Dragon Ball: The Breakers Review (Xbox One, Xbox Series X|S, PS4, PS5, Switch en pc)

Dragon Ball: De Brekers kwam eindelijk op de markt op 14 oktober 2022. Zoals altijd stellen we een diepgaande recensie samen als je je ooit afvraagt ​​hoe leuk het is, of het de moeite waard is om te kopen, of als het ronduit klote is. Voor het geval je het niet weet, Dragon Ball: de brekers is de nieuwste game uit het Dragon Ball-universum die een enorme stap verwijderd is van de norm. 

In tegenstelling tot eerdere afleveringen, Dragon Ball: De Brekers is een online asymmetrische overlevingsmultiplayer-game die zeven gewone burgers (Survivors) uitdaagt tegen meedogenloze beruchte schurken (Raiders) uit de drakenbal universum. We hebben het over rivalen als Cell, Frieza en Buu tegen onder andere het vormveranderende varken, Oolong, de boer en Bulma. In totaal is het een spannende race van zeven doodsbange burgers tegen één Raider die uit is op bloed. 

Dus als je een Nintendo Switch-, PlayStation 4-, PlayStation 5-, Xbox One-, Xbox Series X/S- of Microsoft Windows-bezitter bent en eindelijk het record recht wilt zetten of je jezelf de Dragon Ball: De Brekers, doe mee, wil je?

Het uitgangspunt is een nieuw idee, maar de rest van het verhaal bestaat niet

Zeker, alle woede over Dragon Ball: De Brekers is zeven gewone burgers die vechten om deze dreigende, naderende ondergang over hun leven te overleven. Het uitgangspunt begint met een kort filmpje van fan-favoriete paarsharige Goku die het nieuws brengt dat je op het punt staat te worden meegezogen in een alternatieve dimensie van "Temporal Seam" waar net als jij toevallig ook in zijn leegte zuigt, kracht- hongerige superschurken die je willen vermoorden. Er is tenminste geen pagina met tekst die het verhaal uitlegt.

In het begin ben je waarschijnlijk super zelfverzekerd, wat weliswaar gemakkelijk zou zijn voor iedereen die in een kleurrijk, cartoonachtig, komisch universum wordt gegooid. Misschien heb je gespeeld zoals Dead van Daylight en Vrijdag de 13e, wat de eerste horrorspellen waren die het asymmetrische multiplayer-genre populair maakten. En je vraagt ​​​​je waarschijnlijk af, wat zou er gruwelijk kunnen zijn in een bloedeloze anime-game? Een heleboel machtsongelijkheid is wat.

Het uitgangspunt is goed. Echt, echt, goed. Je grenzen verleggen, tegen alle verwachtingen in vechten tegen een superschurk. Winnen zal zeker ongelooflijk aanvoelen. Die spannende, paar hartverscheurende momenten voordat een superschurk je van het leven berooft, moeten sluw goed voelen, de definitie van creativiteit en humor versus overduidelijke brute kracht. En als je speelt als de Raider, jagend op hulpeloos doodsbange burgers, klinkt de zogenaamde sensatie van de jacht cool. 

Maar dat is alles. Vanaf hier is er niet veel verhaal, behalve een willekeurige dialoog die het verhaal niet echt interessanter maakt dan het uitgangspunt. Op dit punt vraag je je af of het beoordelen van het verhaal en het tellen van de punten voor de uiteindelijke telling er echt toe doet, want er is niet zomaar een verhaal om te beoordelen.

Een show van belofte voor het asymmetrische multiplayer-genre

De gameplay is het eigenlijke onderwerp om over te praten en waar je waarschijnlijk het meest in geïnteresseerd bent. Dus, hier is hoe het gaat in Dragon Ball: De Brekers.

Ten eerste zijn er twee speelbare kanten: Raiders en Survivors. Het is een 7v1 PvP-multiplayer-game, dus er is niet echt een eerlijke game, maar dat is het punt van alles: om Survivors zo zwak en versteend te maken tegen de Raiders dat rennen voor je leven door hen proberen te overleven het enige is dat blijft hangen in je gedachten, gedurende het spel.

Je kent misschien de Raiders van enkele van de meest populaire superschurken in de drakenbal franchise, zoals Cell, Frieza en Buu, die hele steden of planeten verwoesten zonder al te veel moeite te doen. Overlevenden daarentegen zijn gewone, gewone burgers wiens enige uitweg is om samen te werken om de Raider te verslaan, of in ieder geval te proberen.

Alleen het idee van Survivors versus Raiders, en niet zomaar Raiders, maar een fantastisch rooster van drakenbal superschurken, is een geweldige show van belofte van een magisch, survival, horror (hoewel bloedeloos) spel.

Zijn Raiders echt zo onstuitbaar als ze lijken te zijn? 

Aan beide kanten ben je vrij om een ​​level omhoog te gaan (alsof de Raiders meer power-ups nodig hebben). Raiders krijgen een hoger niveau telkens wanneer ze een Survivor doden. Ze zijn vaak aan de offensieve kant en richten zoveel mogelijk schade aan de Survivors aan. Je wint als je alle Survivors hebt gedood, wat eigenlijk vrij eenvoudig te doen is zonder al te veel moeite te doen. 

Dat komt omdat het opstarten van Raiders betekent evolueren van een louter larvenstadium dat transformeert naar het krachtigste wezen van niveau 4, wiens kracht betekent dat ze een overlevende kunnen doden door slechts met de hand te gooien. Wauw. Ren op dit punt! Tenzij je meer dan één Survivor met power-ups bent – ​​daar komen we zo op terug.

Als je als Raider te veel hitte op je neemt, zul je zien dat verdedigingsvaardigheden niet echt voor je beschikbaar zijn. Je enige optie is om je terreinvernietigingsvaardigheid te gebruiken, als je dat nog niet hebt gedaan, om de lucht in te teleporteren en een deel van de kaart weg te vagen. Oh ja. Raiders kunnen delen van de kaart wegvagen als ze krachtig worden.

Alsof het niet erger kan worden, hebben Raiders een idee van je verblijfplaats door middel van een "I'm here"-waarschuwing die wordt weergegeven als het woord "speler" dat rond een gras of berg zweeft. En als je een Super Time Machine activeert, kan de lichtstraal die de lucht in schiet gemakkelijk Raiders waarschuwen voor je aanwezigheid en je doden voordat je troost hebt gevonden. 

Als je een Survivor aanvalt en hem twee keer doodt, betekent dit dat je hem uit de geschiedenis hebt gewist, anders kunnen de overgebleven Survivors hem niet meer tot leven wekken. Het spreekt voor zich dat een confrontatie met een Raider zeker een verlies van tijd en leven is. Serieus, als je een Raider ziet, ren dan! Oké, genoeg over Raiders.

Dus waarom kiezen voor een overlevende?

Als je een Survivor bent, hoe versla je dit onstuitbare beest dan precies? Nou, er zijn drie niet al te makkelijke manieren. Ten eerste moeten alle Survivors over de kaart zwerven en maximaal zeven "power keys" verzamelen. Hiermee kun je een Super Tijdmachine ontgrendelen waarmee je naar een ander rijk kunt teleporteren, om aan de woede van de Raiders te ontsnappen en te winnen! 

Een niet zo gemakkelijke manier is echter om Transpheres te gebruiken om voor een korte tijd te transformeren in iconische Z-jagers zoals Goku, Piccolo of Tien. Je hebt dan veel tools om jezelf te verdedigen, van zonnevlammen tot kaioken, tot vernietigingsschijven en meer. Het korte transformatietijdsbestek betekent dat je slim moet zijn en moet samenwerken met andere overlevenden om tegelijkertijd een Raider neer te halen. Zorg er wel voor dat je geen tijd tekort komt en transformeer terug naar je oorspronkelijke zelf, want het is op dat moment eindspel.

Er is een derde en laatste alternatief dat Survivors kunnen gebruiken. Terwijl je middelen verzamelt op de kaart. Als je het geluk hebt alle zeven drakenballen te verzamelen, kun je Shenron oproepen en een wens doen om het ultieme niveau vier te bereiken. Op dit moment is het een redelijk eerlijk spel, maar teamwerk is nog steeds de sleutel.

Nu zie je waarom de kansen helemaal niet in jouw voordeel zijn. En misschien is dat precies wat deze game interessant maakt. Er is dus geen volledig verlies van hoop, overlevenden kunnen een pictogram op de kaart zien met exacte meters op hun scherm die precies laten zien hoe ver een Raider is. Dus pluspunten daar, denk ik. 

En in tegenstelling tot de bètatests, kun je misschien uiteindelijk meer overwinningen behalen als een overlevende als je van plan bent een Raider neer te halen als een groep vrienden en familie, en ervoor kiest om samen te werken in plaats van doelloos rond te strompelen. Het is niet onmogelijk, alleen zo moeilijk als een noot om te kraken.

Op naar de technische details...

Overlevenden versus Raiders, zwakkelingen versus almachtigen is vanaf het begin absoluut een geweldig idee. De gameplay is ook niet al te rommelig, en herinnert je er altijd aan dat er een alomtegenwoordige machtsongelijkheid is om eindelijk vrede mee te sluiten. Maar de uitvoering van het idee en de gameplay is uiteindelijk het belangrijkste.

Laten we beginnen met de grafische weergave. Er is hier niet veel dat we kunnen zeggen, omdat het zo gemakkelijk is om dat meteen te zien Dragon Ball: De Brekers wint geen prijzen. Misschien is het de low-budget ontwikkeling die in de game is gestoken, of was er een vooropgezet concept waar we niet helemaal de vinger op kunnen leggen. 

De graphics zijn gewoon te laag om punten te verdienen. Van texturen met een lage resolutie tot de wazigheid die je van dichtbij ziet, het is bijna vervelend om te zien hoe grote ruimtes, ravijnen, steden en meer verloren gaan. Vergelijk het met de vorige drakenbal games zoals Dragon Ball FighterZ, en het is game over. 

De camerahoeken zijn niet zo geweldig als we zouden willen. Er klopt iets niet met de manier waarop we van links naar rechts bewegen, en zelfs met richten en nauwkeurigheid tijdens gevechten met een tegenstander. Soms duurt het te lang om visuele feedback te laden van wat er precies gebeurt, wat een nadeel kan zijn wanneer je snelle, directe feedback nodig hebt in gevechten met Raiders.

En dan is er het gacha-systeem dat spelers echt kan demotiveren die op authentieke wijze willen strijden. Als je gemakkelijk TP-tokens met echt geld kunt kopen, waardoor je een voorsprong hebt bij het kiezen van een personage van een hoger niveau, wat heeft het dan voor zin om tijd en uren in progressieve gameplay te steken? In het beste geval krijg je een pay-to-win-game die weinig zin heeft, aangezien je wel moet betalen om toegang te krijgen tot de game zelf.

Vonnis

Dragon Ball: De Brekers is een twee-halve poging tot het aankomende online asymmetrische multiplayer-genre. Aan de ene kant zijn de hartstilstand, spannende momenten van proberen duidelijk machtige tegenstanders te slim af te zijn, soms letterlijk. Aan de andere kant is het nieuwe concept achter de game halfbakken en lang niet zo indrukwekkend als het kaliber van games die we gewend zijn van de drakenbal franchise. 

Dus is het spel waardeloos en is het de moeite waard om te kopen? Zeggen dat het waardeloos is, is te hard, omdat er potentieel leuke partygame-momenten zijn die elk publiek graag zou willen spelen. Het is echter een spel dat u na verloop van tijd waarschijnlijk niet zult spelen. Gelukkig kost het spel veel minder dan; je zou het zeker eens kunnen proberen als je kunt.