Een Ontzettend Moeilijk Spel Recensie (PC)

Het is alsof Log Riders en Egging On per ongeluk een kind hebben verwekt en, zonder twee keer na te denken over de gevolgen, een bewuste beslissing hebben genomen om hun ongeboren kuiken te merken als de grootste doorn in hun zij. Of dat is in ieder geval wat ik ervan maak. Als er een metafoor voor goed ouderschap hier is, dan heb ik die eerlijk gezegd nog niet gevonden. Op dit punt overheersen zweet, boosheid en angstige gedachten het ouderlijke welzijn, en er is weinig dat ik kan doen om het te stoppen.

In mijn ogen is An Eggstremely Hard Game een doorn in de zij. Het kan iets promoten dat een beetje hartelijker en moreel juister is, maar om eerlijk te zijn, ik kan niet door de rode mist heen kijken die de vroegere ouderlijke instincten heeft overgenomen. Geef de schuld aan de trend van boosheidsspellen – het is altijd de schuld van de mode. Het gebeurt toevallig dat het een gans, een ei en een wereld van rammelende obstakels zijn die deze draden weven en de verkeerde zenuwen raken. Eet je hart uit, Untitled Goose Game.

Ik snap het. Ouderschap is geen picknick. En eerlijk gezegd, een van de moeilijkste dingen eraan, vooral tijdens de postnatale fase, is het kind van de afdeling naar huis brengen. Ik herinner het me allemaal te goed, te – de lange, lange rit, en niet te vergeten de eindeloze tirades en klachten over andere roekeloze bestuurders. Op dat moment haatte ik iedereen. Ik wilde mijn kind naar huis brengen, maar een zee van wegversperringen en incompetentie van bestuurders maakte het zo dat zelfs de kleinste hobbel onmiddellijk de verkeerde snaar zou raken in een slaapgebrekkige vaat. Boosheid, stress en angst dreven me van het ziekenhuis. Maar, van alle dingen in de wereld, was het An Eggstremely Hard Game dat me terugbracht naar de balie.

Als je je afvraagt waarom ik het over postnatale zorg en het proces van de baarmoeder naar de afdeling heb, nou, dat is gedeeltelijk omdat An Eggstremely Hard Game simpelweg de digitale tegenhanger is van beide. Twee ganzen; één ei; en een lopende band van wegversperringen en beestjes. Frankrijk, het is hetzelfde spel. Als een van de twee ouders, is het aan jou om door je slaapgebrek heen te vechten en die mand met vreugde (of de liefelijke doorn in je zij) terug naar huis te brengen. En ja, je kunt toeteren – alleen niet vanaf de voorstoel van een voertuig.

Het kost niet veel moeite om een boosheidsspel te kraken. Sterker nog, je kunt er in minder dan vijftien seconden doorheen komen, plusminus. Tegen de achtergrond van een ogenschijnlijk onschuldige wereld, geloof je sterk dat de reis een wandeling in het park zal zijn. Als de tijd begint te verstrijken, beginnen de barsten echter te verschijnen, en diezelfde wandeling begint minder aan een vrolijke dans langs het primrozetraject te lijken en meer aan een nerveuze dans over eierschalen – letterlijk. Een misstap onthult dat leven broos is, en dat één verkeerde beweging voldoende is om je kuiken terug naar de afdeling te sturen. De frustratie krijgt al snel de overhand, en die vriend die je dacht een ideale co-ouder was, wordt je ergste vijand.

Soortgelijk aan Log Riders (of elk ander boosheidsspel, voor dat matter), An Eggstremely Hard Game draait allemaal om het erkennen van je fouten. Of tenminste, het draait om leren van je fouten op een positieve manier die je vriendschap niet rechtstreeks beïnvloedt. Het doel lijkt eenvoudig genoeg te bereiken, maar de daad van het vervullen van je doel is allesbehalve eenvoudig. Met een wereld van gevaarlijke dingen en onheilige obstakels om je te testen, heb je niet alleen een taak te doen; je hebt een kans om te bewijzen dat zelfs de meest incompetent van ganzenmensen de druk van het ouderschap kunnen overwinnen. Toegegeven, het snijdt niet zo diep, maar je snapt het idee.

Hier is het goede nieuws: komedie is een bonus hier. In tegenstelling tot je traditionele Getting Over It dubbelganger, heb je hier iets om over te lachen in deze specifieke nest. Conceptueel gezien is het een pijn in de nek, net als de taak om samen te werken om een nest door een ravijn van gevaarlijke materialen te dragen. Toch zijn er kleine momenten van vreugde in dit universum. Als je door de pijn en het lijden heen kunt ademen, kun je na zo lang leren om van de hoofdpijn te houden en die te omarmen. Maar het komt met een prijs, en die prijs is natuurlijk natuurkunde.

Het idee achter het spel is eenvoudig: een nest door een levendige wereld van creatief saaie obstakelbanen dragen – razende rivieren, smalle bruggen en slingerende banden, bijvoorbeeld. Als een van de twee ganzen heb je niet de macht om de wereld te veranderen, alleen om stap voor stap te werken en samen te werken om de veiligheid van je ei te garanderen. Als je een fout maakt, krijgt het ei een klap, en wordt de reis een stuk moeilijker. Het is een eenvoudig idee, maar net als Egging On, ontgrendelt het een angst voor het creëren van te veel eierschalen. Je wilt het niet breken, maar diep vanbinnen weet je dat je het wel zult doen. En, laten we eerlijk zijn, dat is alles wat een boosheidsspel wil doen: je ei aan stukken slaan.

Ik zei het al, als je voorbij de stress en het verdriet kunt kijken, dan zou je in een spel als dit een soort troost moeten kunnen vinden. Dat gezegd hebbende, is het het beste om het met een enorme korrel zout te nemen. Eerlijk gezegd, als je niet voorbij de hoofdpijn kunt kijken en een glimp van licht in de horror kunt vinden, dan kun je het moeilijk hebben om je nieuwe verantwoordelijkheden als een bevederde ouder te omarmen. Daarom zou ik zeggen dat het een moeilijke keuze is. Laat de veren en de levendige kleuren je niet voor de gek houden. Ouderschap, geloof het of niet, is een stuk eenvoudiger als je een mens bent.

Uitspraak

An Eggstremely Hard Game toetert en schreeuwt naar de boosheidsgemeenschap in een poging om zijn eigen eierschalen aan de Getting Over It-club te presenteren. Gewapend met zijn eigen levendige landschap en lastige terrein, omarmt het openlijk de boosheid-veroorzakende trekjes om een nieuw soort hoofdpijn te creëren. Eruit, het werkt, ook. Zeker, het is een doorn in de zij – maar dat is een postnatale ervaring, in een notendop. Tenminste, in deze afdeling heb je een co-ouder die het gewicht kan delen.