Een Moeilijk Spel Over Letters Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Achter Een Moeilijk Spel Over Letters’ visuele esthetiek op basis van kleurpotloden, gaat een gedachte-provokerende en vaak saai platform-ervaring schuil, die zowel wholesome als irritant leuk is om alle juiste redenen. Een familie-georiënteerd spel in hart en nieren, Letters streeft ernaar om je niet te haten het alfabet, maar doet ook niet veel om je te onderwijzen over de kracht of fonetiek. In plaats daarvan schildert het een eenvoudig beeld dat, hoewel het nog steeds een mooi handgetekend kunstwerk is – een wereld die is geïncubeerd door een van de drie ontwikkelaars, natuurlijk – je ertoe aanzet om de mogelijkheden van dergelijke letters in twijfel te trekken. Een ‘I’ zou beter zijn in het schuiven door smalle ruimtes, maar wat kan een Q echt doen? Het is jouw taak hier, als verzamelaar van antropomorfe alfabetische letters, om te ontdekken wat elke letter kan bijdragen en hoe het alfabet collectief kan bijdragen aan een opgang die meer vragen oproept dan antwoorden.

Zoals de titel openlijk impliceert, is Een Moeilijk Spel Over Letters geen gemakkelijk spel, maar het is een vergevingsgezind spel dat elke gelegenheid aangrijpt om je een noodzakelijk controlepunt te geven wanneer je per ongeluk struikelt. En geloof me als ik zeg, je zult struikelen – veel. Maar dat is een beetje wat dit spel is: een bergopwaartse strijd die toevallig zware gameplay combineert met schattige schetsboektekeningen. Het is het beste om er niet te diep in te kijken, want het is, kortom, een leuk en vaak moeilijk platformspel dat zijn hart op zijn mouw draagt. Het is eenvoudig, maar zo dicht bij een goed voorbeeld van een vader-kindproject als je kunt krijgen. De kleine details zouden niet zo veel moeten tellen. Verdomme, ik geef de ontwikkelteam gewoon krediet voor het voltooien van een spel. Ik kan me nauwelijks herinneren wanneer mijn dochter daadwerkelijk de tijd nam om een illustratie te voltooien voor een van mijn romans.

Natuurlijk is het idee hier eenvoudig: navigeer door een torenhoge pad van blokken en kleurige objecten als een letter. Maar, er is een addertje onder het gras: elk object dat je tegenkomt vereist dat je een specifieke letter in het alfabet gebruikt. Als je bijvoorbeeld een sokkel beklimt met een haakpunt, heb je een L of een T nodig, terwijl je, als je door beperkte ruimtes glijdt, volledig gebruik moet maken van een I, enzovoort. Maar, je snapt het idee; letters worden meer of minder gebruikt om verschillende obstakels van alle vormen en maten aan te pakken. Nogmaals, je hoeft niet na te denken over het begrijpen van het concept.

Er is niet veel verhaal om over te praten hier. In plaats daarvan heb je een eenvoudige taak: vind je beste vriend, die toevallig op het verste punt van een vrij grote en ongelooflijk kleurrijke toren staat. Behalve dat, is er niet veel om over na te denken. Je drukt op start en begint je queeste om de hoogste punt van de toren te bereiken terwijl je verschillende controlepunten activeert onderweg. En als je klaar bent, begin je opnieuw, maar dan op een hoger moeilijkheidsniveau. Textboekmateriaal, eigenlijk.

Terwijl Een Moeilijk Spel Over Letters niet een grote hoeveelheid complexiteit toevoegt aan de gemiddelde platform-ervaring, maakt het wel veel kansen om zo veel van zijn eigen signatuur-charme in de gameplay te stoppen als mogelijk. De kunst, bijvoorbeeld, draait om kinderlijke schetsen en kleurpotlood-huizen en andere blokken en dergelijke. Het enige nadeel hiervan is dat, terwijl het eerste deel van het spel een solide variatie aan originele schetsen bevat, ze beginnen zich te herhalen als het spel vordert. Met andere woorden, je kunt verwachten om het grootste deel van wat het spel te bieden heeft te zien in de eerste tien minuten of zo. Na dat, wordt het een kwestie van het aanpakken van dezelfde taken, maar in een andere volgorde. Eerlijk gezegd, tenzij de kunstenaar hier per tekening werd betaald, zou ik ze niet verwijten dat ze bij één meesterwerk blijven. Het is een moeilijke klus, maar ik respecteer de toewijding om de scène te verfraaien.

Laat het gezegd zijn dat, hoewel er een vrij kort spel is dat enigszins voorspelbaar is, het een spel is dat je kunt waarderen onder de omstandigheden. In tegenstelling tot je grote, met een groot budget uitgevoerde indie die artistiek talent over honderden creatieve gemeenschappen cultiveert, Een Moeilijk Spel Over Letters houdt het bij een klein, bijna huiselijk gevoel, met slechts drie gelijkgestemde creators die gewoon genieten van hun eigen infusies en deze delen met een bredere publiek. Ik kan niet neerbuigend doen over een van deze dingen. Het is een schattige ervaring, en de inclusie van een letter-gebaseerd puzzelformaat geeft het die unieke touch die elk indie-spel nodig heeft. Zeker, het mag dan niet de kaarsen aansteken bij het gemiddelde top-shelf-videospel, maar ik kan je verzekeren dat het een leuk, zij het goofy ervaring is die je zou moeten laten glimlachen. Misschien is dat alleen al de moeite waard om het te kopen.

Uitspraak

Een Moeilijk Spel Over Letters worstelt en krabbelt “tot de letter” in een poging om vertrouwde platform-tropen te combineren met een signatuur-schetsboek-esthetiek die gemaakt is om echt en wholesome te voelen voor de casual toeschouwer. Het mag dan niet de algebraïsche complexiteit van een volledig uitgevoerd spel hebben, maar om krediet te geven waar het toebehoort, doet het recht aan alle juiste aspecten van een klassiek, gezellig platform-spel, met een kort maar tastbaar verhaal, een structuur, en net genoeg omgevingspuzzels om je te laten twijfelen aan elke sprong.

Aan het einde van de dag, Een Moeilijk Spel Over Letters spelt niet M-A-S-T-E-R-P-I-E-C-E met twee open handpalmen, maar het doet wel F-U-N spellen met de selecte paar gereedschappen en kleurpotloden in zijn bezit. Als je je normen kunt baseren op dat en niet, zeg, op een onmogelijk hoog niveau dat gelijk is aan andere technologische innovaties, dan zou je Een Moeilijk Spel Over Letters moeten kunnen genieten voor de korte tijd dat het blijft om je een beeld te schetsen.