Alchemists İncelemesi (PC)

Bir elimde fener, diğer elimde çarpan bir kalple bu loş koridorlarda ilerliyorum, bu büyünün şeytani dünyanın derinliklerine ne getirdiğinden tamamen habersizim. Benim aklımda, amaç yüzeyin altında pusuya yatmış kötü ruhu kovmak—bizi takip eden varlığın düşüşünü sağlamak için kolektif bir şekilde çalışmak. Bu çok zor bir iş değil; bu kadar zor olmaması gereken işbirlikçi bir çaba. Ama öyle. Bu perili okulun bir tarafında, iki diğer simyacı var—biri bir dolabın arkasına sinmiş, diğeri ise aletlerini nasıl kullanacağını çözmeye çalışıyor. Ah, hiç şansımız yok; olabileceğimiz kadar beceriksiziz ve eğer bu tehdidi ortadan kaldırabilecek herhangi bir ekip varsa, o biz değiliz. Biz istediğiniz Alchemists değiliz. Şaka bir yana, kötü ruhları çıkarmak ve onların doğaüstü yeteneklerini test etmekte hiç o kadar kötü değildim. Aynı düşüncedeki yoldaşlarım için aynısını söyleyemem, tabii. Aslında, sıklıkla onların arkadaşlığına ve özel beceri setlerine ne kadar çok güvenirsem, dört oyuncunun üç fazla olduğunu o kadar çok fark etmeye başladım. Ama sonra şu sonuca da vardım: Alchemists, tek oyunculu bir macera olarak da işbirlikçi bir oyun olarak da tanıtılmasına rağmen, az çok beceriksizlik ve çok oyunculu şakalar için tasarlanmıştı. Çoğu zaman buna razıydım. Bu, bilgi eksikliğimi kasıtlı olarak görmezden gelip işimin komik yönlerine odaklanabileceğim anlamına geliyordu. Sanki hayatlarımız tamamen bu iğrenç canavarların yakalanmasına bağlıymış gibi değildi. Değil mi? Dolabın arkasına saklanan Simyacı: “Ona kim söyleyecek?”

Hazır ve Nazır