Het Heeft Mijn Gezicht Recensie (PC)

Een mes in de menigte is het beste geschikt als een doppelgänger – een cloaked en gedragen moordenaar die eruit kan zien als het doelwit, bewegen als het doelwit en bovenal handelen als het doelwit. Moordenaars in het algemeen hebben die expertise en vaardigheid, terwijl ik, een nietsnut die de basis kennis van een voetganger mist, weinig tot geen begrip heeft van hoe men zichzelf kan vermommen als een ander. Maar in Het Heeft Mijn Gezicht, hoef je die ervaring niet te hebben om snel vooruit te komen; als je de weg kunt bewandelen, kun je de taal spreken. En eerlijk gezegd, als je moeilijke beslissingen kunt nemen op een snel tempo, kun je ook een uitstekende moordenaar zijn.

Het Heeft Mijn Gezicht is een paar verschillende games die zijn samengesmolten in één kokende pot. Het is een beetje zoals Hitman, met de vermommingen en stealth-elementen en wat dies meer. Maar het is ook vaag herinnerend aan Among Us, met zijn gameplay-mechanica die afhankelijk zijn van snelle oordelen en moordtechnieken. Samen stelt Het Heeft Mijn Gezicht zichzelf voor als een zenuwslopend spel van geluk, precisie en strategische timing. Het is Guess Who? met moorddadige ondertoon; het is verstoppertje met gewapende ogen en sadistische schaduw-woon-tendenties. En eerlijk gezegd, het is een ontzettend leuke tijd.

Een Mes in de Menigte

Het Heeft Mijn Gezicht zet je in de drukte van een dichte menigte – een wereld die vol zit met burgers en, verontrustend, een moordenaar die dezelfde kleding draagt en dezelfde kenmerken heeft als jij. Met zijn procedurally gegenereerde omgeving in de buurt, nodigt het spel je uit om de schoenen van een mes in de menigte te vullen en deel te nemen aan een goed oud spel van verstoppertje, met als doel om succesvol je dubbelganger te elimineren, wat je enige zorg is.

Het spel zelf fungeert als een rogue-like ervaring, waarbij spelers niet alleen hun kloon moeten identificeren, maar ook langzaam de hoeken en gaten van de wereld moeten verkennen om wapens, items en nuttige upgrades te ontdekken om hun kansen te vergroten om hun dubbelganger succesvol te elimineren op een tijdige manier. Als de speler mislukt om zijn kloon te herkennen of te elimineren op een tijdige manier, dan nemen hun kansen drastisch af, en het spel verandert in een hart-pompende reeks van kat-en-muis-achtige achtervolgingen en moedige aanvallen. De jager wordt de gejaagde, en zo verder.

Er is meer: als je voortgang maakt in de wereld en meer wapens en items ontgrendelt, begin je ook specifieke vaardigheden en upgrades te herkennen – tools die je de flexibiliteit geven om je strategieën te veranderen en extra spelmodi te ontgrendelen. Het concept is weer ontzettend eenvoudig. Maar, het heeft diepte. En dat is iets dat ik hier wil prijzen, omdat, eerlijk gezegd, het idee zo basaal is, maar de uitvoering en de algemene uitvoering zijn ontzettend goed geïmplementeerd, alles in aanmerking genomen.

Wie Ben Jij?

Het Heeft Mijn Gezicht is vreemd genoeg ontzettend eng. Het is niet visueel angstaanjagend, dat geef ik toe, maar het ontbreken van esthetische details vertaalt zich niet in een slechte ervaring. Het spel is niet mechanisch veeleisend, maar het vereist wel dat je constant op je hoede bent en een tweede oog over je schouder houdt. En dat is waar het angst aspect een rol speelt – in de paranoia die samenhangt met het feit dat iedereen een verborgen agenda heeft, en dat iemand, ergens, de mogelijkheid heeft om je te vermoorden op het moment dat het uitkomt.

Geen verrassing, het procedurale proces van door de menigte sluipen en de veranderingen in het gedrag van de burgers identificeren, is het moeilijkste maar ook het meest plezierige deel van het spel, echt waar. Weer, terwijl het idee relatief eenvoudig is, is de daad van het vinden van je dubbelganger en buiten de box denken, ongeoorloofd onvoorspelbaar en bitter verontrustend. Maar dat is precies wat ik ervan hou: het feit dat het je constant laat twijfelen, en dat het je dwingt om je zenuwen en beperkte middelen te jugglingen terwijl je obstakels toevoegt aan je inspanning om je hoofd boven water te houden. Het is gespannen, maar eerlijk gezegd, het is ontzettend verslavend.

Het Heeft Mijn Gezicht komt met een online PvP-modus, wat een geweldige toevoeging is aan de basisinfrastructuur van de standaardervaring, zeker. Het is niet enorm anders dan de standaardmodus, en het biedt geen enorm voordeel ten opzichte van zijn tegenhanger. Dat gezegd hebbende, het genereert meer inhoud voor je om doorheen te spitten, en eerlijk gezegd, het maakt het proces van zoeken in de wereld naar dreigende moordenaars zowel persoonlijk als dodelijk bevredigend.

Uitspraak

Het Heeft Mijn Gezicht creëert een onvoorspelbaar ontzettend eng cloaked en gedragen ervaring die voelt zowel intens als diep persoonlijk op alle mogelijke manieren. Hoewel conceptueel eenvoudig en ontbrekend in volledig uitgewerkte spelmodi, is het zeker het soort spel dat je een paar uur kunt spelen en nog steeds iets kunt vinden om te proberen, of het nu een nieuw doelwit is om te stalken of een tweede upgrade om te ontgrendelen in zijn rogue-like progressiespoor.

Voor een spel dat eerlijk ontbreekt in visuele diepte en esthetische waarde, ben ik eigenlijk best verbaasd over hoeveel Het Heeft Mijn Gezicht te bieden heeft. Het spel in het algemeen is niet perfect, en het ontbreekt nog een paar trucs om een complete set te zijn. Maar, dankzij de toevoeging van een PvP-modus en een uitgebreide reeks wapens, upgrades en rogue-like progressie-tropen, biedt het meer dan genoeg om je terug te laten komen om nieuwe mogelijkheden en synergies te formuleren om te experimenteren. Dat telt voor een ontzettend groot deel.

Als het een verdraaide versie van verstoppertje is die je wilt, dan is Het Heeft Mijn Gezicht de perfecte plek voor je om je dubbelganger-tendenties voor een tijdje te ontwikkelen. Het is Hitman met ontzettend eng ogen; Among Us met ondertoon van bloedstollende geweld; en Guess Who? met morbide gevolgen. Als dat klinkt als je idee van een leuke tijd, dan moet je zeker overwegen om de mantel te dragen en je bij de menigte te voegen de volgende keer dat je je opvallend voelt.