DON’T MOVE Recensie (PC VR)

“Als het maar zo simpel was,” zei ik met een beetje een hautaine toon. “Alsof ik mijn hele lichaam en kon staan door een hele parade van abnormaliteiten heen. Wat ben ik — een koninklijke garde?” Ik was geen koninklijke garde; ik was een idioot met een virtual reality-headset die aan mijn slaap was geplakt en een grimassende uitdrukking van onachtzaamheid. Een temperamentvolle verontschuldiging, dat was alles wat DON’T MOVE van me vroeg — om perfect stil te blijven en een crashtestpop na te bootsen terwijl ik een starre houding aanhield. Het had me niet nodig om veel meer te doen dan dat. Maar, vreemd genoeg, ik wenste bijna dat het wel meer van me zou vragen, want ik was bereid om meer inspanning te leveren om de prijs te rechtvaardigen.

Stil staan was een noviteit — een komische uitdaging, zo je wilt. Maar het duurde niet lang voordat die noviteit afnam. Na tien minuten, om precies te zijn, stopte ik eigenlijk en begon na te denken over het doel van alles. Ik kon het niet doorgronden. Vreemd, dat.

DON’T MOVE is geen spel dat nodig een formeel review nodig heeft; het is een spel dat we kunnen, in alle eerlijkheid, samenvatten in een paar zinnen. Maar ik zal toegeven. Om credits waar credits due zijn, zal ik me inspannen om dieper in te gaan op de details en de slapende fixtures aan te raken.

Als je niet bekend bent met DON’T MOVE, dan is dit wat je nodig hebt om te weten voordat je gaat staan: bewegen is slecht, en stilte is goed. De rest, zoals je je kunt voorstellen, is irrelevant. Het is, in het kort, een VR-spel over stil staan en doorstaan van obstakels die op je afkomen als een vleermuis uit de hel, hetzij een zwerm spinnen, een vleesachtige pop of een hongerige haai. Is er meer aan dan dat? Nee, eigenlijk niet.

Een staande ovatie voor het stilzitten

Ik kun de volgende vijf minuten besteden aan het reflecteren op de mechanismen en het concept als geheel, maar eerlijk gezegd, zou het een beetje een verloren investering zijn. Ik zeg dat met liefde, omdat het wel moeite doet om zijn tank en gangen te vullen met allerlei soorten ominieuze gevaren, maar de ervaring is, om het zo te zeggen, verstoken van enig echt doel, behalve om zijn levende poppen te laten staren naar een nulpunt terwijl allerlei scènes zich ontvouwen. Met scènes bedoel ik dingen die geneigd zijn om een bepaalde vorm van angst op te wekken — een gang die een verontrustende hoeveelheid water verliest; een leger van oversized spinnen dat door een kamer gaat met deprimerende snelheid; en een tentakelvijand die, om een of andere reden, alleen maar zijn slanke benen om je nek wil wikkelen.

Het idee is simpel. Het is zo simpel, eigenlijk, dat je je niet nodig hoeft te bekommeren om enige belangrijke details voordat je de headset opzet. Het is, als het ware, een uitdaging — een “feest” activiteit die voornamelijk bestaat uit het behouden van een statische positie en het kijken naar vreemde gebeurtenissen terwijl de scène opbouwt naar een soort anticlimactische gordijnsluiting. Dat is het. En ja, het is een videospel — een nogal kale videospel dat niet veel steunt op de gebruikelijke attributen van een fundamentele fantasie, niet minder. Maar we dwalen af.

De geen-krimp-regel

In DON’T MOVE bent u geen mens; u gaat naar de starre gewrichten van een crashtestpop — een crashtestmat die meer of minder is ontworpen om consistent stabiel te blijven tijdens verschillende experimenten. Als die pop, is uw missie geschreven in zwart en wit: geen krimp, ongeacht de situatie — zelfs als het een verontrustende ervaring is of een die speciaal is ontworpen om u ongemakkelijk te maken. Zoals ik al zei, zijn er haaien, kleine ruimtes, spinnen en, om de noodzaak te elimineren om het hele catalogus te schetsen, een schatkist aan wezens en anomalieën die zijn ontworpen om uw compositie te ontsporen.

Ik zal eerlijk zijn, DON’T MOVE is niet zo moeilijk. Het bevat wel zijn kwetsbare momenten, evenals vertakkingen die veel extra inspanning en psychologisch werk vereisen. Maar het spel zelf is relatief rechttoe rechtaan, net als de meeste dingen die zijn grenzen vormen, waaronder zijn visuele effecten, geluidontwerp en hoofdstukkeuze-scherm.

Laat staan dat DON’T MOVE een novum idee is. Het is, met alle respect, een spel dat je gemakkelijk kunt zitten en genieten voor twintig minuten of zo zonder het verlangen te voelen om terug te keren naar een alternatieve wereld. Maar dat is het ‘m nou net. Als een van de spellen die een gimmick dragen als een ijzeren kruis, verliest het bijna die rand niet lang nadat het zijn formele debuut heeft gemaakt. Is het leuk? Voor een tijdje, ja. Maar de tijd, helaas, is niet aan zijn zijde.

Uitspraak

Terwijl DON’T MOVE niet veel interactief spel biedt om van te genieten, vindt het wel troost in zijn niche-concept als een idler-thriller. Is het een spel dat je waarschijnlijk na een paar uur zat zult worden? Absoluut. Is het een spel dat je zou kiezen om mee naar een feest te nemen om de wijsheid en het geduld van je dichtste vrienden te testen? Eh — misschien, hoewel ik zou zeggen dat het grotendeels afhangt van wie je test en of ze iets kunnen schelen om het idee van stil staan om een haai te zien stalken. Een beetje een hit-and-miss-conundrum, dat.

Aan de ene kant kun ik zeggen dat DON’T MOVE veel beter af zou zijn met een paar meer scenario’s om uit te kiezen, of dat het veel beter zou zijn als het de sprong zou maken naar een meer concurrerende markt. Maar aan de andere kant denk ik niet dat dit een concept is dat enige verdere herziening nodig heeft; het is een eenmalige onderneming — een spel dat je zou oppakken om de verveling te verlichten en de ervaring een keer te beleven, en dan uiteindelijk vergeten totdat iets opduikt om je eraan te herinneren een paar maanden later.

Als je een paar dollar over hebt en een kamer vol redelijk concurrerende mensen om de gauntlet te doorstaan, dan zou ik zeggen dat DON’T MOVE misschien wel die collectieve jeuk zou kunnen krabben. Dat gezegd hebbende, als je hoopt om meer te vinden in deze ervaring dan het aanvankelijk laat zien, dan vind ik het jammer om te zeggen, maar het bevat niets meer dan wat het openlijk op zijn etiket laat zien. Of je nu van fidgeten houdt, DON’T MOVE zal je haten. Neem daaruit wat je wilt.