Goedennacht Universum Recensie (PC)

Neem Among the Sleep even uit de wieg voor een moment, en je zou tot de conclusie moeten komen dat peuter-gebaseerde “horror” een nogal niche categorie is. Het is zo niche, dat er bijna geen poster kinderen zijn om het idee te vertegenwoordigen dat babies ook helden kunnen zijn in hun eigen verhalen. We hebben echter Goodnight Universe om over na te denken — een first-person melk- en geestcontrole ervaring die, net als Among the Sleep, een jongeling als protagonist heeft, en een adolescentenspeeltuin als wereld. Het is niet Among the Sleep — maar het is zo dichtbij als we mogelijk kunnen komen, minus, natuurlijk, de nachtmerries.

Goodnight Universe komt uit dezelfde familie als Nice Dream’s Before Your Eyes — een first-person aangelegenheid die, net als de laatste baby-gecentreerde babbelaar, zijn premisse baseert op een ogenschijnlijk signature “camera-gebaseerd controller” systeem. Het verschil hier is dat je de mogelijkheid hebt om de wereld te manipuleren als een zes maanden oude baby. Een vreemd concept, maar we zullen ermee doorgaan.

Het spel bouwt zijn pijlers rond een nogal eenvoudig idee: een baby die de mogelijkheid heeft om zijn omgeving te manipuleren via een geestcontrole kracht. Het centert zijn plot ook rond een ogenschijnlijk disfunctionele familie, en een boosaardig tech bedrijf dat verlangt om de baby’s kracht te benutten voor zijn eigen dubieuze doeleinden. Er is een beetje meer aan dan dat, maar dat is ongeveer de essentie ervan.

Hoewel camera-gecontroleerde wereldmanipulatie niet een nieuw concept is, is het een dat Nice Dream weet hoe te interpreteren in Goodnight Universe, meer vanuit een kinderperspectief, geloof het of niet. Het is nog steeds een beetje vreemd, en het is niet altijd zo elegant als het zou kunnen zijn. Dat gezegd hebbende, is het een systeem dat voelt vreemd uitnodigend. Maar, meer daarover later.

Geest Over Moeder

Goodnight Universe zet je in de wieg van een zes maanden oude baby die, in een poging om een relatie met een losgekoppelde familie te herstellen, de kracht verkrijgt om tijd en ruimte te manipuleren (nou ja, een beetje). De voorwaarde hier is dat, met dergelijke telekinetische krachten als het epicentrum voor een vuil tech bedrijfs succes, sommige disfunctionele mensen niets zullen nalaten om jou hun eigen te maken. Dus, we hebben onze plot: een krachtbindende baby; een gebroken familie; en een verwrongen tech reus die zal buigen om je in hun fold te adopteren. Weer, een vreemd premisse — maar een werkbaar een, op zijn minst.

Om de credits waar credits due te geven, Goodnight Universe heeft echt een goede balans gevonden tussen een boeiende perspectief-gedreven ervaring en een emotioneel bindende verhaal van wee en wonder, gebroken banden en vreemde telekinetische krachten. Weer, het concept is een beetje “uit daar”, maar de manier waarop het zijn boodschap overbrengt is zowel intrigerend als meer-ish. En ik denk dat dat is wat Goodnight Universe is, als het al iets is: een experimenteel stuk kunst dat bouwt op de fundamenten van Before Your Eyes’ signature mechanica en durft om stoutmoedig te zijn. Het is poëtisch, op zijn manier.

Laat het gezegd zijn dat, terwijl de core gameplay elementen zijn, tot op zekere hoogte, een verlengde versie van Before Your Eyes’ knipper systeem, de plot is, eerlijk gezegd, van een geheel andere tapijt. Het is hartelijk, emotioneel, en om eerlijk te zijn, een achtbaan van berichten die je niet nodig hebt om een bachelors diploma te hebben om mee te kunnen praten. Om eraan toe te voegen, kun je zien de hoeveelheid liefde en aandacht voor detail die Nice Dream in zijn vervulling heeft gestort. Dat is iets wat, in alle eerlijkheid, je niet vaak de kans krijgt om te zien in een handgemaakte indie.

Met Grote Kracht…

Terwijl Goodnight Universe meer een verhaal-gedreven ervaring is dan een volwaardig spel, bevat het tonnen interactieve verhalen en cruciale kruispunten, met elk piton in het verhaal dat een verse manier biedt om extra context toe te voegen aan de onderliggende thema’s en de betrokkenheid van de personages met de protagonist. En er is een goede hoeveelheid diepte hier, ook, met de in-game telekinetische krachten die je de kans geven om met je omgeving te interageren en verschillende kinderlijke diorama’s te manipuleren. Het is schattig, intuïtief, en bovenal, een hoop plezier om te zien ontvouwen vanuit het jonge perspectief van een pasgeborene.

In de korte tijd die ik met Goodnight Universe doorbracht, was ik gelukkig genoeg niet om enige game-brekers of audiovisuele fouten tegen te komen. En dat is geweldig, omdat, voor een spel dat prioriteert zijn verhaallijn, het laatste wat je wilt tegenkomen is een schat aan slecht geoptimaliseerde functies en grafische fouten die een anders goede ervaring verpesten. Gelukkig is dat hier niet het geval, en ik ben er echt blij om.

Al met al is er een geweldig spel om te proeven hier, evenals een echt leuk verhaal dat zowel emotioneel aangenaam als vol met veel tedere momenten en karakterontwikkeling is. De telekinetische krachten maken ook voor fantastische gameplay mechanica, en ze werken ook incrediblement goed met de gekozen setting en thema. Is het een perfect spel? Nee. Echter, is het een kunstwerk dat een enorme klap uitdeelt en aan alle juiste hartsnaren trekt. Misschien is dat genoeg.

Uitspraak

Goodnight Universe waxt een goed concept dat bloedt Nice Dream’s camera-gedreven signature. Het raakt ook een niche aspect van een concept dat, eerlijk gezegd, niet genoeg aandacht krijgt in het domein van first-person avontuur. Het blijkt dat babies solide helden maken. Kudos, dan, aan Nice Dream voor het feit dat ze dat feit kunnen illustreren via hun eigen boeiende lens en een nogal boeiend verhaal.

Om een lang verhaal kort te maken, als het een kruising is van Among the Sleep ontmoet Beyond: Two Souls met een vleugje What Remains of Edith Finch dat je fantasie prikkelt, dan Goodnight Universe zou een passende keuze moeten zijn om die nogal niche jeuk van je te helpen krabben. Het is een vreemd centrumstuk dat veel dingen goed doet, hoewel niet genoeg om de hele kleuterklas aan te spreken, ik geef toe. Echter, als het iets anders is dat je wilt omarmen, dan moet je deze universum een kans geven om supernova te bereiken voordat je het de koude schouder geeft.