Denizen Review (PC)

Metro Sim Hustle ontwikkelaar Departure Interactive heeft zojuist een gloednieuw levenssimulatiespel uitgebracht, Denizen—een alles-in-één-buffet dat een breed scala aan banen, huizen en gemeenschapsevenementen biedt, om maar een paar van de kernfuncties te noemen. Op papier propageert het allemaal dezelfde kernelementen als een cultklassieker sociaal-gecentreerd IP — wat geweldig is, want uiteindelijk, wie zou er niet dezelfde energie willen uitstralen in twee identieke scenario’s; als je thuis pizza kunt maken, wat weerhoudt je er dan van om het deeg uit te rollen in een virtuele oven? Het spreekt voor zich dat, voor zover levenssimulatiespelen reiken, Denizen een vergelijkbaar patroon volgt als, nou ja, elk ander spel dat basis menselijk gedrag en economische ontwikkeling nabootst. Met andere woorden, het volgt hetzelfde pad als The Sims, in die zin dat je creëert, bouwt en uiteindelijk floreert op je eigen voorwaarden. Zeker, de markt heeft niet echt een tekort aan dit soort sociale ervaringen, en dus is de vraag, wat doet het om zich te onderscheiden van zijn soortgenoten? Nou, daar ligt een vraag die we geleidelijk zullen moeten uitpakken over een reeks fragmenten en digitale deegballen, waarbij de laatste een ironische knipoog is naar de vreemde obsessie van het spel met Italiaanse keuken en pizzabeleg. Maar daar komen we zo op terug, want er zijn verschillende andere dingen die we eerst moeten behandelen — de sociale aspecten bijvoorbeeld. Wil je ons aanhoren? Laten we er dan meteen in duiken.

Let it Dough

Denizen begint op een vergelijkbare manier als veel levenssimulatiespellen: je creëert je eigen avatar, en begint dan de fundamenten te leggen voor je eigen appartement—een minitaak die vooral bestaat uit het neerzetten van wat meubels, en dan de basismenselijke functies doorlopen voordat je de deur uitgaat voor de dag. Zoals in het echte leven, begin je je ochtendroutine met douchen, eten en de laatste ontwikkelingen bekijken via je trouwe mobiele telefoon. Daarna, nou — daar gaan de dingen een beetje scheef; de wereld buiten je voordeur nodigt je uit om je in te schrijven voor een lokale carrière, waarna je enige doel is om geld te verdienen. Maar vreemd genoeg houdt het daar ongeveer op. Zoals het er nu voor staat, zijn er verschillende banen te doen in de wereld van Denizen, maar, vreemd genoeg, is de enige die daadwerkelijk werkt de pizzakok-functie. Begrijp me niet verkeerd, ik probeerde eerst verschillende andere banen voordat ik die aannam, maar tot mijn verbazing werkten geen van allen echt; ze hadden geen tutorials, en ze lieten me geen extra geld verdienen, ondanks mijn pogingen om alle taken op de to-do lijst te voltooien. Er is bijvoorbeeld een baan als bartender—een vrij voor de hand liggend beroep dat alleen vraagt dat je gasten hun drankjes inschenkt, en wacht tot een timer op nul staat voordat je welk salaris dan ook neemt dat de baan belooft in de sollicitatie. Maar hier is de kneep: je verdient hier eigenlijk geen geld mee, zelfs niet nadat je de klusjes hebt gedaan. En dus, nogal irritant, is pizza maken de enige optie.

Money to Burn

Wat pizza maken betreft, het enige wat je hoeft te doen is beleg op het deeg doen, waarna je de klant het eindproduct presenteert, en dan een klein bedrag aan contant geld terugkrijgt. Wat hier echter irritant is, is dat je eigenlijk niets hebt om dat geld aan uit te geven; je kunt investeren in leegstaande panden, maar dat is het dan ook. Bovendien, omdat er geen einddoelen zijn om naartoe te werken, heb je letterlijk geen doel in het leven anders dan pizza maken en geld verdienen dat in de buitenwereld helemaal geen echte waarde heeft. Om deze reden alleen al lijkt de in-game valuta nogal zinloos, want je werkt, letterlijk, voor de volgende loonstrook, maar zonder echte reden om dat te doen. Om te zeggen dat Denizen een werk in uitvoering is, zou een understatement zijn, echt waar. Het is ook een schande, want wat de graphics betreft, is het eigenlijk een best mooi ogend spel, en verschillende van de beste functies zijn verbonden met de glanzende visuals en decors. Maar dat is helaas ongeveer alles. Afgezien van een relatief schone interface, heeft het echt niet veel te bieden. Het kost ook niet veel tijd om te beseffen dat er gewoon niet veel meer te doen is dan pizza’s maken en een loon verdienen. Nou, als ik iets te doen had buiten de werkplek, dan was ik dolgelukkig geweest — maar de wereld had me weinig anders te bieden dan een smakeloze en frustrerend kale locatie die bij aankomst al dood aanvoelde.

The Loneliest Road

Er is geen dialoog in Denizen, of zelfs maar enige echte menselijke aanwezigheid, wat dat betreft. Het is ook geen MMO, en dus word je voor het grootste deel aan je lot overgelaten om alleen rond te dwalen en in wezen een “doel” in het leven te vinden. Maar dat is het hem juist: je hebt geen doel; je bent een levenloze drone die weinig doel heeft, laat staan de motivatie om op een sociale ladder te klimmen en een vaste waarde in de gemeenschap te worden. Kortom, je wordt wakker, en je doet elke dag dezelfde klusjes — een levensonderhoud verdienend dat geen enkel effect heeft op de wereld. Natuurlijk, je kunt gebouwen kopen, maar je hebt niets te doen met die gebouwen, en dus is er eigenlijk geen reden om zulke dingen na te streven. Ik zal eerlijk zijn, ik hield het niet zo lang vol in Denizen. Sterker nog, het kostte me maar drie werkdagen om mijn interesse in de routine te verliezen en helemaal af te haken, want ik had weinig reden om te denken dat ik, door bodemloze pizza’s te maken, iets zou hebben om naartoe te werken. Het was een pijnlijk saaie ervaring die binnen een paar uur snel uitbrandde — wat het laatste is wat je zou verwachten van een levenssimulatiespel, echt waar. Natuurlijk, de rijsessies waren in korte uitbarstingen vermakelijk, maar het feit dat ik nergens anders heen kon dan mijn appartement of mijn werkplek betekende dat ik niets meer te zien of te doen had. Het goede nieuws is, Denizen presteert eigenlijk best goed; het lijdt niet onder lage framerates, noch heeft het een halfbakken UI die je ervan weerhoudt de breedte van de wereld en zijn ware kleuren te ervaren. Maar nogmaals, een soepele interface maakt het niet per se een goed spel. Het werkt gewoon.

Verdict