Beste
5 Beste Fatal Frame Games Aller Tijden, Gerangschikt
Het is gemakkelijk om Resident Evil, Silent Hill, The Evil Within, Dead Space, en zelfs The Last of Us te noemen wanneer je wordt gevraagd naar enkele van de beste survival horror games die ooit zijn gemaakt. Echter, Fatal Frame zal waarschijnlijk niet in de meeste hoofden opkomen, simpelweg omdat het minder populair is bij een niche-publiek. Of misschien omdat de gameplay bestaat uit het bevechten van geesten met een camera.
Toch biedt Fatal Frame heel veel plezier. Het is absoluut de moeite waard om te concurreren met de grote namen, dankzij een boeiend verhaal, willekeurige schrikmomenten die je nauwelijks ziet aankomen, en redelijk gebalanceerde gameplay en pacing. De serie is best goed; alle hoofdtitels zijn de moeite waard om te spelen op zichzelf. Maar zelfs zo, blijven sommige hoofdtitels gewoon beter dan anderen. Dus, kom mee en ontdek de beste Fatal Frame games aller tijden, gerangschikt, wil je?
5. Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse (2008)
Er zijn veel dingen die ik over Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclispe kan zeggen. Laten we eerst de Japanse exclusieve release uit de weg ruimen. Ja, tot op de dag van vandaag heeft Nintendo weigerachtig de vierde hoofdtitel in de Fatal Frame serie te localiseren. Wat best grappig is, gezien alle andere hoofdtitels voor en na het zijn wel naar de Verenigde Staten gegaan.
Desondanks is een binnenkort te verschijnen Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse onderweg en komt op 8 maart 2023 uit. Sinds de eerste release in Japan in 2008, zijn er zeker veel kwaliteitsverbeteringen die we kunnen verwachten in de heruitgave. Met een beetje geluk, komen ze allemaal tot stand.
Heruitgaven terzijde, Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse ontbreekt niet alleen aan een westerse release, maar het werd ook uitgebracht op de Nintendo Wii, wat de gameplay-ervaring enorm in de war schopte. Zelfs de toevoeging van de nieuwe Spirit Flashlight-mechaniek kon de verwoestende bewegingsbesturing niet tegenhouden.
Op een gegeven moment begin je je af te vragen of de bedoeling was om te vechten met de besturing in plaats van met de geesten. Bovendien zorgde het feit dat het te veel vertrouwde op lange gangen, smalle paden en trage bewegingen ervoor dat het saai werd. Het enige reddende middel is dat het verhaal, onder al die hindernissen, niet slecht is.
4. Fatal Frame: Maiden of Black Water (2014)
De vijfde installeerder, Fatal Frame: Maiden of Black Water, voelt als een herziening van zijn voorganger. Het verheft de ideeën en mechanismen die eerder roestig waren en creëert een veel soepeler ervaring op de Wii U met de Wii U-gamepad. De bewegingsbesturing is minder streng, en gevechten in het algemeen voelen veel leuker, belonender en dieper aan tot het einde.
Het verhaal ontbreekt ook niet, met enkele onverwachte wendingen en plotse veranderingen die de game fris houden. Er is sprake van Miu die de dochter van Miku en haar broer Mafuyu blijkt te zijn. Hoewel het verhaal niet zo eng is, zijn er enkele best wel enge thema’s, in een over het algemeen gespannen sfeer.
3. Fatal Frame III: The Tormented (2005)
Fatal Frame III: The Tormented pakt de draad op van zijn voorgangers, verbindt hun verhaallijnen en speelt een paar jaar na het eerste spel en een paar maanden na het tweede. Terwijl een plotvoortzetting in een serie van deze soort zin heeft, is het best teleurstellend dat de settings grotendeels hetzelfde blijven. Nou, behalve Rei’s huis, dat een geheel nieuwe plek is die spelers hier voor het eerst zullen verkennen.
Ondanks de enigszins “lui” overdracht van eerdere games, houdt het verhaal zijn einde van de afspraak, met een paar wendingen en plotse veranderingen onderweg. Het eindigt met alternatieve eindes, allemaal resulterend in een positieve ontvangst bij de release.
2. Fatal Frame (2001)
De installeerder waar het allemaal begon, is best wel memorabel. Het is waar Fatal Frame zijn niche vond en zijn unieke smaak in survival horror games ontwikkelde. Zoals overgenomen door de hele serie, het verhaal, personages, enge thema’s en gespannen visuals, allemaal erfden hun unieke handtekeningen van Fatal Frame.
Hoewel sommige geesten en visuals nu misschien wat verouderd lijken, waren ze onvergelijkbaar met de meeste games die in 2001 te zien waren. De setting is 1986, waar Miku op zoek is naar haar vermiste broer Mafuyu in een geïsoleerd berggebied.
Een reeks onrustbarende gebeurtenissen volgt, inclusief occulte en volksverhalen die het handelsmerk van de serie werden. Zodra je de tragische meervoudige eindes bereikt, was het geen vraag of een vervolg zou volgen, omdat het eerste gewoon zo goed was.
1. Fatal Frame II: Crimson Butterfly (2003)
Als Fatal Frame golven maakte bij de release, dan veroorzaakte Fatal Frame II: Crimson Butterfly een tsunami. De ontwikkelaars hadden het blauwdruk klaar, alles wat ze hoefden te doen was adopteren wat werkte en verbeteren op elke mogelijke manier. Dankzij Fatal Frame die de rol van proefkonijn speelde, zogezegd, kwam Fatal Frame II: Crimson Butterfly uit met de motoren draaiend op stoom.
Elke besturing voelde als een gladde zeiltocht terwijl je het rillingwekkende verhaal ontrafelde. Omdat het verhaal zo boeiend is, hoewel het eng is als de pest, voelde je je alsof je geen andere keuze had dan je grote jongensbroek aan te trekken. Dat was niet het geval met de voorganger, aangezien het verhaal te eng werd voor de meeste gamers om te voltooien.
Kort gezegd, de tweeling Mio en Mayu gaan het bos in en komen bij een verlaten dorp. In trance door de karmozijnrode vlinder, begint Mio, die door de speler wordt bestuurd, te zoeken naar haar zus Mayu. Een reeks verontrustende gebeurtenissen volgt, inclusief een mislukte ritueel. Mayu, vanwege een jeugdletsel, is gehandicapt, dus je kunt niet zomaar rennen.
Verder gaan de door geesten bezeten geesten van het dorp Mayu beïnvloeden, en je standpunt om haar te beschermen wordt steeds meer een vaag grens tussen schuld en verplichting. Van begin tot einde heeft Fatal Frame II: Crimson Butterfly een slimme manier om aan je emoties te knagen, terwijl het engere schrikmomenten regisseert die lang na het spelen blijven hangen.











