Demonschool Recensie (Nintendo Switch, PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X|S & PC)

Sinds Necrosoft voor het eerst Demonschool aankondigde in 2022, is het een van die indie-games die stil in de achtergrond bleven hangen. De gedurfde pixel-art, de tactische RPG-gevechten met een zware nadruk op beweging en de belofte van een licht-horrorverhaal klonken allemaal als een perfecte match. Na een lange ontwikkelingscyclus en enkele vertragingen waren de verwachtingen begrijpelijkerwijs hoog.

Nu Demonschool eindelijk hier is, is de grote vraag of het die belofte waarmaakt. Het antwoord, net als het spel zelf, is een beetje rommelig. Demonschool slaat niet altijd de emotionele of verhalende hoogtepunten die het lijkt te beogen. Echter, als het om pure gameplay gaat, levert het absoluut. Laten we het dus uit elkaar halen en zien of deze lang verwachte tactische RPG de moeite waard was om op te wachten.

De Jacht op Demonen

Demonschool volgt Fay, een jonge demonenjager die zich inschrijft bij een vreemde academie op een afgelegen eiland. Vanaf het begin gooit het spel veel informatie naar je toe. Er is een naderende apocalyps, geheime genootschappen, vermiste studenten, gehaaste VHS-tapes, verdachte leraren en rivaliserende demonenjagers die allemaal om aandacht concurreren. Bovendien moeten Fay en haar klasgenoten de mysteries van het eiland ontrafelen terwijl ze proberen de ondergang van de mensheid zoals ze die kennen te voorkomen.

Het probleem is niet een gebrek aan ideeën. Als iets, heeft dit RPG-spel te veel ideeën. De vroege uren verlopen in een razend tempo. Ze introduceren constant nieuwe verhaallijnen en personages zonder veel van hen de tijd te geven om te ademen. Je wordt gebombardeerd met intrige, maar het duurt even voordat er iets van bijblijft. Er zijn momenten waarop het verhaal het gevoel geeft alsof het op het punt staat dieper te graven, alleen om in iets heel anders te springen.

Toon is een ander gebied waar het verhaal worstelt. Demonschool neemt zichzelf zelden serieus, zelfs niet wanneer het om hoge inzet-concepten zoals profetie en bedreigingen op uitstervingsniveau gaat. Deze speelse aanpak werkt goed voor humor en karakterinteracties, maar ondermijnt de horror-elementen en maakt het moeilijker om geïnvesteerd te raken in het grotere plaatje. Tegen de tijd dat het verhaal eindelijk samenkomt, is het leuk genoeg, maar het bereikt nooit helemaal de emotionele oogst die het lijkt te kunnen bereiken.

Alles over de Cast

Waar Demonschool schittert in verhalende zin, is in de personages, vooral de protagonist. Fay is een echt leuke hoofdpersoon. Ze is intens, onhandig, over-enthousiast en helemaal niet sorry daarvoor. Haar zien botsen met andere personages is constant vermaak. Bovendien draagt haar energie veel scènes die anders zou zijn ingestort.

Haar vroege interacties met Namako, die veel gereserveerder en meer met beide benen op de grond is, zetten de toon voor de groepsdynamiek. Hun contrast oplevert enkele van de grappigste en meest charmante momenten van het spel. Als meer partijleden zich aansluiten, blijft de chemie binnen de groep sterk. Iedereen voelt zich apart, en het dialoog doet een goede job om hun persoonlijkheden te verkopen.

Dat gezegd hebbende, is de diepte er niet altijd. Demonschool heeft relatie-evenementen die Fay in staat stellen om banden aan te gaan met haar klasgenoten, en hoewel deze scènes meestal leuk zijn, graven ze zelden dieper in de karakterdiepten. Je krijgt een gevoel van wie ze zijn aan de oppervlakte, maar niet veel inzicht in wat hen echt drijft.

De grote cast is zowel een kracht als een zwakte. Nieuwe personages blijven verschijnen, zelfs laat in het spel, wat helpt om de belofte van een kleurrijke ensemble te vervullen, maar betekent ook dat sommige personages amper de spotlight krijgen. Het is moeilijk om niet het gevoel te krijgen dat er gemiste kansen zijn, vooral omdat de kerncast zo leuk is. Met een strakkere focus en minder late-game-introducties Demonschool-personages konden iets echt speciaals zijn.

Naar Tactiek

Gevechten zijn waar Demonschool echt tot leven komt. Op het eerste gezicht ziet het systeem eenvoudig uit. Elk personage heeft een basisaanval en een beslissende speciale beweging die beschikbaar wordt zodra hun meter vol is. Er is geen traditionele statistische groei, en personages worden niet geleidelijk harder als het spel vordert. In plaats daarvan Demonschool richt zich op positionering, planning en slim gebruik van vaardigheden.

Gevechten zijn verdeeld in twee fasen: planning en uitvoering. Tijdens de planningsfase kun je zo veel tijd nemen als je nodig hebt om je eenheden te positioneren en acties in te plannen. Zodra je uitvoert, speelt alles in één keer af. Het zien van je zorgvuldig geplande strategie die afspeelt is ongelooflijk bevredigend, vooral wanneer vijanden over de grid beginnen te vliegen als dominostenen.

Veel personages kunnen vijanden met hun basisaanvallen duwen of trekken, waardoor je vijanden op een rij zet voor multi-doelwit-hits of combo-aanvallen. Als twee personages correct zijn gepositioneerd, kunnen ze aanvallen ketenen voor bonus-schade. Dit maakt elke ontmoeting een klein puzzel, waar het doel niet alleen is om te overleven, maar om de strijd zo efficiënt mogelijk op te lossen. Het resultaat is een gevechtssysteem dat snel, slim en diep bevredigend aanvoelt. Elke geslaagde beurt voelt verdiend, en zelfs laat in het spel verliezen gevechten zelden hun charme. 

Natuurlijk is het niet perfect. Het ontbreken van traditionele vooruitgang kan vroege gevechten een beetje herhalend maken, en vaardigheidsontgrendelingen komen langzaam in het begin, waardoor je opties in de openingsuren beperkt zijn. Baasgevechten zijn ook hit of miss, met enkele ontmoetingen die niet volledig gebruik maken van de op positionering gebaseerde mechanismen die standaardgevechten zo leuk maken. Toch wegen deze problemen nooit de sterke kanten tegen. Zelfs laat in het spel verliezen gevechten zelden hun charme, en elke geslaagde beurt voelt verdiend.

Vooruitgang

In plaats van traditionele leveling en statistische toenames, Demonschool vertrouwt op horizontale vooruitgang via vaardigheden. Terwijl je het eiland verkent, zijmissies voltooit en relaties opbouwt, ontgrendel je nieuwe vaardigheden die dramatisch kunnen veranderen hoe personages in gevechten functioneren. Sommige vaardigheden zijn eenvoudige upgrades, terwijl anderen de rol van een eenheid volledig herschappen.

Een opvallende vaardigheid stelt Fay in staat om over de grid te teleporteren, waardoor haar mobiliteit enorm toeneemt en het haar mogelijk maakt vijanden van ver te raken. Vaardigheden zoals deze openen nieuwe tactische opties en houden het gevecht fris, zelfs zonder statistische vooruitgang.

Het nadeel is dat vaardigheidsontgrendelingen in het vroege spel een beetje te langzaam gaan. Je kunt alleen een nieuwe vaardigheid onderzoeken wanneer een personage daarvoor klaar is, wat de openingsuren een beetje beperkt kan maken. Als je partij groeit, wordt dit minder een probleem, maar een iets snellere vroege ontgrendelingssnelheid had spelers soepeler in het systeem kunnen laten groeien.

Toch moedigt de variëteit aan eenheden en vaardigheden experimenteren aan. Zelfs als sommige personages uiteindelijk worden buitengesloten, maakt het hebben van zoveel opties het leuk om verschillende teamopstellingen en strategieën uit te proberen.

Baasgevechten

Terwijl reguliere ontmoetingen een hoogtepunt zijn, zijn baasgevechten een gemengde zak. Veel van de mechanismen die standaardgevechten leuk maken, vertalen zich niet goed naar enkele vijanden met enorme gezondheidsbuffers. Sommige bazen voelen onduidelijk, en enkele vertrouwen op aanvallen die niet duidelijk getelegrafeerd zijn, waardoor succes meer op geluk dan op vaardigheid lijkt. Gelukkig ondermijnen bazen het spel niet volledig, maar ze springen eruit als een zwakker element in een over het algemeen sterk gevechtssysteem. Met een beetje meer duidelijkheid en ontwerp-polijst konden ze de kwaliteit van reguliere gevechten hebben geëvenaard.

Op technisch gebied is Demonschool niet onberispelijk. Tijdens mijn tijd met dit RPG, liep ik tegen occasionele crashes aan die me terug naar het titelscherm stuurden midden in een gevecht. Autosaves zijn frequent, maar het verlies van vooruitgang is nog steeds frustrerend. Ik ontdekte ook visuele bugs waar het slagveld van het scherm af gleed, waardoor een herladen noodzakelijk was. Deze problemen waren niet constant, maar ze gebeurden vaak genoeg om op te vallen. Hopelijk zullen post-lancering patches deze problemen gladstrijken.

Oordeel

Presentatie is een gebied waar Demonschool absoluut slaagt. De pixel-art is prachtig, met sterke belichting, gedetailleerde omgevingen en memorabele karakterontwerpen. Animaties zijn vloeiend, beweging is scherp en de uitvoeringsfase van gevechten ziet er vooral slick uit als personages over de grid glijden en botsen. Het is het soort pixel-art dat voelt alsof het met opzet is gedaan en veel zorg in zowel ontwerp als uitvoering.

Aan de andere kant is de soundtrack net zo indrukwekkend. Synth-gebaseerde gevechtsthema’s voegen echte energie toe aan gevechten. Bovendien combineert de rest van de score moderne en retro-invloeden om een sombere, occulte sfeer te creëren die perfect bij het spel past. De muziek doet veel zware arbeid als het gaat om stemming. Ongetwijfeld is het de reden waarom het spel zo stylish aanvoelt van moment tot moment.

Dat gezegd hebbende, Demonschool is niet zonder fouten. Het verhaal komt nooit helemaal samen op een bevredigende manier. Bovendien kan de pacing ongelijkmatig aanvoelen. Dit is vooral merkbaar in het begin, wanneer het spel veel ideeën naar je toe gooit zonder veel van hen de tijd te geven om te ademen. Sommige personages voelen ook onderontwikkeld, en enkele baasgevechten maken niet het beste gebruik van het gevechtssysteem van het spel.

Toch is Demonschool een spel van contrasten in de beste en slechtste zin. De tactische gevechten zijn slim en diep bevredigend, de presentatie is stylish en het moment-tot-moment-spel is constant leuk. Als je sterke strategie en esthetiek waardeert boven een strak gefocust verhaal, Demonschool is absoluut de moeite waard. Het mag niet perfect zijn, maar het is een zelfverzekerd, creatief RPG dat een blijvende indruk achterlaat lang na de laatste strijd.