Voor ik ga Review (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Het is gemakkelijk genoeg voor indie-games om onder je radar te blijven, wat jammer is gezien hoe speciaal sommige van hen zijn. Terwijl solo-ontwikkelaars aanvankelijk een bescheiden start hebben, kunnen ze op den duur een opmerkelijke invloed op de gaming-industrie hebben. Voor ik ga is een van de games die meteen indruk maken. 

Al na een paar minuten word je meegesleept in een fantasiewereld die leven en dood subtiel in balans houdt. Alles zonder iets te zeggen. Het laat zien, in plaats van te vertellen. En combineert dit met een soepele, responsieve en vreugdevolle precisie platformer die je door wilt rennen. 

Kom mee, terwijl ik alles uitleg in onze Voor ik ga review.

Op de drempel van de dood

Hoewel Voor ik ga technisch gezien geen verhaal heeft, ontbreekt het aan dialoog of cutscenes, de omgeving doet een fantastische job om de scène te zetten. Het trekt je in een wereld van wanhoop en dood, waar alleen één overlevende in leven blijft om het verhaal te vertellen van wat hier is gebeurd. De overlevende is een jonge alienjongen wiens lichaam de aura om hem heen verlicht in fel licht. Het is representatief voor zijn onschuld die hem immuun maakt voor de instortende duisternis om hem heen.

Tijdens je reis door deze donkere wereld kom je een parasitaire plaag tegen. Dit zijn de vijanden die je probeert te ontwijken en te bevechten. Van de kleinere vijanden tot de grotere bazen, ze nemen een parasitaire vorm aan die even verderfelend is als het aantrekkelijk is. Het hele ontwerp van Voor ik ga, in feite, is indrukwekkend, of het nu gaat om de wezens die je tegenkomt, vastgemaakt aan oppervlakken en rondkruipend, of de wereld zelf. Er is een fantastisch contrast tussen het licht in je personage en de duisternis eromheen dat bijna aanvoelt alsof het je omhult en verstikt. 

Een contrast tussen leven dat van binnenuit schijnt en de dood die je omringt en bijna onvermijdelijk aanvoelt. Toch ga je door, door de plaag heen, letterlijk en figuurlijk bedreigingen voor je leven eliminerend. Als enige overlevende van deze wereld, heeft je dood een grotere impact op de toekomst die essentieel lijkt om te behouden. Veel van de zware thema’s in Voor ik ga‘s ervaring en reis voelen verbeeldingsrijk. Het laat je toe om je eigen begrip van deze wereld te ontwikkelen, ervaar het vanuit je eigen unieke perspectief, en dat, voor mij, is absoluut opmerkelijk.

De weg vooruit

Hoe ga je dan een pad vooruit banen? Nou, je bent gelukkig genoeg om van de soepelste, meest responsieve besturing voor een indie-game te genieten. De prestaties zijn ook perfect, met uitstekende afwerking en geen enkele frame rate-daling. Het is een genoegen om het alien-lichaam te besturen, vloeiend te bewegen zonder enige zweving. Hij doet precies wat je wilt, soepel en snel. Je sprongen zijn precies, zoals ze moeten zijn, gezien de veeleisende precisie-platforms die je zult navigeren. Het is een oefening in geduld om de patronen van obstakels op je pad te leren, en hoe je ze het beste kunt omzeilen. 

Hier toont Voor ik ga zijn ware kracht, waar zijn platforming een bekwame meesterwerk blijkt te zijn. Je plant je stappen. In plaats van te reageren, neem je de tijd om het puzzel van hoe lang te wachten, hoe ver te bewegen en waar precies te landen om de schadelijke lasers en andere obstakels op je pad te vermijden. Je zult een steile leercurve tegenkomen, zelfs voor veteranen, dankzij de strikte en precieze platformsecties, waarvan sommige zeker meerdere pogingen zullen kosten. 

Beweging synct ook met gevecht, waar je beweegt om aanvallen te ontwijken en schiet om vijanden neer te halen. Je moet constant in beweging zijn, of je nu omhoog of omlaag springt, en non-stop schiet om vijanden neer te halen. Munitie is vrij gul, dus hoef je je geen zorgen te maken over het opmaken. Laat staan de afwezigheid van enige cooldown. Dus je kunt zonder zorgen schieten. Bazen, natuurlijk, vereisen meer geduld om hun aanvals patronen te leren, hun aanvallen te ontwijken en op het perfecte moment te schieten. Sommigen hebben een behoorlijk stevige gezondheidsbalk en zullen alles kosten om eindelijk neer te halen. 

Teveredenheid gegarandeerd

Maar als je eindelijk doet, man, voelt het verdomd bevredigend. Zelfs de bazen die beginnen te voelen als frustrerend om te bevechten, je blijft duwen. Zelfs als het meerdere pogingen kost, is de beweging en het gevecht zo vloeiend dat het alleen maar afhankelijk is van het leren van de aanvals patronen, en precies en tijdig je zet te doen. Dat is de vreugde van precisie-platformers, uiteindelijk. Hoe frustrerend het ook wordt om bepaalde secties te herhalen, de motivatie om het eindelijk goed te doen, blijft bij je, en het voelt des te meer de moeite waard om volhardend te zijn.

Het is belangrijk om te benadrukken dat Voor ik ga helemaal niet oneerlijk aanvoelt. Zeker, het kan een steile moeilijkheidscurve hebben, waarbij je beweging en gevecht moet synchroniseren met het ritme van Voor ik ga‘s drum. Het duurt even om te klikken. En zelfs dan moet je nog steeds letten op de obstakels en aanvals patronen op je pad. Je kunt niet zomaar springen zonder na te denken of strategie, waardoor er diepte wordt toegevoegd aan een al bekwame, precieze platformer.  

Je gaat terug naar eerder bezochte gebieden vanwege het Metroidvania-aspect van Voor ik ga. Het ontgrendelen van nieuwe vaardigheden stelt je in staat om geheimen en alternatieve paden te ontdekken die eerder verborgen waren. Uiteindelijk geniet je van een niet-lineaire verkenning van verbonden gebieden die je relatief gul spaar- en snelreis punten geven. Je krijgt ook kaartmarkeringen en kunt je gemakkelijk een weg banen. Het contrast tussen de heldere en donkere kleuren maakt het gemakkelijk om verzamelobjecten te identificeren en objecten van interesse aan te wijzen.

Lo-Fi gevoel

Zowel de visuele als de muzikale elementen hebben een Lo-Fi gevoel. Het is allemaal diep atmosferisch en esthetisch intrigerend. Gezien het feit dat de meeste gebieden zich in een soort van ondergrondse grot afspelen, is het perfect passend dat de muziek en de esthetiek de sombere melodieën volgen. Je zult genieten van de muziek en misschien zelfs naar de tracks willen luisteren na je playthrough.

Om over de playthrough te spreken, Voor ik ga is een beetje aan de korte kant. Het is een concies, samenhangend pakket dat minder dan tien uur zal duren om te voltooien. Je bevecht zes bazen, maar kunt altijd terugkeren om de andereworldly ontwerp en sfeer tot in de puntjes te verkennen. Voor de introductieprijs van $17,99, krijg je waar voor je geld, genietend van een Super Metroid-achtige ervaring die nog steeds op eigen benen staat. 

Super Metroid is het spel dat Voor ik ga‘s solo Franse ontwikkelaar Jérôme Coppens inspireerde. Je kunt overeenkomsten vinden met Metroidvanias zoals Hollow Knight en de Ori-serie. Maar uiteindelijk verdienen lof op basis van hun eigen verdiensten van uitdagende precisie-actie-platforming en een andereworldly, unieke sfeer en ontwerp. 

Is het een spel voor jou? Zeker, als je ook maar een klein beetje interesse hebt in een bevredigende precisie-platforming run, en een opkomende solo-ontwikkelaar in de industrie ondersteunt. Jérôme Coppens heeft 20 jaar ervaring met het maken van games, maar dit is zijn eerste poging om zijn eigen spel te ontwikkelen. En ik moet zeggen, het is een geweldige, solide eerste poging tot potentieel veel meer meesterwerken die zullen volgen. 

Uitspraak

Het duurde vijf hele jaar voor solo-ontwikkelaar Jérôme Coppens om eindelijk Voor ik ga te lanceren. En als je er doorheen speelt, kun je de passie voelen die is gestoken in het brengen van het concept en de ideeën in het spel tot leven. Het is geïnspireerd door spellen zoals Super Metroid, waarbij een uitdagende actie-platforming bevredigende run wordt geadopteerd, je voelt alsof je door wilt rennen om te testen hoe snel je bent om aanvallen te ontwijken en te overleven. 

Het verhaal is interessant in zijn zware thema’s van leven versus dood. Zelfs als je weet dat de onvermijdelijke parasitaire plaag je zal consumeren, blijft de alienjongen-protagonist doorgaan. En die veerkracht vertaalt zich naar het spel zelf, met zijn eerlijke moeilijkheidsgraad en een steile leercurve. 

Elke beweging moet overwogen en doelgericht zijn, met zelfs een kleine fout die zwaar kan kosten. Er is een kleine terugslag als je schade neemt. En dat kan verdoemend zijn als je opeenvolgende hits van een andere nabije vijand krijgt. Voor ik ga duwt je tot je limiet, niet in hoe snel je reageert op obstakels en aanvallen, maar in hoe je in staat bent om de patronen in kaart te brengen. 

Het venster van mogelijkheid voor ontsnapping is vaak klein en snel, wat resulteert in een bevredigende ervaring. En in combinatie met een soepele en responsieve besturingssysteem dat floreert op uitstekende prestaties, heb je een indie-game die het proberen waard is.