As Long As You’re Here Review (PC)

Een leven zonder geheugen is slechts een bitterzoete reis; de geest laat je in de steek, maar de vreugde van het aanschouwen van dingen, vaak voor de eerste keer, wordt een krachtige kracht die het wisselende gevoel van controleverlies over het verleden verdovt. In As Long As You’re Here bestaan dergelijke emoties binnen een kort verhaal van ellende en verdriet, psychologische verlating en vluchtige hoop.

Dankzij een klein team met een enorme hoeveelheid hart en een persoonlijke band met de ziekte van Alzheimer, brengt As Long As You’re Here een eenvoudige maar hartverwarmende boodschap naar de oppervlakte—een boodschap van mededogen en de onstuitbare kracht die twee mensen aan elkaar bindt ondanks alle kansen die tegen hen zijn. Het spreekt over verdriet en eenzaamheid, onvervangbare banden en heilige erfstukken van een erfelijke aard. En hoewel het niet per se blijft hangen om meer dan dat over te brengen, stelt het wel alle juiste vragen in de korte tijd dat het in de schijnwerpers staat. Het is slechts een vluchtig moment, en eerlijk gezegd, eentje dat aan alle juiste hartsnaren trekt.

In de kern is As Long As You’re Here een korte interactieve roman die veel van zijn inspiratie haalt uit titels als A Memoir Blue en What Remains of Edith Finch. Vergelijkbaar in ontwerp, neemt het je mee op een korte maar prikkelende reis door de verspreide routine van een Alzheimerpatiënt die, in een poging zich met haar verleden te verbinden, de wereld omarmt door een wispelturige lens—een onderbewust kader dat haar vertelt over een overleden broer en hun vroegere relatie. Het spint dit verhaal, en het nodigt ons uit om ernaar te luisteren. Het kiest zijn woorden niet zorgvuldig; het vertelt het zoals het is, zonder de bittere smaak van zo’n vreselijke ziekte en de gevolgen ervan te omzeilen.

Herinneringen van Vroeger

Het spel ontvouwt zich in een vergelijkbaar formaat als A Memoir Blue, waarbij stukjes dialoog, opborrelende herinneringen en opdringerige gedachten een cruciale rol spelen in de natuurlijke voortgang. Qua gameplay vraagt het niet veel van je, behalve af en toe een prompt te markeren of een eenvoudig gesprek te voeren terwijl een onderliggend verhaal weeft en stroomt in een poging uit te monden in een hartverwarmende climax. Het is op geen enkele manier een moeilijk spel, en om de waarheid te zeggen, is het er een die je in één zitting onder het tapijt kunt vegen. Bovendien geeft het je niet veel om naar terug te keren zodra de laatste draad is verbonden met het overkoepelende verband. Het vertelt een kort verhaal, en het laat je achter met een overvloed aan emoties, niets meer, niets minder. Om te herhalen, As Long As You’re Here is niet het meest technisch geavanceerde interactieve spel in de boeken, want het mist de uitgebreide functies en prompts, minigames en opvulling om als zodanig te worden beschouwd. Toch is er dit kleine pareltje aan dat je aan het denken zet—een klein maar enigszins belangrijk middelpunt dat, hoewel niet altijd gemakkelijk te spotten, een aangename verrassing is wanneer je het toevallig ontdekt. Het duurt niet lang, maar dat is een klein deel van wat As Long As You’re Here des te specialer maakt: het feit dat het niet te lang blijft hangen, maar toch net genoeg doet om een geweldige indruk te maken. En om eerlijk te zijn, dat is een hoge eis die, eerlijk gezegd, honderden, zo niet duizenden andere indie-games in de loop der jaren vaak niet hebben weten te interpreteren.

Een Herinnering voor de Eeuwigheid

Hoewel de paar losse eindjes en mechanische tekortkomingen die As Long As You’re Here herbergt zeker niet te negeren zijn, wordt het spel zelf, zo kort als het is, niet overschaduwd door al te veel bugs. Nogmaals, het is een relatief standaard verhaal dat niet veel ruimte laat voor fouten. En dus, hoewel het hier en daar een paar ruwe randen en wat wankele details kan bevatten, biedt het wel, eerlijk gezegd, een compleet beeld dat je in staat stelt het te onderzoeken zonder grote details te hoeven aanpassen. Het ziet er niet fantastisch uit, en het blijft achter bij een standaard kunstwerk. Toch is het het verhaal dat het vertelt, en nog belangrijker, de uiteindelijke boodschap die het je meegeeft voordat het de horizon kiest. De kunststijl is hier iets dat lof verdient. Echt, hoewel het spel diepgang mist in zijn gekozen interactieve gameplay-elementen, biedt het wel een heldere en boeiende visuele ervaring die leunt op veel vertrouwde esthetiek; de mannequin-expressies; de warme sfeer; het schattige bubbellettertype en de pastelkleurige levendigheid. Het volstaat hier te zeggen dat, gameplay daargelaten, As Long As You’re Here een enorme hoeveelheid te bieden heeft in zijn verhaalvertelling en wereldopbouw, zijn karakterontwikkeling en zijn vermogen om een vreselijk onderwerp op een verrassend verteerbare manier te belichten. Goed gespeeld op dat front.

Oordeel

As Long As You’re Here vormt een emotionele ode aan een verleidelijke ziekte met zijn ontroerende verhaal en natuurlijke vermogen om het concept van zijn eigen sterfelijkheid te belichten. Het is een kort spel dat, toegegeven, nog steeds een behoorlijk deel te wensen overlaat, met het gebrek aan materiaal en post-game ervaringen dat het opgeeft om zich te richten op zijn relatief korte maar betekenisvolle reis. Het is jammer, maar, gezien het onderwerp en de algemene compositie van zijn wereld, is het desalniettemin een passende keuze, en eentje die, eerlijk gezegd, ik kan waarderen. Om een lang verhaal kort te maken, nee, As Long As You’re Here is niet het schoolvoorbeeld van interactieve visuele romans; het is een korte, eenvoudige en oh-zo-zoete hommage van een studio die weinig meer heeft dan een verhaal te vertellen en, nog belangrijker, een boodschap over te brengen aan zijn publiek. Met andere woorden, als je je hoofd wilt begraven in een rijke en uitgebreide, koolhydraatrijke RPG met alle kenmerkende toeters en bellen, dan zul je waarschijnlijk teleurgesteld zijn in de richting die As Long As You’re Here kiest. Als je echter gemakkelijk wordt beïnvloed door emotionele plotpunten en morele gut-punches, dan moet je zeker overwegen om je aan te sluiten op deze hartverwarmende indie de volgende keer dat je jezelf wilt verliezen in een goed verhaal.