Voor ik Ga Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Het is gemakkelijk genoeg voor indie-games om onder je radar te blijven, wat jammer is gezien hoe speciaal sommige van hen zijn. Terwijl solo-ontwikkelaars aanvankelijk een bescheiden start hebben, kunnen ze mogelijk een opmerkelijke impact op de gamingsector hebben. Before I Go is een van de games die meteen indruk maken.

Al na een paar minuten word je meegesleept in een fantasiewereld die leven en dood subtiel in balans brengt. Alles zonder iets te zeggen. Het laat zien, in plaats van te vertellen. En het combineert dit met een soepele, responsieve en prettige platformer die je het gevoel geeft dat je door het spel heen wilt racen.

Kom maar mee, terwijl ik alles wat er te zien is in onze Before I Go-review uiteen zal zetten.

At Death’s Door

Hoewel Before I Go technisch gezien geen verhaal heeft, ontbreekt het aan dialoog of cutscenes, doet de omgeving een fantastische job om de scene te zetten. Het trekt je in een wereld van wanhoop en dood, waar alleen één overlevende overblijft om het verhaal te vertellen van wat hier is gebeurd. De overlevende is een jonge buitenaardse jongen wiens lichaam de aura om hem heen verlicht in fel licht. Het is representatief voor zijn onschuld die hem immuun maakt voor de instortende duisternis om hem heen.

Tijdens je reis door deze donkere wereld kom je een parasitaire plaag tegen. Dit zijn de vijanden die je probeert te ontwijken en te bevechten. Van de kleinere vijanden tot de grotere bazen, nemen ze een parasitaire vorm aan die even verdoemdend als aantrekkelijk is. Het hele ontwerp van Before I Go is indrukwekkend, of het nu gaat om de wezens die je tegenkomt, vastgehecht aan oppervlakken en rondkruipend, of de wereld zelf. Er is een fantastisch scherp contrast tussen het licht in je personage en de duisternis eromheen, wat bijna als verstikkend aanvoelt.

Een contrast tussen leven dat van binnenuit schijnt en de dood die je omringt en bijna onvermijdelijk aanvoelt. Toch blijf je door de plaag heen werken, letterlijk en figuurlijk bedreigingen voor je leven eliminerend. Als enige overlevende van deze wereld, heeft je dood een zwaardere impact op de toekomst, die essentieel is om in stand te houden. Veel van de zware thema’s in Before I Go‘s ervaring en reis voelen verbeeldingsrijk aan. Het laat je toe om je eigen begrip van deze wereld te creëren, het te ervaren vanuit je eigen unieke perspectief, en dat is, naar mijn mening, absoluut opmerkelijk.

Way Forward

Dus, hoe ga je dan een weg vooruit banen? Nou, je bent gelukkig genoeg om van de soepelste, meest responsieve besturing voor een indie-game te genieten. De prestaties zijn ook perfect, met uitstekende afwerking en geen enkele frame rate-daling. Het is een genoegen om het buitenaardse lichaam te besturen, vloeiend en zonder enige zweving. Hij doet precies wat je wilt, soepel en snel. Je sprongen zijn precies, zoals ze moeten zijn, gezien de veeleisende precisieplatforms die je gaat navigeren. Het is een oefening in geduld om de patronen van obstakels op je pad te leren, en hoe je ze het beste kunt omzeilen.

Hier toont Before I Go zijn ware kracht, waar het platformen een competent meesterwerk bewijst. Je plant je stappen. In plaats van te reageren, neem je de tijd om het puzzel van hoe lang te wachten, hoe ver te bewegen en waar precies te landen om de schadelijke lasers en andere obstakels op je pad te vermijden. Je zult een steile leercurve tegenkomen, zelfs voor veteranen, dankzij de strikte en precieze platformsecties, waarvan sommige zeker meerdere pogingen zullen vergen.

Beweging synchroniseert ook met gevecht, waarbij je beweegt om aanvallen te ontwijken en schiet om vijanden neer te halen. Je moet constant in beweging zijn, of het nu gaat om springen of schieten, en schoten lossen die vijanden neerhalen. Munitie is vrij gul, dus hoef je je geen zorgen te maken over het opmaken. Laat staan het ontbreken van enige cooldown. Dus, je kunt zonder zorgen schieten. Bazen, natuurlijk, vergen meer geduld om hun aanvalspatronen te leren, hun aanvallen te ontwijken en op de perfecte momenten te schieten. Sommigen hebben een behoorlijk stevige gezondheidsbalk en zullen alles vergen om eindelijk neer te halen.

Satisfaction Guaranteed

Maar als je het eindelijk doet, man, voelt het verdomd bevredigend. Zelfs de bazen die beginnen te voelen als frustrerend om te bevechten, je blijft jezelf pushen. Zelfs als het meerdere pogingen vergt, zijn de beweging en het gevecht zo vloeiend dat het enkel neerkomt op het leren van de aanvalspatronen, en precies en tijdig je zet doen. Dat is de pret van precisieplatformers, uiteindelijk. Hoe frustrerend het ook wordt om bepaalde secties te herhalen, de motivatie om het eindelijk goed te doen, blijft bij je, en het voelt des te meer de moeite waard om volhardend te zijn.

Het is belangrijk om te benadrukken dat Before I Go helemaal niet oneerlijk aanvoelt. Zeker, het kan een steile moeilijkheidscurve hebben, waarbij je beweging en gevecht moeten synchroniseren met het ritme van Before I Go‘s drum. Het duurt even om te klikken. En zelfs dan, moet je nog steeds opletten voor de obstakels en aanvalspatronen op je pad. Je kunt niet zomaar springen zonder nadenken of strategie, waardoor diepte wordt toegevoegd aan een al competent, precies platformer.

Je gaat terug naar eerder bezochte gebieden vanwege het Metroidvania-aspect van Before I Go. Het ontgrendelen van nieuwe vaardigheden stelt je in staat om geheimen en alternatieve routes te ontdekken die eerder verborgen waren. Uiteindelijk geniet je van een niet-lineaire verkenning van verbonden gebieden die je relatief royale save- en fast-travel-punten geven. Je krijgt ook kaartmarkeringen en kunt je gemakkelijk een weg banen. Het contrast tussen de heldere en donkere kleuren maakt het gemakkelijk om verzamelobjecten te identificeren en objecten van interesse aan te wijzen.

Lo-Fi Feel

Zowel de visuele als de muzikale elementen hebben een Lo-Fi-gevoel. Het is allemaal diep atmosferisch en esthetisch intrigerend. Gezien het feit dat de meeste gebieden zich in een soort van ondergrondse grot afspelen, is het perfect passend dat de muziek en het uiterlijk naar sombere melodieën neigen. Je zult genieten van de muziek en misschien zelfs naar de tracks willen luisteren na je playthrough.

Wat betreft de playthrough, Before I Go is een beetje aan de korte kant. Het is een concies, samenhangend pakket dat minder dan tien uur zal duren om te voltooien. Je bevecht zes bazen, maar kunt altijd terugkeren om de anderewereldse ontwerp en sfeer te verkennen tot in de meest uitgebreide zin. Voor de introductieaanbieding van $17,99, krijg je waar voor je geld, genietend van een Super Metroid-achtige ervaring die nog steeds op eigen benen staat.

Super Metroid is het spel dat Before I Go‘s solo Franse ontwikkelaar Jérôme Coppens inspiratie uit haalde. Je kunt overeenkomsten vinden met Metroidvanias zoals Hollow Knight en de Ori-serie. Maar uiteindelijk verdienen ze lof op basis van hun eigen verdiensten van uitdagende precisie-actie-platforming en een andere, unieke sfeer en ontwerp.

Is het een spel voor jou? Zeker, als je enige interesse hebt in een bevredigende precisieplatform-run, en een opkomende solo-ontwikkelaar in de industrie wilt ondersteunen. Jérôme Coppens heeft 20 jaar ervaring in het maken van games, maar dit is zijn eerste poging om zijn eigen spel te ontwikkelen. En ik moet zeggen, het is een geweldige, solide eerste poging tot potentieel veel meer meesterwerken die nog komen gaan.

Verdict

Het duurde vijf hele jaren voor solo-ontwikkelaar Jérôme Coppens om eindelijk Before I Go te lanceren. En als je door het spel speelt, kun je de passie voelen die nodig was om het concept en de ideeën in het spel tot leven te brengen. Het is geïnspireerd door spellen zoals Super Metroid, waarbij een uitdagende actie-platforming-bevredigende run wordt overgenomen, waardoor je je het gevoel geeft alsof je door het spel heen wilt racen, alleen maar om te testen hoe snel je bent om aanvallen te ontwijken en te overleven.

Het verhaal is interessant in zijn zware thema’s van leven versus dood. Zelfs als je weet dat de onvermijdelijke parasitaire plaag je zal consumeren, blijft de buitenaardse jongen-protagonist doorgaan. En die veerkracht vertaalt zich naar het spel zelf, met zijn eerlijke moeilijkheidscurve en een steile leercurve.

Elke beweging moet overwogen en doordacht zijn, met zelfs een kleine fout die je duur kan komen te staan. Er is een kleine terugslag als je schade neemt. En dat kan verdoemdend zijn als je opeenvolgende hits van een andere nabije vijand neemt. Before I Go duwt je tot je limiet, niet in hoe snel je reageert op obstakels en aanvallen, maar in hoe je in staat bent om de patronen in kaart te brengen.

Het venster van de gelegenheid om te ontsnappen is vaak klein en snel, wat resulteert in een bevredigende ervaring. En in combinatie met een soepele en responsieve besturingssysteem dat uitstekende prestaties levert, heb je een indie-game die het proberen waard is.