Cinemaster Cinema Simulator Recensie (PC)

Het standaard zakelijke simulatiespel lijkt veel op een goedkope zak magnetronpopcorn: barstensvol smakeloze pitjes die er absoluut uitzien als afval, en niet te vergeten verpakt op een doodnormale, eentonige manier die je meestal zonder nadenken overslaat. Ik zeg niet dat ze allemaal slecht zijn — alleen dat er een formule is die iets te comfortabel in haar vel zit. Neem Cinema Simulator bijvoorbeeld. Net als popcorn (het is een passende metafoor op dit punt, ik laat het hierbij), bevat de zak vooral een onsamenhangende verzameling van goede en slechte pitjes, waarbij de laatste helft even smakelijk is als—je raadt het al—een goedkope zak magnetronpopcorn. Maar er zit wel iets goeds in dit product, en het zou het geen recht doen als ik niet wat tijd zou besteden aan het prijzen van zijn betere punten. Natuurlijk, als je tegen me had gezegd dat ik mijn weekend zou doorbrengen met het verschuiven van popcorn en het sorteren van het weekfilmschema voor een groep bioscoopbezoekers, dan had ik je verwezen naar de opmerking over goedkope zakken magnetronpopcorn. Natuurlijk heb ik niet de intentie ooit een popcornhandelaar te worden, maar ik kan ook niet zeggen dat ik ooit de intentie heb gehad een geit, een vis of een hogedrukreinigeroperator te worden. Maar dat is het juist: ik plan geen van deze dingen te doen, toch is er een klein deel van me dat achter het gordijn van bepaalde beroepen wil gluren om te zien hoe hun raderen draaien. En, zo blijkt, de bioscoop is daarop geen uitzondering. Wil ik popcorn maken? Nee. Maar zal ik het toch doen? Zeker — en dan ga ik Shreks moeras hogedrukreinigen.

Popcorn & Promoties

Cinema Simulator breekt de traditie niet door iets anders te zijn dan een doorsnee, van-rags-to-riches karweikernklus — en dat bedoel ik op de meest positieve manier. Net als zijn soortgenoten bestaat het in wezen uit een volledige routine—een typische dienst, als je wilt, die bestaat uit het uitvoeren van basistaken, zoals het vullen van de schappen, klanten bedienen, aanvragen voor zaalverbeteringen en het onderhouden van de structurele integriteit van het betreffende gebouw. Het enige grote verschil tussen deze en andere carrièresimulators is natuurlijk dat je geen tomaten aanvult — je vult films aan. Afgezien van de overvloed aan verschillende witte doek-attributen, is Cinema Simulator, alles welbeschouwd, een beetje zoals Supermarket Simulator, alleen met ligstoelen en een aanpasbare catalogus van PG-13 films. En weet je wat? Het is eigenlijk heel leuk om te spelen. Zoals bij elk spel van dit soort, kost het Cinema Simulator wat tijd om te transformeren van een karige klus naar een iets meer meeslepende en, laten we eerlijk zijn, bevredigende ervaring. Het begint inderdaad eenvoudig, meestal met een kale ruimte, een zorgwekkend gebrek aan decoratie en een paar films waar, eerlijk gezegd, niemand echt om geeft. Als je echter de moeite doet om dieper in het werk te vorderen, dan ontgrendel je uiteindelijk bepaalde voordelen, en dat is waar het spel uiteindelijk zijn draai vindt. En er zijn verrassend veel upgrades om na te jagen, waarbij sommige achter een progressiesysteem zijn vergrendeld en andere een bepaalde hoeveelheid ervaring of geld vereisen om te ontgrendelen. Het bereiken van dat punt in het proces, dat is het probleem. Tenminste, als je niet het geduld van een heilige hebt.

Langzaam en gestaag wint de race

Zoals ik zei, het proces zelf kan heel leuk zijn, vooral als je genoeg tijd hebt besteed aan het wegwerken van klusjes en het ontgrendelen van de nodige ingrediënten om de scharnieren te smeren, om het zo te zeggen. Het is een langzame starter, dat geef ik toe, aangezien het overgrote deel van je tijd gewijd is aan je werk en niet, bijvoorbeeld, aan het vinden van innovatieve manieren om bepaalde aspecten te laten schitteren. En dat is waar veel mensen vaak afhaken — in de openingshoofdstukken, meestal waar de doelen vooral bestaan uit het voltooien van de meest alledaagse denkbare dingen, zoals het vullen van emmers popcorn. Toch is er een belonend schema aanwezig voor degenen die ervoor kiezen om vooruit te gaan, wat op zijn beurt de last verlicht van het jongleren met zinloze taken die een tol eisen van je geduld. De reis is ongelooflijk rechttoe rechtaan—tot het punt waarop je gemakkelijk een winstgevend bedrijf kunt opbouwen door simpelweg in te klokken en wat zakgeld bij te verdienen. Dat wil niet zeggen dat er geen strategisch element aan zit; integendeel, het spel vereist vaak dat je vertoningsschema’s maakt—roosters die je kunt aanpassen om een veelvoud aan verschillende genres te accommoderen. Het strategische element hier is dat je trends moet bijhouden, en ook piekvertoningstijden moet toewijzen aan films die veel meer kans maken om je meer geld op te leveren. Waar een goedkope film je bijvoorbeeld meer kans geeft om geld te besparen, resulteert deze ook waarschijnlijk in minder bezoekers — wat betekent een lagere opbrengst op de lange termijn. Met andere woorden, als je de stoelen niet vult, dan mis je kansen. En eerlijk gezegd, het draait allemaal om het vinden van die balans.

Voor- en nadelen & Kaartjes

Als je hoge verwachtingen had om Cinema Simulator binnen te stappen in de verwachting een visueel meeslepend stuk bewegende kunst te vinden, dan kun je het kaartje maar beter weggooien en een ander project oppakken. Het komt op dit punt niet als een grote verrassing, gezien de associatie met schoolboekachtige, baan-gerichte sims, maar feit is dat Cinema Simulator niet het best uitziende spel op de carrousel is, want het heeft nogal wat knullige componenten en een mechanisch ontwerp dat vaak een beetje een hoofdpijndossier is om doorheen te navigeren. Begrijp me niet verkeerd, het is niet allemaal kommer en kwel, want de basisfuncties zijn eenvoudig te begrijpen. Maar, om de olifant in de kamer aan te wijzen — je kunt zien dat het een low-budget titel is en niet, bijvoorbeeld, een triple-A IP met de vuurkracht van een heel land aan ontwikkelaars met onbeperkte macht en de middelen om dat te ondersteunen.

Conclusie

Cinema Simulator houdt zich aan de vertrouwde formule door te leunen op veel van dezelfde mechanica, functies en progressielussen, waardoor het effectief een kloon is van de aangrenzende werelden van zijn tegenstanders. Maar laat je daardoor niet misleiden om te denken dat het “gewoon nog een baan-simulator” is, want het weet wel degelijk geweldig materiaal te genereren om in te hakken, inclusief een aanzienlijk aantal zaalupgrades, voortdurend evoluerende vertoningsroosters en een vraag-en-aanbod-systeem dat je zeker een tiental uur of meer op je hoede zal houden. Om een lang verhaal kort te maken, als je houdt van titels zoals House Flipper, Supermarket Simulator, of zo ongeveer elk ander spel dat je toestaat in te klokken en een nogal generiek beroep te simuleren, dan is de kans groot dat je het leuk zult vinden om popcorn op te vegen en cola te dweilen in Cinema Simulator. Het is niet de epische blockbuster waar je je misschien in wilt storten, maar het zal je toch bezighouden tot aan de laatste aftiteling.