Wrap House Simulator Recensie (PC)

Ik kijk naar beneden naar mijn snijplank, waar ik gisteren gekookt vlees in kleine stukjes snij en dezelfde restjes snij als eerder, en neem regelmatig de kans om op een pretentieuze manier naar de klanten door het serveerluik te staren, alsof ik wil laten zien hoe moe ik ben van het maken van hetzelfde maal keer op keer. Maar waar er een hongerige gast is om te voeden, is er een snelle manier om geld te verdienen. En als ik één ding heb geleerd over kooksimulatiespellen, is het dat goede dingen komen voor diegenen die het verdienen. Er is vaak een zilveren randje aan deze eentonige arbeid, zelfs als het wel een saaie procedure is om het te vinden. En het is een vermoeiend proces, dat achter een wortel aan rennen op een stok. In Wrap House Simulator, vooral, ben ik even moe, maar ik kom nog steeds opdagen om het spek te verdienen.

Het lijkt erop dat ik, op zijn minst op dit punt, een beetje een expert ben geworden in de culinaire kunst. Ik bedoel niet om arrogant over te komen of zo, maar uit ervaring heb ik geleerd dat, als je één maaltijd kunt bereiden, of het nu een hamburger, een pizzapunt of een vat boba-thee is, je dan bijna alles kunt bereiden en nog steeds dezelfde voordelen kunt genieten. Wrap House Simulator is geen delicatesse; het is een condiment dat alleen maar dienst doet om smaak toe te voegen aan een bestaande hete pot met te veel ingrediënten. Maar dat maakt het niet minder een hartige toevoeging aan de soep. Het is alleen dat, nou ja – te veel van één ding kan je behoorlijk ziek maken.

That’s a Wrap!

Het is zeker een wrap, een beetje zoals gisteren een pepperonipizza was, of de dag ervoor een gegrilde kaas sandwich. Het is hetzelfde, andere dag, eigenlijk. Het enige verschil hier, natuurlijk, is dat we het niet hebben over het strooien van baconreepjes op een deegbasis, maar over het netjes plaatsen van komkommerplakjes in een tortillabehuizing. Haal dat uit de mix, en wat je hier hebt, is eigenlijk hetzelfde culinaire sim-spel dat we tientallen keren eerder hebben gezien. En met dat bedoel ik, natuurlijk, dat je enige doel en reden voor bestaan is om eten te bereiden, geld te verdienen en kleine maar enigszins winstgevende upgrades te maken aan de schil van je bedrijf voor de sake van oogsten wat je zaait, enzovoort. Als je denkt dat je dit verhaal eerder hebt gehoord, dan is dat omdat, eerlijk gezegd, je het waarschijnlijk hebt.
Product terzijde, Wrap House Simulator verloopt meer of minder in dezelfde richting als zijn peers, met de initiële fase van je carrière die wordt besteed aan kleine projecten – het maken van kleine gerechten, het gebruik van primitieve kooktechnieken en het serveren van slechts een handvol klanten, bijvoorbeeld. De stappen die hierop volgen, zijn evenmin enorm verschillend, met de latere stadia van het bedrijfsplan die meestal draaien om het toepassen van bepaalde upgrades aan de keuken en het bedrijf om meer betalende gasten aan te trekken, en af en toe het winnen van de harten van de VIP’s en critici die door de parkeerplaats struinen met een vergrootglas en clipboard. Bovendien is het doel hetzelfde: transformeren van de nederige wortels van een restaurant in een bruisende hub van winstgevende producten en diensten. Weer, je hebt dit eerder gezien.

Food of the Gods

De voorbereidingswerkzaamheden hier zijn relatief eenvoudig, met de meeste, zo niet alle recepten die je maakt, die meestal draaien om dezelfde instructies. Een wrapzaak in de handel, je focuspunt hier is de wrap – een makkelijk te bouwen hap die niet veel moeite kost om te koken, laat staan om te vullen met de verschillende vleeswaren, salades en sauzen die je rond je keukentafel vindt. En dat, eigenlijk, is waar je meestal mee bezig bent: ingrediënten toevoegen aan de basis, en klanten serveren op een tijdige manier voor een paar euro’s per stuk. Hoe meer je verkoopt, hoe meer je kunt investeren in het bedrijf, met bepaalde upgrades en weelderige perks die beschikbaar komen naarmate je jezelf onderwerpt aan de arbeid.

Hoewel de core gameplay-loop niet al te moeilijk is, bevat het een paar bochten. Gelukkig kun je ervoor kiezen om NPCs in te huren om te helpen met de workload of om een vriend te vragen en het bedrijf aan te pakken als een duo in de co-op-modus. De laatste voegt niet veel toe aan de vanilla-versie van het spel, zal ik toegeven, maar het maakt het proces van het maken van wraps een stuk leuker. Of tenminste, het doet dat voor een paar extra uren, anyway. Bedankt voor de grappige emotes, team.

Vanuit een technisch oogpunt heeft Wrap House Simulator zeker een paar vervelende bugs, waarvan sommige de vloeiendheid van de gameplay verstoren. Gegeven, er is niets inherent game-brekers hier, hoewel ik zou zeggen dat het niet compleet is zonder zijn eigen deel van visuele fouten en het rare stukje indie-jank. Niets wat een paar pleisters niet kunnen fixen in toekomstige updates, hopelijk.

Verdict

Restaurant-simulatiespellen zijn een verworven smaak – een smaak die, onder de juiste omstandigheden, waarschijnlijk je eetlust laag en je dorst lest voor een dozijn uur voordat het allemaal begint te sissen op de tong – als je het tenminste kan verdragen, dat is. Het is een pijnlijk langzaam proces, en het geeft niet altijd evenveel als het neemt – wat deels de reden is waarom zo veel van ons halverwege de reis de boot verlaten. Er zijn voordelen, maar of ze de moeite waard zijn, is een andere vraag, en een die waarschijnlijk meerdere antwoorden zal oproepen, afhankelijk van de persoon die de wrap vult, zogezegd.

Als je Wrap House Simulator binnenstapt met de hoop dat het op een geheel andere golflengte zit dan zijn restaurant-gebaseerde tegenstanders, dan zal ik gewoon die bel gaan doorprikken en je vertellen dat je hier niets bijzonders zal vinden. Het is nog steeds een redelijk leuk spel, en het heeft duidelijk zijn eigen banket van voordelen en redenen om door te gaan. Dat gezegd hebbende, met geen echte definiërende karakteristiek om zijn formule te laten zien, is het moeilijk om het op te rollen als meer dan een generieke kooksim.