Ebenezer and the Invisible World Review (Xbox One, Xbox Series X|S, PlayStation 4, PlayStation 5, Switch en pc)

A Christmas Carol van Charles Dickens is al meer dan honderd jaar een van onze meest betrouwbare morele kompassen, wat voor iedereen die ook maar enigszins bekend is met de novelle betekent: als een videogame-aanpassing van zo'n hoogstaand literair meesterwerk waren mocht gebeuren, dan zouden de makers het met evenveel respect en gratie behandelen. Blijkbaar echter Speel op werelden' Ebenezer en de onzichtbare wereld had nog iets anders in gedachten. En ja hoor, het had min of meer de inspiratie om het literaire wonder na te bootsen, en niet te vergeten de activa om er een meeslepende liefdesbrief aan de nalatenschap van Dickens van te maken. De vraag is of het in staat was de geest van te vangen Kerstmis in een geïndustrialiseerd Londen, of was het meer, weet je, bah humbug?

Voordat we dieper ingaan op de geest van de vrek, zal ik dit zeggen: Ebenezer en de onzichtbare wereld was niet iets dat ik van plan was te bezoeken. Dat gezegd hebbende, toen ik eindelijk de ambitieuze Metroidvania in handen kreeg, vroeg ik me af of het wel of niet iets zou doen. anders volgens de standaardformule.

Het is alweer een paar dagen geleden dat ik Ebenezer en de Ghosts of Christmas voor het laatst zag in de asgrauwe gangen van The Big Smoke, dus in gedachten kan ik voor slechts over het produceren van een paar laatste details van de reis. Wil je mee op reis naar het Londen van de jaren 1840? Tiny Tim, neem het stuur over!

Welkom terug in Londen, Scrooge

Laten we even de olifant in de kamer erkennen: Ebenezer en de onzichtbare wereld — het is geen schattig derdepersoonsplatformspel met dezelfde seizoensversieringen en festiviteiten die je zou vinden in, ik weet het niet, De Grinch. Het is eerder een zijwaarts scrollende 2D Metroidvania losjes gebaseerd op de geliefde novelle van Charles Dickens. In plaats van aangezet te worden Een kerstliedje Op de avond van kerstavond duurt het spel echter enkele jaren na de shenanigans en morele dilemma's waarbij de geesten van Kerstmis verleden, heden en toekomst betrokken zijn. Het blijkt dat in de nasleep van al die jazz de vrek die minnaar is geworden Ebenezer Scrooge de kracht ontdekte om de verloren zielen van Londen te zien die nooit aan hun vroegere geesten of ketenen zijn ontsnapt. Dus nogmaals, niet precies woord voor woord.

Ebenezer en de onzichtbare wereld neemt je mee naar het centrum van een door steampunk geïnspireerd Londen - een wereld waarin de dagelijkse werkzaamheden plaatsvinden onder leiding van Caspar Malthus, een tirannieke industrieel die, net als Ebenezer, laat op de avond bezoek kreeg van de drie Ghosts of Christmas . Ondanks hun inspanningen om de morele code aan te passen, openden de Ghosts in plaats daarvan Caspar's ogen voor een toekomstig complot - een kwaadaardig plan dat, als het succesvol zou zijn, het arme volk van Londen voor altijd zou uitroeien. In het licht hiervan begon Caspar de droom na te jagen, om zo te zeggen, allemaal in de hoop Londen te verlossen van zijn arbeidersklasseburgers.

Om je op de hoogte te brengen, plaatst de nieuwste Metroidvania je in de schoenen van een wijzere, vriendelijkere en sociaal bewustere Ebenezer Scrooge, die de taak op zich heeft genomen om Caspar Malthus te confronteren en een wig te drijven tussen zijn plannen om de armere landen te veroveren. stadsdelen van Londen.

Bah onzin!

Ebenezer en de onzichtbare wereld speelt zich af als een traditionele Metroidvania: je baant je een weg door verschillende 2D-omgevingen verspreid over een selectie districten, rennend, duikend, duikend en springend. Als een met een stok zwaaiende Scrooge heb je ook de kracht om te vechten tegen de knokploegen die door de straten zwerven, en om unieke vaardigheden te benutten die je zijn overgeleverd door de talloze geesten die verspreid zijn over de stad Londen.

Op het eerste gezicht is het bijna onmogelijk om het spel te bepalen, omdat het min of meer aan alle eisen voldoet om als een doorsnee Metroidvania te worden beschouwd, compleet met alle generieke platform- en gevechtselementen om op te starten. En voor het grootste deel is dat ook zo precies wat het is. Vanwege de frequente technische bugs en baanbrekende problemen is het echter op zijn zachtst gezegd ook een beetje een teleurstelling - en op geen enkele manier iets dat we gewend zijn van zo'n hoog kaliber genre.

Hoewel ik zeker een groot deel van de lof van het spel heb kunnen zingen tijdens mijn ongeveer twaalf uur in de bruisende stad Londen, kon ik ook niet echt van het feit afschudden dat ik, met name bij de verzen, moeite had om in de toonsoort te blijven. Ik voelde me vaak gefrustreerd, en dat kwam vooral door het feit dat, hoewel het verhaal overtuigend genoeg was om verder te gaan, ik bepaalde gebieden niet kon bereiken zonder een of andere vorm van technische barrière te moeten overwinnen. En als het spel niet willekeurig crashte en me terug naar het hoofdmenu slingerde, dan kwam het halverwege het gesprek tot stilstand, of verhinderde het dat ik een kracht verwierf die nodig was om dieper in het verhaal te komen. Het was tijdens die momenten dat ik, irritant genoeg, merkte dat ik “bah humbug” mompelde, en niet in een refrein meeging.

Vrolijk kerstfeest, allemaal

Begrijp me niet verkeerd, wanneer Ebenezer en de onzichtbare wereld werkt, het werkt ongelooflijk goed. Qua gevechten is de game nogal uitdagend, en niet te vergeten bezaaid met net genoeg bewegingen en mechanica om je de vrijheid te geven om je vaardigheden en krachtbewegingen te verbeteren. Op dezelfde manier als de meeste Metroidvania-titels, geeft het je de mogelijkheid om met je slagwapen te rennen, glijden en rond te zwaaien op elke manier die jij nodig acht. Het is een gemakkelijk verteerbaar banket vol lekkers, en het is een grote schande dat dergelijke features, zelfs in de beste tijden, het slachtoffer zijn geworden van een schat aan technische fouten en halfbakken mislukkingen.

Uiteindelijk mag je een game nooit verlaten met het gevoel dat je tekortschiet of ook maar een klein beetje ontevreden bent. Helaas zijn dat precies de dingen die ik begon te voelen toen het omslagpunt van het verhaal aanbrak. En het doet me bijna pijn om het toe te geven, maar na enkele uren door dezelfde problemen heen te hebben gewerkt, hield ik op met de zorg voor de positieve kanten, en was ik meer gefocust op het bereiken van de climax - al was het maar om het boek te kunnen sluiten en er klaar mee te zijn. allemaal, voor eens en voor altijd. Vrolijk kerstfeest – sluit nu de luiken en laat me met rust, Londen.

All in all, Ebenezer en de onzichtbare wereld het zou je ergens tussen de dertien en veertien uur moeten kosten om te verslaan. Maar in mijn ogen zou het veel aantrekkelijker zijn geweest als het zeven, misschien zelfs acht uur korter was geweest. Nogmaals, het komt niet doordat het concept zo slecht is, maar meer aan het feit dat vijftien uur horde na hindernis gewoon niet zo geweldig is, en het is ook niet iets dat ik zou willen overnemen. op elk moment in de toekomst.

Vonnis

Ebenezer en de onzichtbare wereld achtergrond en traditionele Londense esthetiek zijn zeker de moeite waard om over naar huis te schrijven, dat geef ik graag toe. Dat gezegd hebbende, fungeert de fraaie, met de hand getekende kunststijl niet noodzakelijkerwijs als tegenwicht voor de hele reeks bugs en niet-reagerende triggers die door de dozijnen van de bakker op de IP-hosts van Play on Worlds worden gespeeld. Het is echt jammer, want Metroidvania heeft duidelijk het hart en de ziel om een ​​werkelijk fantastisch en memorabel spel te zijn, maar jongen – het voldoet gewoon niet helemaal aan de verwachtingen die we dit verleden zijn gaan opschrijven, hoeveel jaar.

Begrijp me niet verkeerd, daar is een goed spel verborgen ergens onder het houtwerk hier. In feite lijkt het erop dat ruim zeven van de acht schroeven al op hun plaats zitten; het zijn de overige twee of drie die ervoor zorgen dat het geen a is compleet en structureel gezond product. Dit wetende, en hoe het niet zo gepolijst is als het moet be, het is moeilijk om het in de huidige staat aan te bevelen. Is het de moeite waard om er in 2024 naar terug te keren? Wie weet. Maar voor wat het waard is, zou ik er ver uit de buurt blijven totdat de laatste bouten eindelijk hun markeringen hebben gevonden.

Als je je wilt verdiepen in het kloppende hart van een roman van Charles Dickens, dan kun je zeker veel slechter doen dan Play on Worlds' Ebenezer en de onzichtbare wereld. Dat gezegd hebbende, als je het niet erg vindt om ermee te wachten, in ieder geval totdat de plooien niet meer zichtbaar zijn, dan raad ik je aan over een paar maanden terug te komen. Als je echter vastbesloten bent om je te storten op de kerstfestiviteiten voorafgaand aan de wintervakantie, dan hoor ik The Grinch: Kerstavonturen is iets van een waardige vervanger.