Bully Review (Xbox, PlayStation & PC)

Bully (of Canis Canem Edit voor die Europese uitwisselingsstudenten van Bullworth Academy) is veel zoals het middelste kind van Rockstar Games; het erkent het als zijn eigen en, belangrijker nog, koestert het op dezelfde manier als het zijn oudste verwant zou troosten, maar vergeet ook vaak zijn kleine prestaties te vieren, zelfs wanneer ze er recht tussen de ogen naar staren. Het is bijna alsof Grand Theft Auto of Red Dead—de gladde ooms met het samengevoegde goddelijke complex—spreken, maar onbedoeld hun neefje overschaduwen alsof het niet in de kamer is. Oh, Bully heeft veel te vertellen, maar niet de stem om de boodschap te verkondigen. Fans willen horen wat het te zeggen heeft, maar Rockstar heeft zijn prioriteiten elders gesteld. The Warriors zit ook ergens achteraan de tafel, bijna als een verre neef zonder voorgerecht om aan te knabbelen — maar dat is weer een heel ander verhaal. En dan is er nog Smuggler’s Run, die gewoon dood in het hondenhok achterin ligt, waarschijnlijk, 

Ik denk dat ik namens iedereen kan spreken wanneer ik zeg dat Bully, hoewel niet de meest politiek correcte IP in Rockstars epische catalogus, een van de selecte oude-school actie-avontuur cultfavorieten is die een remake verdient. En het voelt alsof het akelig dichtbij is geweest om er een te krijgen, ook. Maar dan, als de egocentrische oom—het arrogante paardje, zogezegd—die het is, wordt er een Shark Card op tafel gelegd, en de ouders vergeten het meteen. Bully valt achterop, en het feestmaal laat slechts een wispelturig broodkruimel over voor zijn verdwaalde zoon om op te knagen met ondervoede kunstgebitten.

De Kunst van het Kastje Volproppen

Natuurlijk, hoewel je zou kunnen beweren dat Bully een nichespel is (en laten we eerlijk zijn, dat is het ook), valt niet te ontkennen dat het, ondanks al zijn overduidelijke eigenaardigheden en botte benaderingen van klasse-stereotypen, een van de beste op zichzelf staande titels van de studio aller tijden is. Een dappere uitspraak, maar eentje die passend voelt, gezien zijn unieke invulling van een actie-leven-simulatiehybride die, althans naar mijn eigen herinnering, nog niet eerder is gedaan.

Het is echt jammer dat Bully in een soort vagevuur belandt—een gebied waarvan je weet dat het de capaciteit heeft om uit te breiden, maar dat ook de moed mist om te experimenteren met de rimpelingen zonder de zorgen om de confrontatie aan te gaan met een vloedgolf van sociale tegenwind en repercussies. Ten tijde van de eerste release was dat echter geen probleem. Bully was stoer, zij het belachelijk cliché en doorspekt met B-film pulp. Maar dat is ook precies waarom het, vreemd genoeg, kritische lof oogstte onder de studentenpopulatie; het durfde het stereotype te omarmen en erop te kapitaliseren met die altijd beroemde Rockstar-formule.

De Manusje-van-alles van Alle Cliques

Bully had nooit het gewicht van Grand Theft Auto’s watertandende open wereld onder zijn riem, noch had het de dialoog en emotionele verbindingen van een uitgerekte Red Dead epiloog. Eerlijk gezegd had het niet veel in zijn mars, althans vanuit een narratief oogpunt. Het was, voor het grootste deel, een middelvinger naar de moderne clique—een rebel met een hart voor tienerdrama en gewelddadig voer. Maar dat is ook precies waarom het zo ontzettend succesvol was. Kijk, het deed niet alsof het een breed kaartspel kon tonen, maar koos ervoor om te omarmen wat het in zijn adolescente handpalm had en ermee te rollen. En het was wat het deed met dat kleine kaartspel dat het meest telde. Lessen; cliques; buitenschoolse activiteiten; avondklokken en surveillanten, om maar een handvol van zijn wildcards te noemen. Feit is dat Bully, zelfs met een kleine wereld en een relatief korte campagne, nog steeds veel in zijn mandje wist te proppen.

Hoewel het een korte campagne van vijf uur had, bood Bully veel fijne details en wereldgebeurtenissen naast zijn tienerstreken, waaronder becijferde lessen, factie-opbouw, optionele missies, seizoensgebonden evenementen, klusjes, boodschappen, en niet te vergeten een hele stad met willekeurige ontmoetingen die leunden op je elke actie en motief. Het was, tot op zekere hoogte, Grand Theft Auto met een ogenschijnlijk verwaterde wereld en de helft van het geweld. In plaats van RPG’s koos het voor katapulten; als vervoermiddelen baande het de weg voor karts en fietsen; en voor dat kenmerkende Rockstar-ere-systeem gebruikte het facties—Nerds, Bullies, Jocks, Greasers, Preppies en Townies—om je morele kompas te sturen en het verhaal vorm te geven. En weet je wat? Het vatte dat allemaal ongelooflijk goed. Natuurlijk, het was een beetje ironisch en genadeloos discriminerend naar de gemiddelde student, maar het was ook heel leuk om te ontrafelen en de draak mee te steken. En trouwens, het was Rockstar Games die aan de touwtjes trok; je moest het allemaal met een flinke korrel zout nemen.

Hoe dan ook, te midden van al zijn kleine gebreken was het een oprecht plezierig third-person actie-avonturenspel met veel hart en een grote diepgang. De personages waren (enigszins) herkenbaar, en het “de pestkoppen bedwingen” plot was effectief, zij het dom en voorspelbaar. Het had ook een heleboel geweldige “feel good” momenten, waarbij elk hoofdstuk een uniek perspectief bood op sociale cliques en hoe Jimmy—de kale protagonist—in staat was de bladzijde om te slaan en de boel op stelten te zetten, om het zo maar te zeggen. Het was dom — maar in de best mogelijke zin van het woord.

Hoewel de toekomst voor Bully deprimerend onduidelijk is, is het veilig om te zeggen dat Rockstar Games (waarschijnlijk) zijn hongerige middelste kind niet is vergeten. Of het al dan niet een verrassingsoptreden zal maken in het komende fiscale jaar is een andere vraag, en eentje die helaas niet beantwoord zal worden totdat Grand Theft Auto ophoudt over Shark Cards te praten. Dus eigenlijk nooit. Nogmaals, neem het allemaal met een flinke korrel zout.

Oordeel

Bully voldoet aan de verwachtingen als een van Rockstar Games’ minder bekende maar hoog aangeschreven op zichzelf staande cultfavorieten, maar blijft de koude schouder krijgen terwijl titels als Grand Theft Auto en Red Dead trots hun reputatie verkwanselen en hun eigen ego’s oppoetsen. Het is jammer, want uiteindelijk heeft Bully alle gereedschappen en kenmerkende kwaliteiten in huis om een grote indruk te maken bij de grote kinderen. Helaas, omdat zijn stem wat wispelturiger is dan de meeste, zijn de kansen dat het ooit een nieuw platform vindt om zijn wederopstanding aan te kondigen vervelend klein. Echter, om een zilveren randje tussen de onweerswolken te vinden, zullen we het afsluiten met een oogrollend afscheid. Oh, wees niet verdrietig dat het ten einde kwam; wees dankbaar dat je erbij was voor de reis. Die goedkope quote alleen al is genoeg om je een kind tussen de lessen in een kluisje te willen proppen, om eerlijk te zijn.