Road Rage İncelemesi (Xbox, PlayStation ve PC)

Küçük bir parça kalbimin, Road Rash’in yamalı deri ceketi ve yarış sonrası canlı aksiyon sahneleri anısında hâlâ kayıp. Kalbimin daha büyük bir kısmı ise sürüş anılarına bağlı — polifonik egzoz, biker zincirinin sonsuz çarpması ve son virajda beni her zaman geçer gibi görünen siyah ve sarı ceket. Road Rash çocukluğumda bir hazine kadar güzel anı biriktirdi — o kadar çok ki, bir gün daha büyük bir şeye dönüşüp, en azından konseptin ağırlığını taşıyabilecek ve yeni bir boyuta taşıyabilecek değerli bir halef bulup bulamayacağını sık sık merak ettim. Road Rage, ne yazık ki aklımdakinden farklı çıktı.

Deriyi giyip bir kez daha biker çetesine katılma fırsatını kaçırmadığımı söylemek yalan olurdu. Road Rage bana, aynı kıyafeti neredeyse aynı işaret ve amblemlerle temsil edeceğini vaat etti. Kağıt üzerinde, Road Rash’ı büyütmek ve birkaç yıl önce egzozu tıkanmış bir serinin modern bir halefi olmak için sıradaki aday gibi görünüyor. Açıkça, bu boşlukları dolduracak ve eksikliği kapatacak bir yapıştırıcı olmalıydı. Sorun şu ki, Road Rash değildi. Road Rage bir şey olsaydı, tamamen bir hayal kırıklığıydı.

Her ne kadar Road Rash taklit edilmesi kolay bir oyun olsa da, motorlu bisikletler, yolda dövüş ve dolaşmak için makul büyüklükte bir dünya sunabiliyorsanız, doğru yoldasınız demektir. Sorun şu ki, Road Rage tüm bunlara sahip olmasına rağmen, orijinal Road Rash’ı türünün en iyisi yapan o kritik unsuru eksik: sağlam bir iskelet. Gerçekten de, tüm parçaları bir arada bulunduruyor, ancak bunları bir bütün hâline getirecek en ufak bir fikri yok. Sıkıcı dünya tasarımından yarı yarıya geliştirilmiş oynanışa, tekrarlayan görevlerden bol miktarda teknik hataya kadar — Road Rage maalesef her aşamada hedefi kaçırıyor.

Road Rash’ın tutkulu bir hayranı olarak, Road Rage’i sevmek istedim ve teknik aksaklıkların üstesinden gelmek için zaman harcayarak kısa süredeki araç dövüşü ve biker temalı anların tadını çıkarabilmek istedim. Sorun şu ki, beş dakikadan kısa bir sürede tekerlekler dağılmaya başladı ve çatlaklar göz ardı edilemeyecek kadar büyüdü. Bisikletin kontrolü dağınıktı ve sinir bozucu bir şekilde, dövüş — doğru yapması gereken tek unsur — gereksiz derecede sakardı. Boş bir manzara ve A’dan B’ye görevlerin ve gevşek hikâye noktalarının çokluğu, bütünsel hikâyede gerçek bir payı olmadığı için, bir kült klasiğin ruhunu yakalayamadı ve bu da sıkıcı bölümler ve asfalt‑kıvılcım dolu çöküşler zincirine yol açtı.

Uzun bir öğreticiyle temelleri öğrenmeye zorlandıktan sonra — bu, temelleri doldurmak ya da hikâyeyi açıklamak için çok az çaba harcayan bir olaydı — bir bisikletin gaz kolu arkasına oturtuldum ve şehirde çeşitli savaşlar vermem söylendi. Beni etkileyici bir hikâyeyle bağlamadı, ayrıca hikâyeyi kurtarabilecek nitelikli NPC’ler eklemek için çaba sarf etmedi. Bunun yerine bana dünyanın kısa bir özeti, hafif bir bisiklet ve deri eldivenlerimi sokabileceğim bir avuç pist etkinliği verildi. Ve dürüst olmak gerekirse, bunu göz ardı edebildim. Ne yazık ki, yol engelleri sıkça karşımıza çıktı ve yolculuk, semtlerde daha da derine indikçe sadece kötüleşti.

Road Rage’in bir açık dünya ortamı benimsemesi pastanın üzerindeki çikolata katmanı olmalıydı. Ancak ortaya çıkan şey, yedi yoğun katman ve ara sıra bir koleksiyon öğesinden ibaretti. Yan görevleri, zorlukları yoktu ve kısacası var olma nedeni yoktu. Bu eksik parçanın sonucu olarak, ana yoldan sapmak için bir nedenim kalmadı. Bir görev belirdi, yol boyunca sayısız duvara çarptıktan sonra varış noktasına ulaştım ve kabul ettim. Kısa bir açıklama belirsiz detayları aydınlattı ve bana neyle karşılaşacağımı gösterdi. Sorun şu ki, hiçbiri mantıklı değildi.

Belirtildiği gibi, Road Rage sık sık tökezleyen bir oyun. Görevleri örnek alalım. Bazı durumlarda rakip çete üyelerini ortadan kaldırmanız ya da bazı durumlarda dosyaları ele geçirmeniz, bombalar yerleştirmeniz ya da şehrin çeşitli noktalarından kaçmanız istenir. Ancak olması gereken heyecan verici aksiyon deneyimi kulakları sağır eder. Her bir görevin kurallarına uymak yerine, sadece çeşitli pistlerde yarışıyor ve ahşap dövüşlere giriyorsunuz. Görevin kriterlerini doldurmuyorsunuz; hikâyeyle hiçbir ilgisi olmayan bir şey yapıyorsunuz.

Bu kadar acı bir şekilde söylemek zor olsa da, Road Rage teknik hatalardan da eksik değil. Düşünseniz, sürüş bir oyunda keyifli bir deneyim olmalı; çünkü oyun, bisikletle sokaklarda hızla geçmenin heyecanını kalpten ve ruhen yansıtmak için çaba harcıyor. Gerçekte ise hiç eğlenceli bir deneyim sunmuyor. Örneğin yükseltmeler hiçbir gerçek değere sahip değil ve oyun içi oynanışı hiçbir şekilde etkilemiyor. Dünya o kadar sıkı köşeler ve zikzak yapılarla dolu ki, bir noktada gazı tamamen açıp geliştirilmiş bisikletinizin tam potansiyelini kullanamazsınız. Ancak yapabildiğiniz şey, bisikletinizin çeşitli hızlarda duvara çarpmasını izlemek. Bu sadece sizde değil; AI sürücüler de aynı derecede beceriksiz.

Kararsız sürüş mekaniği ve nabzı olmayan yapısının yanı sıra, Road Rage korkunç bir dövüş sistemine de sahip. Örneğin, başka bir sürücüyü vurduğunuzda, kalp puanlarını azaltmazsınız — bu sistem oyunun kendisi kadar anlamsız — ama onları hemen yere serer ve ardından bisikletinin üzerine düşürürsünüz. Bu bağlamda, bir yarışta yaptığınız her şey bir tür ağır ceza ile sonuçlanır. AI tamamen işe yaramaz ve aptalca olsa da, bir yarışı kazanmak asla iyi hissettirmez ve kazançlarınızla bisikletinizi yükseltmek gelecekteki performansınıza olumlu bir etki yapmaz. Her şey sadece, bilmiyorum, anlamsız geliyor. İşte Road Rage’in özeti, maalesef.

Karar

Road Rage, Road Rash’in asfalt krallığının altındaki alevi yeniden alevlendirmek niyeti taşıyor olabilirdi, ancak sonuç ne yazık ki orijinal seriyi kült klasik yapan şeyden çok uzaktı. Korkunç bir dünya tasarımı, kalitesiz mekanikler ve mantıksız görevlerle lekelenmiş olarak, Team6 Game Studios, zamansız bir franchise’ı tahtından indirebilecek çekici bir oyun sunamıyor. Bu da üzücü, çünkü potansiyel olarak mükemmel bir ruhani halef olabilirdi. Gerçek şu ki, Road Rash esinli alt sınıfların en iyisi değil.