Escape From Lava Recensie (PC)

Aan de basis van alle kwaad ligt een bodemloze put van laserstralen en onvoorspelbare drones, gespieste zuilen en een metropool op de rand van een door lava veroorzaakte meltdown. En ik, zozeer ik er ook tegenop zie, heb weinig keuze dan om me een weg te banen door alles heen in een poging om de helikopter te bereiken die op de hoogste punt van de hoogste toren stationair draait. Tussen mij en vrijheid zijn er ondode monsters die de kracht hebben om mijn benen te doen knikken en me in een vuurzee te storten, evenals zijn er ontelbare hindernisbanen en barbaarse apparaten, allemaal tegen me samenspannend in een uur dat mijn laatste kan zijn. Het doel is eenvoudig: Escape From Lava. Eruit komen, echter, is waarschijnlijk een van de moeilijkste dingen die ik ooit zal moeten doen. Hoe ben ik in deze situatie terechtgekomen?

Om eerlijk te zijn, Escape From Lava is visueel niet aantrekkelijk voor het blote oog. Als het al iets is, is de stad die het probeert te omvatten meer een koortsachtige droom van een rommeltje – een poel van blokken, zwevende pilaren en illogische objecten die geen vaste plaats hebben in hun gekozen biotoop. Het is het soort hindernisbaan dat je niet zou willen nemen om je vertrouwen te vergroten; het is een heel andere soort proef – een zwevend eiland waar, als de lava je niet zal doden, de slordige mechanismen er alles aan zullen doen om je vaardigheden te kleineren. Om het eenvoudig te zeggen, het is het soort plek waar je stiekem je ergste vijanden heen zou sturen, als het niet is om hun ondergang te aanschouwen, dan om te baden in hun fluctuerende emoties terwijl ze doelloos proberen te ontsnappen aan het onontkoombare.

De vloer is lava

Als je het klassieke schoolpleinspel eerder hebt gespeeld, weet je hoe dit werkt: de lava verspreidt zich van het ene gebied naar het andere, en degenen die achterblijven moeten proberen om over het veld naar een uitgangspunt te komen. Het uitgangspunt hier, natuurlijk, bevindt zich bovenop een helikopterplatform aan de andere kant van een zandbak – een vuurwereld die, om een of andere reden, veel meer dan een paar vreemd geplaatste gebouwen heeft. Naast de instortende muren en in verval geraakte structuren, herbergt de wereld zombies – vijanden die, nogal irritant, je in een oogwenk van de rand van de top kunnen slaan – en een overvloed aan Total Wipeout-achtige setstukken, zoals zwaaiende messen, stekelige hekken, vuurballen-emitterende kanonnen en een saaie zak trucs die je na een paar minuten spelen zeker gaat haten.

Natuurlijk, als de bewegingen vloeiend waren en de besturingen in het algemeen coherent waren, zou dit geen enkel probleem zijn. En Escape From Lava stelt een ontzettend frustrerende uitdaging: figuur uit hoe te tackelen en slim te zijn dan zijn innerlijke werking. Neem de zombies, bijvoorbeeld. Vreemd genoeg, kun je een instrument gebruiken om ze aan te vallen, evenals muren breken en voorwerpen verschuiven en wat dan ook. Dat gezegd hebbende, zelfs als je enigszins efficiënt bent met je gekozen instrument, lijken de ondoden zelden te knipperen met je inspanningen. Negen van de tien keer zijn deze vleesachtige beesten meer geneigd om je van je voeten te slaan dan de gevolgen van je acties te lijden. En ik ga dit noemen voor wat het is: een absolute nachtmerrie .

Vloeibare mechanismen

Ik kan niet zeggen dat Escape From Lava een moeilijk spel is, maar de slordige niveau-indeling en half-bakken mechanismen maken het zo dat zelfs de eenvoudigste manoeuvres moeilijk zijn uit te voeren. Springen, bijvoorbeeld, zou een eenvoudige beweging moeten zijn. Echter, ik kwam erachter dat verschillende platforms te ver uit elkaar lagen voor me om over te steken, zelfs met een perfect getimede sprong. En die constante vertraging vermengd met twijfelachtige resultaten leidde ertoe dat ik me meer gefrustreerd voelde dan vermaakt, irritant. Helaas, dat ging op een soortgelijke manier van het moment dat ik het spel betrad tot het moment dat ik de helikopter besteeg – en dat was niet geweldig.

Laat het zo zijn, met de juiste hoeveelheid elleboogvet en een beetje extra tijd in de oven, Escape From Lava zou iets veel groters kunnen worden. Het is nog niet op dat niveau, met alle commotie rondom zijn derderangsbestaan, maar ik zou graag willen geloven dat er nog hoop is. Als het, bijvoorbeeld, de absurd hoge hitboxen op de zombies kan uitkammen, evenals de besturingen rechtzetten om dingen te laten voelen een beetje glad en niet zo houtachtig, dan ja, het zou de moeite waard kunnen zijn om terug te komen. Voorlopig, echter, kan ik niet zeggen dat het de moeite waard is.

Oordeel

Escape From Lava zal bij me blijven voor een lange tijd – hoewel misschien niet om de juiste redenen. Ik ben een beetje gefrustreerd, als ik al iets ben, omdat ik, zelfs toen ik wel slaagde in het ontsnappen uit de gesmolten putten van zijn brandende zandbak verschillende keren, nooit het gevoel had tevreden te zijn, of dat ik iets geweldigs had bereikt. Het is een beetje alsof een project van een onvoltooid spel – een product dat, hoewel het nog steeds grotendeels speelbaar is, nooit zijn alfafase verliet en niet meer was dan een standaardprototype. Maak je geen zorgen, het heeft zijn eigen speciale soort standaardcomponenten, en het levert nog steeds een ervaring die onthouden waard is, ondanks alle kaarten tegen het. Maar het is een frustrerende strijd, om het zo te zeggen.

Natuurlijk, als je iemand bent die een uitdaging aanneemt, ongeacht de grootte of complexiteit, dan kun je jezelf hier mogelijk vermaken. Ik kan niet zeggen dat het je een beter gevoel zal geven over je beslissing, maar het zal je zeker iets geven om over te lachen terwijl je elke poging doet om de situatie te stabiliseren en je lot te aanvaarden, of het nu aan boord van een helikopter is die door het zweet wordt overgoten, of op de bodem van een lavaput die door ongeloof en spijt wordt overgoten.