Bratz: Rhythm & Style Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Bratz zijn niet het type glamour tieners dat langzaam ouder wordt met gratie en de dood omarmt als een oude vriend. Nee, ze zijn het type clique dat je typisch zou vinden op rolschaatsen in een winkelcentrum, die hun mobiele telefoons omkeren en verouderde uitdrukkingen gebruiken zoals “COOLNESS” en “PASSION FOR FASHION” in een poging om te vieren met hun tienerdemografie. Weinig weten ze, de tijd is verder gegaan van de tijd van gefroste punten en “groovy” voer. Maar voor Rhythm & Style, tenminste in de ogen van Chloe, Yasmin, Jade en Sasha, is het nog steeds 2001, en skilaarzen zijn nog steeds de heilige graal van mode.

Het merk, ondanks dat het wordt opgeslokt door TikTok-trends en Labubu-pluchen, probeert nog steeds een plaats in de schijnwerpers te veroveren – een kans om zo statisch mogelijk te blijven in een wereld die zo duidelijk is veranderd van de onnodige opwinding rondom toegevoegde z’s in videospeltitels en MSN-gebruikersnamen. Maar misschien is dat een goed ding. Misschien toont het aan dat, hoewel de tijd te snel is verstreken, oude gewoonten hardnekkig blijven en dat, win of verlies, er nog een kleine groep fans is die graag hun geld uitgeven om oude herinneringen op te halen.

In mijn geval moet ik ongeveer tien jaar oud zijn geweest toen Bratz: Rock Angelz werd uitgebracht op PlayStation 2. Van wat ik me herinner, was het niet allemaal slecht. Om je de waarheid te zeggen, herinner ik me vaag de soundtrack—“Blah Blah Blah”—en de collect-a-thon mini-games die vaak bestonden uit schaatsen door winkelcentra en het vinden van materialen om bandmerchandise en dergelijke te maken. Ik dacht, als Rhythm & Style van een soortgelijk ontwerp zou zijn, dan zou ik er met een zwaar hart voor kindernostalgie in stappen. Maar het was niet van een soortgelijke smaak; het was Guitar Hero met een OMG-sticker erop geplakt. Het was nog steeds Bratz, maar niet de Bratz die ik wilde.

Natuurlijk zou ik mezelf niet een harde fan van het merk noemen of iets wat daar zelfs maar in de buurt komt. Om te zeggen dat het voor mij vreemd is, zou niet waar zijn, want ik ken de demografie, en ik begrijp volledig wat het voorstelt. Maakt dat me een ambassadeur voor de laatste iteratie in de serie? Absoluut niet. Toch, wij gaan verder.

Feesten alsof het 2001 is

Rhythm & Style is precies het soort pulp-ridden spel dat je denkt dat het is, compleet met de gebruikelijke attributen van een basic mini-game die de gebruikelijke bubblegum fret boards heeft, en een flamboyante esthetiek die bijna bloedt pre-puberaal nostalgia. Zoals ik al zei, is het een beetje zoals Guitar Hero, alleen moet je geen frets indrukken om de massa te behagen, maar prompts om je modieuze expertise te showen en een specifieke clique aan te spreken. Bijvoorbeeld, je zou jezelf in Londen kunnen vinden, waar de “trend” punk is—geruite shirts, kettingen en chunky laarzen, natuurlijk—waarop je passende artikelen koopt uit een van de vele winkels, en dan je look op de catwalk showt. En dat, eigenlijk, is waar de core gameplay ervaring het podium betreedt.

Het gaat als volgt: de wereld en zijn uitgebreide steden hebben elk een trend—een ideologie van de soort kleding die aanspreekt bij de massa. Het is jouw taak, in het kort, om kleine wijken te verkennen, met lokale bewoners te praten en te ontdekken welke artikelen trending zijn voordat je deelneemt aan een modeshow om deel te nemen aan een reeks ritme mini-games. En met mini-games bedoel ik fret-busting activiteiten die een ode brengen aan de likes van PaRappa the Rapper en andere one-note knop-pen activiteiten. Het doel, waar voor de geest van het merk, is om perfecte mode naar het hoofdpodium te brengen en sterren, munten en andere schatten te verdienen om uiteindelijk uit te geven aan make-up, kleren en accessoires. En ja, het is echt zo simpel.

Er is meer: naast dat je alleen verantwoordelijk bent voor het vinden en showen van de aardbevings trends over de hele wereld, heb je ook de optie om zeldzame artikelen te vinden, foto kansen te grijpen en, vreemd genoeg, naar de sportschool te gaan, waarvan de laatste weer een mini-game van een ritmisch soort is. Maar, eerlijk gezegd, is er niet veel te bespreken over al dat, tenzij je een fervente achievement jager bent, in welk geval je meer dan genoeg hebt om over te schrijven.

Een passie voor mode

Al met al, wat je hier hebt is een vrijwel standaard optreden—een beginner-vriendelijke chic avontuur dat korte mini-games combineert met nabije exploratie, verzamelen en “accessoriseren.” Met al dat zo on-brand als je zou verwachten, is er niet veel voor je om naar uit te kijken. Het is een eenvoudige, nette reis die leunt op de gebruikelijke attributen van een Bratz videospel, compleet met de gênante dialogen, half-bakken activiteiten en open-eindige canvas die je toelaat om je trendy creaties te showen en te personaliseren. Met andere woorden, het is Bratz: Show je mode met Guitar Hero vibes.

Het slechte nieuws hier is dat, ondanks dat het spel een schat aan eenvoudige functies heeft, er zijn een paar losse schroeven die uiteindelijk de ervaring verpesten. Bijvoorbeeld, de audio kwaliteit en voiceover werk heeft een nogal nare gewoonte om in en uit te vervaagen, evenals om overweldigd te worden door een candy-popping soundtrack die weinig tot geen waarde toevoegt aan het spel. Om toe te voegen, vereisen een aantal van de mini-games dat je een prompt op de “vierde beat” raakt—een taak die niet altijd mogelijk is vanwege de prompts die vaak van het scherm verdwijnen en je geen keuze laten dan om te missen en de tik op de pols te accepteren. En het is vanwege deze nogal tedere details dat, helaas, het niet altijd mogelijk is om de hoogste sterren rating te behalen. Niet dat er veel voor je is om te verdienen, trouwens, behalve een trofee voor je thuis loft. Maar, dat is een ander verhaal.

Met al het bovenstaande gezegd, Bratz: Rhythm & Style is een redelijk fatsoenlijk alternatief voor je standaard kind-vriendelijke modexpeditie. Het is kort, en het doet niet veel om je te imponeren. Zelfs zo, voor waar het faalt om je passie voor mode aan te wakkeren, vindt het verschillende manieren om je vooruit te laten gaan door zijn steden, of het nu een nieuwe trend is om na te streven of een mode-gerichte zijmissie om te voltooien. Toegegeven, het is niet voor iedereen, maar het zal aanspreken bij de doel demografie, tenminste.

Oordeel

Terwijl er zeker niets speciaals is over Bratz: Rhythm & Style, hebben fans elke reden om de on-brand esthetiek en nostalgische charme te waarderen, evenals de pulpy mini-games en signature score. Het is niet het beste beginner-vriendelijke spel in de wereld, ik geef toe, aangezien het enkele nogal tedere bugs en audio problemen heeft. Maar, voor wat het waard is, zal ik zeggen dat het veel beter is dan sommige van de schaamteloze geld grabs die de virtuele modescène domineren. Dit is niet om te zeggen dat ik het leuk vind; het is slechts het erkennen van het feit dat het de essentie van zijn merk vasthoudt zonder zijn kernwaarden op te offeren.

Om het cru te zeggen — nee, Bratz: Rhythm & Style is het niet waard om $30 voor te betalen. Als iets, is het een bargain bin vondst die je misschien vindt om je post-tiener jeuk te krabben. Als je een fan bent van het merk, dan zul je waarschijnlijk een kick krijgen van het betreden van de catwalk voor een paar uur, geef of neem. Voor iedereen anders, zou ik voorstellen om het een brede bocht te geven, tenzij je actief op zoek bent naar een snelle platinum, in welk geval je waarschijnlijk geniet van rondrennen in Londen en foto kansen grijpen.