Cakey’s Twisted Bakery Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Cakey’s Twisted Bakery is zoals een goed gebakken schoolcake die je herinnert aan eenvoudiger tijden. Het is vertrouwd, smakelijk en perfect in staat om je smaakpapillen te prikkelen, zelfs als je allang weet dat je dezelfde lagen talloze keren hebt doorgenomen. Het is Five Nights at Freddy’s, Poppy Playtime, en My Friendly Neighborhood allemaal vermengd in één zielig vibrerende kersenkoek. Toch is er iets aan dat je wilt dat je nog een hap neemt en het moment wilt proeven.

Als je Cakey’s Twisted Bakery niet kent, dan kun je het alleen maar beschrijven als een first-person stealth horror game waarin jij, een jonge protagonist met een zoete tand voor pindakaas en broze botten, door de twijfelachtige gangen van een bakkerij loopt. Denk Sweeney Todd (of Ravenous Devils, als we het gamificeren) ontmoet Poppy Playtime, en je zou een vaag idee moeten hebben van waar we het over hebben.

Het gaat als volgt: je arriveert ‘s nachts bij de bakkerij, niet met de bedoeling om pannenkoeken naar binnen te werken om je late-nachtelijke cravings te stillen, maar om je broer te vinden en te redden, die, om een of andere reden die je niet kent, het laatste slachtoffer is in een kwaadaardig complot. De bakkerij , die fungeert als het centrale knooppunt voor de korte zestigminuten durende kookles, introduceert je aan Cooker Jr.—een overmatig vrolijke machine, natuurlijk—and een handvol kamers, elk met ingrediënten van alle soorten en maten. Het doel, in het kort, is om ingrediënten te verzamelen uit verschillende dozen, thema-pies te bakken en mascottes te elimineren die door de gangen lopen.

Helaas is Cakey’s Twisted Bakery niet zonder zijn zuur patches en slecht smakende ingrediënten. Maak je geen zorgen, het idee is geweldig, net als de geglazuurde mascottes die de keukenkwartieren vullen in zijn flamboyante bakkerij. Dat gezegd hebbende, kan er een frustrerend stealth-gebaseerd spel zijn, vooral omdat, nou ja, het je nooit vertelt hoe je je eigen gebakken goederen moet proeven, laat staan hoe je dieper in zijn gestolde voorraadkast komt. In plaats daarvan gooit het je in het diepe met een waardeloze zaklamp die een verschrikkelijke gewoonte heeft om na tien seconden uit te gaan, en een selectie van posters die hoe je pies maakt.

Het duurde me een goede tien minuten om doelloos de keuken af te speuren naar aanwijzingen voordat ik begreep hoe ik de einden aan elkaar kon knopen in de bakkerij. Aanvankelijk was het een spel van kat en muis—een gespannen aangelegenheid dat voornamelijk bestond uit het rondrennen met Flesh Cubes, Cocoa en Melk, en het bakken van pindakaas-pies die, eerlijk gezegd, ik geen idee had wat ik ermee moest doen. Maar toen werd het een stuk duidelijker. Een slijmerige violet portal bracht een mascotte binnen, en een kleurcode-gezondheidsbalk onthulde de oplossing. Ik moest pies maken, en ik moest ze naar de mascotte voordat het me te pakken kreeg. Als ik de culinaire vaardigheden kon opbrengen om dat te doen, dan kon ik dieper in de bakkerij komen en meer kamers ontgrendelen. George wachtte, en ik moest een heleboel pies maken voordat ik de ketenen kon verwijderen.

Het duurde niet lang voordat ik de eerste treffer landde en ik leerde de waarheid dat, ondanks mijn beste pogingen om een goede pie te maken, de mascottes een onsmakelijke gewoonte hadden om opnieuw te verschijnen na elke dood, net als het kryptoniet dat ze terug naar het abyss zou sturen. Als ik viel voor een mascotte—een gebeurtenis die, irritant genoeg, een beetje te vaak voor mijn smaak was—dan zou het spel me terugbrengen naar het begin van een drie-minuten save-window, en het bakproces zou opnieuw beginnen. De ingrediënten die ik eerder had verzameld zouden nog steeds in Cooker Jr. aanwezig zijn, maar voor zover ik kon zien, was alles anders al dente.

Op geen enkel moment tijdens de zestig minuten met Cakey voelde ik me bedreigd . Frustrerend, op sommige momenten, zeker, maar nooit op het randje van mijn stoel en happend naar adem. Als ik in de buurt van de vijand kwam, kon ik bijna garanderen dat ik geen schuilplaats kon vinden. Decking was schaars, en, om het cru te zeggen, de mascotte had meer uithoudingsvermogen dan Usain Bolt. Daarmee had ik weinig ruimte om mijn culinaire wizardry te laten zien. Het was alles of niets; een voortdurend proces van het elimineren van slechte ingrediënten was de enige manier om dieper in de onderbuik te komen.

Ik zou liegen als ik zei dat ik de bakkerij verliet met een opgeblazen maag. Tevreden, maar niet helemaal vervuld door de lagen die het me voerde. Het verhaal was kort, en met een gebrek aan notities en gebieden om te verkennen, gaf het me nooit een dessert of iets maaltijds. Het was een eenvoudige fetch-quest met lichte horror- en stealth-elementen, maar dat was zo ongeveer het enige. De jump-scares waren hoogst herkenbaar van Five Nights at Freddy’s, en de taken waren samengeperst in een eenvoudige routine die, helaas, gewoon veel te weinig te bieden had.

Ondanks een paar kleine fouten is Cakey’s Twisted Bakery een solide mascotte-horror die nog veel dingen goed doet. Met enkele schone visuals, originele monsters en een claustrofobische omgeving die de kracht heeft om je huid te laten krioelen wanneer je het het minst verwacht, heb je een redelijk solide basis om vanuit te werken. Het is nog steeds een kort spel, en het doet niet veel om de wielen opnieuw uit te vinden in termen van gameplay-mechanica. Toch zou het goedkoop noemen van een cult-klassieke mascotte-horror gewoon niet een accurate beschrijving zijn.

Verdict

Cakey’s Twisted Bakery is even frustrerend als het irritant lekker is, met zijn personages, voice-overs en originele recepten die een smakelijke basis vormen voor een overtreffend goed, zij het kort, mascotte-horror-spel dat je een tevreden gevoel kan geven. Het doet misschien niet genoeg om je cravings voor een multi-laags cake met alle glazuur en toppings te stillen, maar het maakt wel voor een vrij lekkere smaakverfrisser. Misschien is dat genoeg om je eetlust aan te wakkeren, misschien niet.

Terwijl ik Cakey’s Twisted Bakery geen eng spel zou noemen, is het wel een spel dat de mogelijkheid heeft om zowel je smaakpapillen als je zenuwen te prikkelen. Als je dat aankunt, dan zou je in staat moeten zijn om van deze twijfelachtige gebakjes te genieten voor vijftig of zestig minuten, plus of min.