenslange partner, een “zus”. Josef Fares’ Brothers: A Tale of Two Sons leidt je en je partner “in dit geval een zus” door het verwerken van gevaarlijke hartelijke emoties van verlies en rouw. It Takes Two, aan de andere kant, is een co-op spel waarvan de delicate romance is doorgedrongen tot het echte leven, waardoor stellen samenkwamen en gebroken relaties werden hersteld. Het laatste is zo uitzonderlijk goed in het bevorderen van samenwerking en teamwork tussen twee spelers. Het heeft immense creativiteit en variatie, en heeft verschillende gameprijzen gewonnen, waaronder Game of the Year 2021.

Na de hoge lat Hazelight Studios lijkt altijd te zetten voor zichzelf met elk nieuw spel, geef ik toe dat ik een beetje voorzichtig was of ze het weer zouden lukken om de bliksem in een fles te vangen. De meeste studios gaan terug naar bewezen concepten die ze al snel te veel gebruiken en te herhalend worden om nieuwe grond te breken. Maar helaas, de studio heeft het weer gedaan. Als je het kunt geloven, zijn ze erin geslaagd om me en een heleboel andere recensenten en gamers te verrassen met explosieve ideeën en creativiteit, veel waar je niet op had gerekend. Uiteindelijk voelt hun nieuwe spel constant aan als een verse reis, waarbij ze bekende mechanismen manipuleren en een geniepigheid in co-op gaming ervaren die mogelijk een waardige kandidaat kan zijn voor de Game of the Year 2025-prijs. Hieronder vind je onze gedachten over het nieuwe spel in onze Split Fiction-review.

De Tijdperk van AI

Stel je een collega of kennis in het echte leven voor die je niet kunt uitstaan. Hun persoonlijkheid botst tegen de jouwe. Ze zijn altijd aan het zeuren met hun constante gepraat omdat je een introvert bent. Of hun altijd positieve kijk op het leven maakt je gek. Je wilt waarschijnlijk alleen maar naar muziek luisteren met je koptelefoon zonder dat ze je constant lastigvallen met hun vervelende houding.

Mensen trekken naar mensen toe die bij hen passen. Ja, zelfs als ze in hetzelfde departement werken, kunnen er mensen zijn die je verafschuwt. Dat is de basis Split Fiction bouwt op, door ons kennis te laten maken met polaire tegenpolen: Mio en Zoe. Beiden zijn ongepubliceerde schrijvers die wanhopig een doorbraak nodig hebben. Dus, als het fictieve Rader-uitgeverij interesse toont in hun werk, springen ze zonder vragen te stellen op de kans.

Een andere herkenbare thema wordt geïntroduceerd op het hoofdkantoor van Rader, namelijk het gebruik van AI voor verhalen vertellen. Het is duidelijk een efficiënte manier om consumptie-inhoud te produceren, met verwijzingen naar ChatGPT en dergelijke. Echter, de manieren waarop deze inhoud wordt gemaakt, zijn twijfelachtig. Auteursrechten worden vaak genegeerd, evenals de authenticiteit van de oorspronkelijke stukken.

De machine haalt dan alle verhalen die ze ooit hebben geschreven uit hun onderbewustzijn. Nog gekker, de machine zal de virtuele werelden die het creëert gebruiken om een oneindigheid aan verhalen te creëren die Rader zal maximaliseren voor winst.

Polaire Tegenpolen

Mio en Zoe zweren dat ze Rader niet zullen laten winnen. Ze zijn gevangen in de virtuele werelden die de machine creëert. Echter, ze ontdekken glitches die ze kunnen gebruiken om te ontsnappen en Rader voor altijd te stoppen. Nu wordt het verhaal een stuk complexer. De virtuele werelden zijn representaties van Mio en Zoe’s verhalen en weerspiegelen wie ze zijn.

Ze portretteren Mio’s passie voor het sciencefictiongenre, dat gedurende de verschillende fasen van haar leven neonsaturate neon-soaked TRON-achtige universa vol cyberpunk-thema’s. En afwisselend met Zoe’s fantasywerelden die helder, kleurrijk en grillig zijn. De virtuele werelden komen overeen met hun persoonlijkheden, ook. Mio leunt een beetje te zwaar op wraakverhalen met veel doden en Zoe’s focust op optimisme.

Aanvankelijk voelt het alsof het allemaal in steen is gehouwen. Je kunt alleen maar doorstaan genoeg wraakverhalen om te beginnen met het voelen van irritatie aan Mio’s schurende persoonlijkheid. Echter, Zoe’s altijd positieve kijk op het leven, zelfs wanneer hun levens in gevaar zijn, kan overweldigend worden. Zelfs als jij, de speler, begint te ongeduldig te worden met Mio en Zoe’s persoonlijkheden, kunnen ze amper met elkaar overweg.

Ze zijn altijd met elkaar in conflict, aan de tegenovergestelde kant van het spectrum. Verder, beginnen de beschermende lagen die beide personages om zich heen hebben opgebouwd, af te brokkelen. En tijdens de meest ontroerende momenten, ook. Het kan zijn net na een gevaarlijke baasgevecht of het ontdekken van een verborgen waarheid over het verleden van een van de personages, die in de virtuele wereld die je verkent, is verstopt.

Vreemden Die Vrienden Worden

Er zijn slimme manieren waarop Split Fiction de uiterlijke persoonlijkheden van beide personages terugtrekt om hun menselijke ik te onthullen. Dat, in wezen, zijn ze liefdevolle wezens, die door het leven zijn geslagen en kiezen om boven de pijn uit te stijgen op verschillende manieren. We zijn allemaal bekend met Mio en Zoe, zelfs als ze in het begin vervelend zijn.

Zodra we ontdekken dat Mio’s boze en introverte ik het resultaat is van een verleden trauma, waardoor ze haar verdriet uit via tragische sciencefictionverhalen. Zoe, aan de andere kant, kan uitgaand en bubbels zijn. Maar het is omdat ze kiest om terug te geven aan de wereld, zodat anderen niet hetzelfde verdriet hoeven te doorstaan dat ze heeft meegemaakt tijdens het opgroeien. Beide personages vinden gemeenschappelijke grond en beginnen, zodra ze dat doen, van elkaar af te kaatsen op prachtige manieren tot het climax dat je verstand zal verbazen.

Het is waar, het verhaal kan soms een beetje kaasachtig zijn. Andere keren is het voorspelbaar. Er zijn momenten waarop de schrijfstijl ongemakkelijk en geforceerd aanvoelt. Toch, zelfs wanneer de vertelling hapert, weet het nog steeds om die onbereikbare traan over je wang te laten lopen. Of om een glimlach op je lippen te brengen. En zelfs om een hartelijke lach te laten horen van tijd tot tijd.

Met een partner in de buurt, kunnen deze momenten echt onvergetelijk zijn en duurzame banden scheppen die het spel zelf overstijgen en in het echte leven voortduren. En dat is de schoonheid die Hazelight Studios vaak weet te vangen, zelfs zonder bij de gameplay te komen. De verhalen die ze vertellen, creëren zulke ontroerende en aanrakinggevende momenten die even de tijd nemen om te verwerken met een partner naast je. Hoe dan ook, voor gamers die benieuwd zijn of de gameplay net zo goed is, zult u blij zijn om te weten dat Hazelight Studios hun actie-platforming ook meester is.

Springen Tussen Werelden

Met elke nieuwe virtuele wereld die je binnenstapt, of het nu high-fantasy of sciencefiction is, krijg je nieuwe manieren om te navigeren en terug te vechten. Er zullen ook puzzels zijn die je moet oplossen, hoewel ze niet te belastend zijn om je co-op ervaring om te zetten in een woordenstrijd. Er zijn geen ongebruikelijke manieren om door Split Fiction‘s werelden te platformen.

Je hebt je gebruikelijke sprint, ren, spring, dubbele sprong en dash. Platformen focust meer op perfecte timing dan op precies springen. Dus, je zult geen oneerlijke doodstijden meemaken of prime concentratie nodig hebben om de niveaus te verslaan. Als er iets is, zou platformen een makkelijke rit moeten zijn voor een veteranen en een toegankelijke avontuur voor een casual gamer met een paar secties die meer oefening kunnen gebruiken.

Herinner TRON‘s lichtfietsen? Oh, ja. Die zijn spannende achtervolgingen waar je aan deelneemt, naast veel geleende mechanismen van populaire franchises, bekend en onbekend, die niet te lang blijven hangen.

Wat betreft gevechten, heb je toegang tot een heleboel manieren om vijanden te vernietigen. Ik bedoel, je hebt alle handige tools nodig die je kunt krijgen als je een supernova-zon probeert te stoppen, een dansende aap in een danswedstrijd verslaat, je hoverboard-trucs laat zien of een nare kat stil maakt. Je zult draken temmen en cyber-ninjas bevechten in wat lijkt op één hartslag.

Een robotparkeerbediende zal hoverauto’s naar je toe gooien. Farten zullen niet alleen een manier zijn om te vliegen, maar ook levensreddend, naast veel meer vreemde en wilde manieren om Split Fiction te ervaren. Het kan veel lijken, maar Split Fiction maakt het verrassend samenhangend. Zelfs als je tussen werelden springt en leuke manieren leert om vijanden te verslaan en de wereld te navigeren.

Co-op op Zijn Best

Ik hou echt van hoe co-op niet alleen in het verhaal wordt benadrukt, maar ook in gevechten. Met elke speler die een unieke vaardigheid krijgt die de andere aanvult, zul je geen keuze hebben dan samen te werken om puzzels op te lossen en gevechten te overleven. Echt, er is geen manier om dit spel te spelen zonder te communiceren.

Je zult je partner vertellen wat je doet terwijl je het doet, in sync met elkaar en samen winnen. In een tijdperk waarin co-op-modus aan het verdwijnen is uit game-modi of volledig uit het spel wordt geschrapt, is het geweldig dat Hazelight Studios zich verdiept in teamwork en samenwerking in 2D- en 3D-werelden.

Conclusie

Wat is er niet leuk aan Split Fiction? Oké, de schrijfstijl kan een beetje zwak zijn, met voorspelbaarheid en kaasachtigheid op sommige momenten. Echter, het verhaal poringt in echte wereldproblemen, en toont herkenbare momenten tussen vreemden die vrienden worden. Maar de gameplay schittert het meest, met strakke en naadloze co-op spel.

Niet alleen weeft het verhaal een ontroerend plot over vriendschap tussen polaire tegenpolen, maar de gevechten moedigen het combineren van onze diverse vaardigheden en capaciteiten aan om een gemeenschappelijke vijand te verslaan. Het toont de beste manieren waarop teamwork en samenwerking je dichter bij je doelen in het spel kunnen brengen, en tegelijkertijd hechtere banden in het echte leven kunnen smeden.