Feather Party Review (PC)

Zodra ik lucht kreeg van Feather Party—nog een acht-speler partygame die achteloos dezelfde stippen en kleuren droeg als, bijvoorbeeld, Party Animals, Fall Guys, en Rubber Bandits—had ik zo’n vermoeden waar ik me voor aanmeldde. Afgezien van het feit dat het kuikens waren en niet, bijvoorbeeld, slappe schurken met elastische handen, zag het er niet zo anders uit dan zijn concurrenten. Inderdaad, het had een voetbalspel, en het had een eilandgericht, last-person standing-modus — en dus, in mijn gedachten, zou het niet anders zijn dan wat er al gebeurde op andere kusten. Irritant genoeg voelde ik me echter vreemd schuldig; die verdomd schattige kleine pluizenbolletjes hadden me meteen te pakken. Bedankt, threeW. Als je zijn grote debuut op Steam eerder deze week hebt gemist, weet dan dit: Feather Party is, boven alles, een online multiplayer—je raadt het al—partygame, en eentje die zijn hele bestaan baseert op één ding: cliché minispelletjes die tot acht spelers uitnodigen om het uit te vechten voor punten, status en ultieme bragging rights ten opzichte van hun medespelers. Nou, als dat het soort feestje is waar je wel oren naar hebt, lees dan vooral verder voor een paar snelle pre-battle adviezen. Hier is alles wat je moet weten over threeW’s Feather Party…

Clipping Your Wings

Feather Party is een van “die” spellen; het bestaat voornamelijk uit korte toernooiachtige rondes en minispelletjes waarbij verschillende spelers het tegen elkaar opnemen voor een plek op een of andere prestigieuze erelijst. Het enige grote verschil hier is natuurlijk de gekozen avatars—vibrante en irritant levendige kuikens, van alle dingen, die volgepropt zitten met hun eigen ontwerpen, kenmerken en stijlen. Gewapend met een van deze personages ga je in wezen het slagveld op en strijd je voor sterrendom, of het nu is door doelpunten te scoren in ijshockey, of door je tegenstanders uit te schakelen in een overmaats flipperkastarena. Er zijn ook best wat modi om uit te kiezen, maar de doelen blijven grotendeels hetzelfde: je beukt op je vijanden in, en doet af en toe een poging om een of andere kleine overwinning te behalen voor punten en exclusieve bonussen. Het is een partygame, puur en simpel, en dus, als je wel een beetje ervaring hebt met titels als Party Animals of Super Mario Party, dan zul je je hier waarschijnlijk meteen thuis voelen. Het is ook op geen enkele manier een moeilijk spel; in feite zijn de meeste besturingsschema’s grotendeels analoog of trigger-gebaseerd, zodat je geen belachelijk lange sequenties hoeft in te voeren om een deuk te slaan in de ogenschijnlijk ondoordringbare status van de tegenstander, maar slechts een paar knoppen hoeft aan te raken en de vonken kunt zien vliegen na je zelfveroorzaakte uitbarsting. Dat gezegd hebbende, hangt het, niet verrassend, vaak af van met wie je samenwerkt. Zoals de overgrote meerderheid van partygames kunnen rondes een makkie zijn, terwijl andere wat complexer kunnen zijn. Het volstaat te zeggen dat, als het op Feather Party aankomt, zo vroeg mogelijk instappen absoluut essentieel is.

Birds of a Feather, Fight Together

Ik ga niet zeggen dat Feather Party een origineel spel is, want dat is het niet; in feite is het een behoorlijk roekeloze imitatie van zijn eigen grootste vijand. Het is zo overduidelijk, dat het niet eens de moeite neemt om te verhullen dat het, als alles gezegd en gedaan is, een kloon van een ander product is. Het feit dat het ook dezelfde progressietechnieken, minispelletjes en besturingssystemen gebruikt, is nog een aanwijzing dat de ontwikkelaars alles uit de kast hebben getrokken om na te maken wat, eerlijk gezegd, al meerdere keren eerder was bedacht in eerdere iteraties. Maar er is echter een pluspunt aan dit alles: Feather Party is, gelukkig, ontzettend leuk. Ik ben op manieren blij dat het dozijn of zo spellen dat ik wel speelde in Feather Party allemaal mechanisch degelijk waren, want, eerlijk gezegd, als er ook maar het kleinste spoortje van onhandigheid in het ontwerp zat, dan had ik mijn koffers waarschijnlijk allang gepakt en was ik teruggekeerd naar een andere kust lang voordat het spel besloot mijn vleugels te knippen en me nog een hoop van zijn inhoud voor te schotelen. Het feit dat alles soepel verliep, en, vanuit mijn perspectief, volgens plan, zorgde ervoor dat ik er een behoorlijk aantal uren in kon steken — zelfs wanneer de lobbies weigerden me toegang te verlenen tot hun gebruikers. Ik ga niet zeggen dat Feather Party dood op aankomst is, want dat zou niet eerlijk zijn. Dat gezegd hebbende, had ik persoonlijk vaak moeite om door te gaan naar de matchmaking-fase en daadwerkelijk een arena binnen te gaan. Dit was niet altijd het geval, en begrijp me niet verkeerd, ik ben erin geslaagd mijn plek in een paar lobbies te veroveren. Maar jong, ik had verwacht dat er veel meer spelers op het programma zouden staan.

Let it Grow

Natuurlijk, zoals bij elke partygame die optimaal gebruikmaakt van de oneindige rijkdom aan sporten en andere sociale activiteiten, is er alle kans dat Feather Party nieuwe kansen vindt om te groeien in toekomstige updates. Gelukkig is er hier al veel materiaal te zien, en, afgezien van het feit dat de algemene matchmaking een beetje wispelturig is, lijkt het erop dat er genoeg is om mogelijk een vervolg te rechtvaardigen — een DLC, op zijn minst, misschien. Zoals Fall Guys, bijvoorbeeld, heeft Feather Party die kans om de wereld draaiende te houden door nieuwe kaarten, modi en prikkels voor nieuwkomers te incorporeren, allemaal dingen die ik graag zou willen verkennen als ze ooit werkelijkheid worden in een post-launch add-on. En dat zullen ze, zolang de makers het blijven ondersteunen. Er zijn in totaal veertien minispelletjes om uit te kiezen, en dus, om eer te geven waar eer toekomt, is er wel genoeg inhoud hier om potentiële vechtersbazen voor de korte termijn geboeid te houden. Toegegeven, geen van deze spelletjes is bijzonder speciaal, maar het feit dat ze veel gekkigheid en komische waarde genereren is genoeg prikkel om je beste vrienden bij elkaar te roepen en koers te zetten naar het eiland. Bovendien, aangezien de ontwikkelaar momenteel belooft op een (hopelijk) niet al te verre toekomstig tijdstip een extra reeks modi en kaarten te implementeren, is het waarschijnlijk dat Feather Party, als live-service game, nog wel even zal blijven bestaan. Dat is, natuurlijk, mits de gebruikersbasis niet uitdooft voordat het eindelijk zijn voet aan de grond krijgt op de markt.

Verdict

Feather Party doet niet per se iets om het wiel opnieuw uit te vinden, dat zal ik zeggen. Dat gezegd hebbende, slaagt het er wel in om verrassend goed te kapitaliseren op het idee om meerdere spelers tegen elkaar te laten strijden voor kleine voordelen en geringe glorie. Het speelt ook ongelooflijk goed; de besturing is gemakkelijk aan te leren en is op geen enkele manier moeilijk genoeg om te begrijpen — zelfs niet tijdens de moeilijkere proeven die een wat meer hands-on aanpak vereisen. Op die noot kan ik het gemakkelijk aanbevelen aan een nieuwkomer, of op zijn minst aan iemand die redelijk vertrouwd is met het genre en de kernmechanica van een game die leunt op allemaal dezelfde thema’s en mechanica. Er zijn tal van manieren voor Feather Party om te groeien, en drie keer zoveel kansen om de inzet te verhogen en meer gebruikers te verleiden om bij de community te komen en zijn inspanningen om te evolueren te ondersteunen, zeker weten. Op het moment van schrijven werkt het, wat veel meer is dan wat de meeste indie partygames van zijn soort kunnen zeggen, eerlijk gezegd. Kan het wat meer gebruiken? Absoluut. Maar, voor wat het vraagt—slechts $5—voelt het bijna te mooi om tussen je vingers door te laten glippen. En ja, hoewel je, in alle eerlijkheid, kunt kiezen voor een ander spel met allemaal dezelfde toeters en bellen, betekent dat niet dat je de theatrale elementen die in de wereld van Feather Party zijn geschreven volledig moet negeren. Om een lang verhaal kort te maken — ja, je moet deze een kans geven — vooral als je op zoek bent naar die volgende “grote” ijsbreker om jou en je kameraden voor de lange termijn bezig te houden. Maar, eh, verwacht niet te veel van de onlinedienst.