Clean Up Earth Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Clean Up Earth brengt me terug naar de tijd van The Gunk  – naar de dagen waarin plotselinge uitbarstingen van tevredenheid voortkwamen uit netheid en slakkegang economische groei. Het is een spel dat ik niet hoef te leren kennen om het te begrijpen. Om het nog duidelijker te zeggen, het is een spel dat ik gewoon in kan duiken en genieten zonder dat ik iets bijzonders hoeft te leren. Ik heb een stofzuiger, een hoop vuilnis en een wankel hoop dat, hoe meer ik uitroeit, hoe meer ik in staat zal zijn om voorspoed te herstellen in de wortels van een verlaten natie. Om eerlijk te zijn, het staat allemaal in de titel, en als Clean Up Earth  iets is, is het een open boek dat geen fijne blik nodig heeft om het te interpreteren. Er is vuilnis, en er is een gereedschap dat leven terug kan brengen in de bodem. Het is duidelijk dat je geen bioloog hoeft te zijn om de punt van het spel te begrijpen.

In tegenstelling tot, zeg, House Flipper, Clean Up Earth  streeft ernaar om je dorst naar dopamine te stillen met sloophamers en zinloze sloop; in plaats daarvan gebruikt het uitgebreide economische prikkels en eeuwigdurende mijlpalen om je verlangens te lessen, met kleine pockets van weelderig gras en bloeiende wildlife om je queeste te voeden om vrede en kalmte te herstellen. Het klopt je niet op de rug voor je inspanningen, noch doet het moeite om het hardop te roepen als je een ogenschijnlijk moeilijke taak overwint. In plaats daarvan vraagt het je om je ogen te openen en je vooruitgang te aanschouwen. Daarmee hoopt het dat je nog een reden zult vinden om nog een klein beetje meer ruimte te zuiveren. Het gelooft niet in stickerkaarten; het gelooft in het verlichten van de mogelijkheden die frequent zware inspanningen met zich meebrengen. Als dat niet klinkt als jouw kopje thee, dan kun je misschien overwegen om je groene duimen in een andere allotentuin te planten.

Zoals ik al zei, er is een zelfverklarende oplossing voor vrijwel elk obstakel dat Clean Up Earth  vormt. Het doel, in het kort, is om de kracht van een stofzuiger te gebruiken om grote hoeveelheden vuilnis te verwijderen en kleine pockets van de wereld te herstellen door economische ontwikkeling. Simpel gezegd, je zuivert een stuk land, versiert de bodem op met verschillende gadgets en upgrades, en kijkt gaandeweg toe hoe de wereld terugkeert naar zijn voormalige glorie. Er is niet veel meer aan dan dat. Kortom, het is een ontspannen, plotloze inspanning die economische groei en het belang van behoud bevordert, niets meer, niets minder.

Maak me niet wijs, ik houd van het concept, en ik kan niet anders dan Clean Up Earth  prijzen voor de boodschap die het zo wanhopig hard probeert over te brengen. Toch is er een probleem hier dat helaas maakt een anders vredige taak een stuk stressvoller dan nodig. De bugs, bijvoorbeeld, en het simpele feit dat het een te groot aantal game-brekers bevat om vooruitgang te boeken en dieper in zijn wortels te graven. Helaas heeft Clean Up Earth  nogal wat van deze tandpijnproblemen, en daarom is het moeilijk om het aan te bevelen – tenminste, in zijn huidige staat. Het is geen slecht spel, maar het is een kapot spel dat een verontrustend gebrek aan technische glans heeft.

Gelukkig doet Clean Up Earth, als het eenmaal soepel loopt, exact wat het op de tin zegt. Net als The Gunk,  biedt het een weldadige terraforming-ervaring die even bevredigend is als het lonend is om doorheen te rommelen. Bovendien biedt het een ruim bemeten multiplayer-modus die tot twintig spelers toelaat om hun organisatie te vertegenwoordigen en een tapijt van duurzame milieueffecten te creëren. Bovendien vult het elke van zijn ruimtelijke biomen met allerlei gezonken schatten die correleren met verschillende mysteries – Area 51 en de Bermuda-driehoek, bijvoorbeeld. En ik zal eerlijk tegen je zijn, er is veel te ontdekken hier, met honderden artefacten en gebieden om je urenlang bezig te houden. Maar het zijn de bugs, helaas, die de algehele impact dempen en de excursie minder bevredigend maken en meer een uitdaging.

Natuurlijk, als Clean Up Earth  een pleister op al zijn wonden kan plakken en zijn groenste kwaliteiten kan voorkomen om een bittere curvebal te ontmoeten, dan kan het een echt geweldig spel worden met een lot van houdbaarheid. Echter, op het moment van schrijven, is het daar nog niet. Maak me niet wijs, de wereld is mooi, en de niveau-selectie is duidelijk overvloedig, maar het simpele feit dat de stroom van het spel en het algemene proces van revitalisering van dergelijke werelden niet zo soepel is, is, simpel gezegd, de spijker in de doodskist hier, en het ding dat een anders voldoende wereld-creatie-ervaring verpest.

Natuurlijk, als je de energie kunt opbrengen om zijn fouten te negeren en over de imperfecties te wrijven, dan zou je in staat moeten zijn om een echt bevredigende co-op onderneming hier te vinden. Het mag dan niet het meest complexe spel in de wereld zijn, maar het is een spel dat veel interessante functies aan tafel brengt. Zou het beter kunnen zijn? Absoluut. Zal Magic Pockets de nodige pleisters aanbrengen om het weer tot leven te brengen? Het lijkt er alleen maar op dat de tijd het zal vertellen.

Oordeel

Clean Up Earth  brengt een hartelijke boodschap van hoop en dankbaarheid over, maar helaas vergeet het om de kloof tussen een briljant concept en een halfgebakken realiteit te overbruggen. Hoewel met veel fantastische functies – een breed scala aan biomen, gezonken schatten en een volledig geïntegreerde multiplayer-modus, bijvoorbeeld – is de bittere waarheid dat het ontbreekt aan de technische glans om zijn vrolijke groene kwaliteiten te laten schitteren. Het concept is er, en het ontwerp is duidelijk in staat om een paar honderd uur aan gameplay te verzamelen. Maar het zijn de bugs en de frequente problemen, helaas, die het moeilijk maken om ervan te genieten voor de lange termijn. In de tijd, misschien, maar zoals het er nu voor staat, is het een moeilijke om voor te vliegen. Nog steeds zou ik de hoop niet nog verliezen. Geef het een maand, en je zou misschien een reden vinden om terug te keren naar zijn rommelige kust. Laten we hopen, in ieder geval.