Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse Recensie (PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S, Switch, & PC)

Eindelijk, Fatal Frame / Project Zero: Mask of the Lunar Eclipse is in de Verenigde Staten uitgekomen. Of tenminste de geremasterde versie van het spel. Eerder, in 2008, werd Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse in Japan uitgebracht voor de Wii, maar gebruikers van over de hele wereld kunnen het spel nu spelen op alle moderne consoles en de PC. Als je het nog niet wist, Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse is het vierde deel in de Fatal Frame-serie en het enige van de vijf hoofddelen dat nooit in de Verenigde Staten is uitgekomen. Ondanks dat het 15 jaar duurde om het spel te localiseren en te remasteren, ben ik des te meer blij om de gameplay te ervaren via ongetwijfeld betere besturingen dan de Wii, en geavanceerde graphics als de kers op de taart.

Anders dan Fatal Frame’s unieke benadering van bovennatuurlijke horror, anders dan de zombie-gore en psychologische terreur in Resident Evil en Silent Hill, respectievelijk, kan blijven. Zelfs de atmosferische aantrekkingskracht en de gespannen occulte plot zouden geen probleem zijn als ze behouden zouden blijven, aangezien deze elementen precies de reden zijn waarom Fatal Frame een van de beste klassieke Japanse horror-game-franchises aller tijden blijft. Loofd, hoe presteert Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse zich tegenover populaire horror-games van vandaag? Is het de moeite waard om te wachten of te kopen? Laten we dat ontdekken in de Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse-review die volgt, goed?

Naar de hel en terug

Ik denk dat het terugkeren naar de hel, als dat al ooit in beeld was, een belachelijke zaak zou zijn. Of, als je een traumatische ervaring had overleefd, zou je ooit terug willen gaan? Zeg, je herinnert je niet alles wat er gebeurd is. Zou je ooit proberen om je stappen te herhalen in de hoop je verloren herinneringen terug te krijgen? Het is een afschuwelijke onderneming, een die Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse vastbesloten is om spelers doorheen te voeren.

Vijf schoolmeisjes worden ontvoerd en meegenomen naar het afgelegen Rogetsu Island om deel te nemen aan traumatische rituelen. Ze overleven de ervaring, nemen alleen een handvol herinneringen mee. Jaren later sterven twee van de overlevenden onder mysterieuze omstandigheden, waardoor de andere meisjes beginnen om hun trauma te verwerken. Uiteindelijk besluiten ze om terug te keren naar het vreselijke eiland om antwoorden te zoeken. Antwoorden die hopelijk de gaten in hun herinneringen zullen vullen en hen zullen helpen om te genezen.

Niet lang na hun aankomst, worden ze geconfronteerd met de wraakzuchtige geesten die ernaar streven om hun verblijf permanent te maken. Van een verlaten psychiatrisch ziekenhuis tot een vuurtoren en andere verlaten gebouwen, moet je elke hoek en spleet doorzoeken naar antwoorden, of het nu door de ogen van een van de meisjes of een detective is.

Je kunt zeker verwachten dat het verhaal een wending naar het ergste neemt, inclusief sommige donkere plekken die beter onvermeld blijven. Terwijl cutscenes een groot deel van de plot onthullen, worden de meeste andere details gevonden in dagboeken verspreid over het eiland, tekst op het scherm, flashbacks en meer.

Fatal Frame te hulp

Gelukkig heb je een fatal frame, wat eigenlijk een camera is, en je kunt eenvoudigweg een foto maken van de geesten die je proberen te doden. Op dezelfde manier waarop je moet focussen en dan schieten, is dezelfde manier waarop de camera werkt. Dus, je moet wachten tot het juiste moment om maximale schade toe te brengen. Dit kan in het begin een beetje vreemd aanvoelen, maar het went na verloop van tijd.

Hoe meer geesten je doodt, hoe hoger je score. Het vinden van verzamelobjecten terwijl je door de angstaanjagende ruimtes zoekt, levert ook punten op. Hoe meer punten je verdient, hoe meer je ze kunt inwisselen voor bronnen en cosmetica. En, natuurlijk, exploratie komt van pas bij het in elkaar zetten van het verhaal.

Al met al is de gameplay van Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse best leuk om te spelen, vooral als je jezelf aan het schrikken maken bij elke beurt je ding is. Eén nadeel, echter, is hoe irritant het tempo is. Personages bewegen zo langzaam door de niveaus, wat weinig zin heeft als exploratie een grote rol speelt in het spel. Wat ontworpen is als rennen, telt amper als joggen. Liever, meer als een schuifelen?

Ik denk dat langzaam bewegen iets is dat je kunt verdragen, maar niet als hetzelfde geldt voor gevechten. Met geesten in elke hoek, Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse moet het gaspedaal intrappen waar je leven ervan afhangt, precies wanneer je de camera of zaklamp omhoog trekt en probeert om de meest accurate schot te nemen.

Ondanks dat het een remaster is, voelt de gameplay nogal oppervlakkig aan, een beetje alsof het een kopie/paste van de eerder onhandige mechanismen op de Wii is. Dat gezegd hebbende, zou ik niet zeggen dat alles verloren is, gezien het ongelooflijke plezier dat het vangen van geesten onverwachts en het verkennen van het eiland geeft.

Op het eerste gezicht

Met de adoptie van alle huidige generatie consoles, zou ik verwachten dat het spel zich boven par presenteert wat betreft graphics. En, gelukkig, “Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse” levert. Dit spel ziet er geweldig uit – zeker veel beter dan de Wii-versie. De personage-modellen vertonen de liefde en zorg die ze hebben ontvangen, en de belichting springt eruit, ondanks de lage resolutie textures die het spel vereist.

Het ding dat je niet kunt zien

Ik denk dat je het met me eens bent dat het engste deel van horror het onbekende is. Het ding dat je niet kunt zien, maar kunt horen. Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse begrijpt dit concept goed met de compilatie van horror-geluidseffecten die ze je geven, of het nu de geluiden van stappen in de buurt zijn, een kind dat huilt, een verre klap, radiostatische ruis, een piano die vanzelf speelt… al deze combineren om een atmosfeer te creëren die uniek is voor de franchise.

Rillingen

Sprekend over enge atmosferen, niets beschrijft het gevoel dat je hebt terwijl je door de donkere kamers en gangen in Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse beweegt op een glaciaal tempo. Je hebt een zaklamp om je te helpen, letterlijk om je pad te focussen op elke hoek en spleet om verzamelobjecten te vinden en puzzels op te lossen die nodig zijn om door te gaan naar het volgende niveau.

Terwijl je bezig bent met het zoeken naar bronnen, snijden vreemde geluiden door de lucht, en een zee van afschuwelijke geesten springt op je af. De geesten zijn een aanblik, ook, met hun zwarte ogen en enge vormen. Misschien zouden de geesten minder frequent zijn geweest, en zou er geen pop-up op het scherm zijn geweest die aangaf welk type geest zou verschijnen. Anders, zijn er meer dan genoeg rillingen te hebben, zeker.

Uitspraak

Hoewel Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse amper in de buurt komt van de standaarden die zijn gezet door de likes van de Resident Evil-remake, doet het wel enige moeite om de graphics te verheffen tot moderne standaarden. Eerlijk gezegd, had de plot niet veel van een remaster nodig, dus het feit dat het grotendeels hetzelfde blijft als het origineel is heel goed. Wat wel teleurstellend is, is de gameplay, die, ondanks dat het dringend een remaster nodig had, amper anders lijkt dan de Wii-versie.

Het spel ziet er nogal ouderwets uit, met lage resolutie textures en modellen. Het tempo is frustrerend langzaam, wat zuigt, gezien de enorme hoeveelheid exploratie die het spel vereist. De camerahoeken voelen vreemd aan, en de besturing, oh, de besturing, is een probleem, om het zacht uit te drukken. Wanneer een geest opduikt en de adrenaline begint te stromen, zouden de mechanismen moeten bijhouden. Helaas, het omhoog trekken van je camera om die accurate schot te nemen of proberen om je om te draaien, duurt een eeuwigheid.

Dat gezegd hebbende, komt de gespannen, unieke atmosfeer die we zijn gaan liefhebben in Fatal Frame-games, tot uiting, van het verlaten psychiatrisch ziekenhuis tot de smalle gangen, tot de vreemde audio-feedback die door de lucht snijdt van alle soorten vreemde plaatsen, zegelt het pakket en bindt het met een strik. Uiteindelijk begint het allemaal te groeien op je terwijl je rondloopt, nee, wandelt, op zoek naar verzamelobjecten en puzzels oplost.

Mijn enige wens is dat de personages sneller konden bewegen, weet je? Er zijn genoeg dingen te doen hier, en geesten sluipen in elke hoek, dus tijdverspilling is geen optie. Plus, als het niet te veel moeite is, een revamp van de besturing. Ik voel dat de meeste gamers zonder ervaring met games van vroeger hun haar zullen uittrekken tenzij die patch-updates komen.