Beste

5 Videogames Die Je Eigenlijk Voor De Muziek Uit Lachen

Voeg Gaming.net toe aan je voorkeursbronnen op Google

Je denkt misschien van niet, maar videogame-studio’s zijn bekend om het gebruik van een paar trollen. Dankzij de onbeperkte macht die ze bezitten en de touwtjes die ze mogen trekken, kunnen ze eigenlijk alles doen. En toch is er een denkbeeldige lijn die wij, als spelers, de neiging hebben te trekken. Het is deze lijn die slechts een paar ontwikkelaars hebben gedurfd te overschrijden in de loop der jaren. Maar als het wordt overschreden — dan wordt het overschreden. En dan nog wat.

Het punt is, we zijn allemaal op een bepaald moment door iemand voor de gek gehouden. Als het niet door een andere speler was, dan was het door een ontwerper met een tong-in-de-wang-incentive. Maar welke games komen ons meteen in gedachten als we denken aan trolling? Nou, hier zijn de vijf die wij ons herinneren dat ze door trollen zijn geplaagd. Doe jezelf een plezier en val niet in hun valstrikken, wat de kosten ook mogen zijn.

5. Korok Seeds (The Legend of Zelda: Breath of the Wild)

We houden allemaal van verzamelobjecten — vooral die welke, als ze eenmaal volledig zijn verzameld, spelers een extra voordeel of een noviteitscosmetica geven om mee te pronken. Wat we niet leuk vinden, zijn verzamelobjecten die nergens toe leiden en spelers alleen maar kleineren omdat ze uren hebben doorgebracht met verzamelen in plaats van ze elders door te brengen. Een spel dat ons meteen te binnen schiet, is The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Specifiek de 900 Korok Seeds die spelers verzamelen voor Hestu.

Natuurlijk kunnen spelers, door een bepaald aantal Korok Seeds te verzamelen, met Hestu praten en hun inventarisruimte upgraden. Verzamel je alle 900, dan is de enige beloning die je krijgt een gouden turd. Ja, echt, het is een gouden turd, geschonken door Hestu zelf. En raad eens? Het dient geen enkel doel, behalve om degenen die ernaar op zoek zijn te herinneren aan hoeveel tijd ze verloren zijn aan zulke eentonigheid.

 

4. Vlaggen (Assassin’s Creed)

Assassin’s Creed heeft in de loop der jaren zijn fair share aan nutteloze verzamelobjecten gezien, waarvan geen enkel zo nutteloos was als de 420 vlaggen uit het eerste spel. In feite werden die vlaggen een running joke voor de game-ontwerper Patrice Désilets, die, toen hem werd gevraagd naar de spelers die dagen hadden besteed aan het verzamelen ervan, openlijk toegaf dat hij ze voor geen enkele reden had opgenomen, en dat iedereen die ze had verzameld — en ik citeer — “gek” was.

Behalve dat het een nutteloze oefening was met geen enkel voordeel, zouden verzamelaars die alle vlaggen hadden verzameld niet eens erkenning krijgen voor hun inspanningen. En dus was het hele gebeuren eigenlijk een grap om te laten zien hoe verzamelobjecten in een videogame een enorm overbodige functie kunnen zijn. Iedereen die ze had verzameld, zou dat uiteindelijk hebben ontdekt.

 

3. Tucson naar Las Vegas (Smoke and Mirrors)

In een poging om de slechtste videogame ter wereld te maken, wilden de beroemde magiërs Penn en Teller een ervaring creëren die zowel saai als zielsverpletterend zou zijn. Het resultaat van deze ambitie was Smoke and Mirrors, een eindeloze runner-game die geen enkel doel had behalve om spelers te ergeren.

Het doel is eenvoudig: rij een bus door de woestijn voor 8 uur achter elkaar. Het enige obstakel dat je tegenhoudt om je eindbestemming te bereiken, is een gedeeltelijk lege band die je naar rechts doet afwijken. Als spelers de rit hebben voltooid, wordt één punt gescoord. Een punt voor wat, vraag je? Nou, dat is het punt. Er is geen punt aan dat punt. Het is een verspilling van tijd, en Penn en Teller weten dat meer dan wie ook.

 

2. Gemengde Berichten (Elden Ring)

Als er één ding is waar we hulp bij nodig hebben, is het Elden Ring’s ontzettend moeilijke campagne door de genadeloos geslagen Lands Between. Het goede nieuws is dat spelers elkaar kunnen helpen door berichten achter te laten voor anderen om op te pakken. Het probleem is dat mensen het niet zo serieus nemen. In plaats daarvan is het gewoon een verzameling van gecodeerde berichten en kleine leugentjes, en dat is alles.

Vanaf het moment dat je als de herboren krijger tevoorschijn komt, zie je een aantal glyphs verspreid over de wereld. Als je er eentje aanklikt, krijg je een hint over wat er gaat komen. En als het dat niet is, dan is het meestal een trol die een bericht achterlaat om je te vertellen dat je niet in je element bent en dat je terug moet gaan naar Viva Piñata op Xbox 360. Je weet wel, vriendelijke woorden van bemoediging om de geest en de ziel te kalmeren. Stel je dat voor, maar voor het hele spel. Dat is Elden Ring, en het zit vol met trollen.

 

1. Gouden Skulltula’s (The Legend of Zelda: Ocarina of Time)

The Legend of Zelda is bekend om het bieden van enkele van de meest nutteloze verzamelobjecten in de geschiedenis van videogames. Naast Breath of the Wild’s vervloekte Korok Seeds, had de serie ook een ander relatief nutteloos verzamelobject, dat geen enkel doel diende buiten het vullen van de spelerszakken met een handvol Rupees. Rupees die, tegen de tijd dat alle verzamelobjecten waren gevonden, eigenlijk nutteloos waren.

Natuurlijk hebben we het over Ocarina of Time’s Gouden Skulltula’s — alle 100. Hoewel we genoten van het idee om er eentje op te graven om aan de verwrongen bewoners van het Huis van Skulltula te geven, waren de beloningen nooit de moeite waard. En, gezien het feit dat het spel werd uitgebracht in een tijdperk waarin gidsen nog niet echt een ding waren, betekende dat een heleboel voetwerk om de hele set te krijgen. De beloning voor het doen ervan, geloof het of niet, was 200 Rupees. 200 Rupees… voor tientallen uren werk. Goed gedaan, Nintendo.

 

Wat is jouw mening? Ben je het eens met onze top vijf? Laat het ons weten op onze socials hier of in de reacties hieronder.

Jord is tijdelijk Team Leader bij gaming.net. Als hij niet aan het kletsen is in zijn dagelijkse lijstartikelen, dan is hij waarschijnlijk bezig met het schrijven van fantasy‑romans of het doorzoeken van Game Pass op al zijn over het hoofd geziene indie‑games.