Buzkaszi z Tadżykistanu: gra konna o wysoką stawkę

Buzkashi zaczęło się wśród koczowniczych plemion Azji Środkowej i jest grą, która nie ma sobie równych. Niektórzy nazwaliby ją barbarzyńską, krwiożerczą, a nawet prymitywną, ale nie mogą zaprzeczyć, że Buzkashi ma niezrównany surowy urok, a dla hazardzistów jest pełna ryzyka. Ma wiele nazw, a Buzkashi można znaleźć w tej czy innej formie w Tadżykistanie, Afganistanie, Uzbekistanie, Kazachstanie i Kirgistanie. Podobne odmiany sportów konnych to Kokpar, Kupkari lub Ulak Tartysh.

W swojej istocie gra polega na tym, że jeźdźcy ciągną bezgłową tuszę kozy przez pole. Celem jest doprowadzenie jej do koła punktowego lub odciągnięcie jej od innych jeźdźców. Gra plemienna jest brutalna, wymaga użycia brutalnej siły i łatwo można zobaczyć, jak jeźdźcy i konie odnoszą bolesne obrażenia podczas gry. Nie trzeba dodawać, że Buzkashi jest pierwotne i archaiczne, zakorzenione w wielowiekowej tradycji. A tradycje i zwyczaje hazardowe opierają się w całości na grach Buzkashi.

Skąd pochodzi Buzkashi

Tym razem stara gra wywodzi się ze stepów Azji Środkowej, wśród plemion koczowniczych, znanych z hodowli i wypasu koni. Plemiona tureckie, górzyści Tadżycy, afgańscy Pasztunowie i inne plemiona mówiące po persku miały własne odmiany Buzkaszi. Gra rozprzestrzeniła się na zachód aż do Turcji i na wschód aż do zachodnich Chin, gdzie istniały odmiany yak buzkashi. Kultura jazdy konnej w tych plemionach była niezbędna do ich przetrwania. Te umiejętności stały się naturalnym przedłużeniem ich stylu życia. Siła, szybkość, zwinność i doświadczenie były wysoko cenionymi atutami, jeśli chodzi o jazdę konną.

Więc gra taka jak Buzkashi była dla tych plemion swego rodzaju poligonem doświadczalnym. Zarówno jeźdźcy, jak i pasterze mogli zademonstrować swoje umiejętności jeździeckie, ciągnąc ciężkie tusze i odpierając ataki przeciwników. Istnieje wiele rodzajów Buzkashi, w tym te, w których jeźdźcy pracowali w zespołach, oraz te, które bardziej przypominały walkę na każdego. System punktacji i sposób wyłaniania zwycięzców mogły się różnić. Jeśli chodzi o sportową postawę, granice były dość płynne. Jeźdźcy nie powinni celowo uderzać się nawzajem ani celowo strącać przeciwników z koni. Jednak, podobnie jak w przypadku innych koczowniczych form hazardu, nie istniał żaden uniwersalny regulamin ani sędziowie regulujący rozgrywki.

Jak działa Buzkashi

Choć dziś może nie cieszyć się taką popularnością jak kiedyś, Buzkashi to wcale nie wymarły sport. Jest mocno zakorzeniony w tradycji sportowej Azji Środkowej, a dziś istnieją jego zmodernizowane wersje. Koncepcja gry była dość unikalna i niemal wszędzie taka sama. To nie był twój tradycyjne wyścigi zwierząt wydarzenie. W rzeczywistości miało to niewiele wspólnego z prostym wyścigiem.

Celem buzkashi jest zawsze podniesienie przez jeźdźców tuszy kozy (czasem cielęcej) i doprowadzenie jej do celu. Wszyscy gonią za tą samą tuszą, więc dochodzi do walki i scrumu. Jeźdźcy mogą chwycić tuszę lub zablokować ją między jedną ze swoich nóg, a także nosić baty i sprzęt ochronny, aby nie doznać obrażeń. Jednak kości mogą zostać złamane, a zarówno jeździec, jak i koń są narażeni na poważne obrażenia.

Tak więc, mówiąc o wariantach, powinniśmy najpierw rozróżnić dwa główne rodzaje Buzkashi. Tudabarai i Karajai.

Warianty o różnych celach

W Tudabarai celem jest złapanie tuszy i ucieczka od przeciwników. Gracz trzymający tuszę, który jest poza zasięgiem przeciwników, zdobywa punkty. Będzie musiał walczyć, aby wydostać się z młyna i spróbować utrzymać tuszę w całości, uciekając przed innymi.

Qarajai jest bardziej proste, ponieważ gracze muszą nieść zwłoki wokół flagi lub znacznika, a następnie wrzucić je do koła punktowego. Jest to trochę jak scenariusz „trzymaj flagę”, tylko że musisz zanieść flagę do słupka, a następnie odłożyć ją na drugą stronę mapy, zanim wrzucisz ją do koła punktowego. Ponownie, jeźdźcy będą musieli pokonać konkurencję i spróbować utrzymać zwłoki. Te gry mogą trwać dłużej, a tradycyjne koczownicze Buzkashi może trwać od kilku godzin do dni.

Zespoły Buzkashi kontra Free For All

Następnie musimy odróżnić buzkashi „każdy na każdego” od „zespołowego”. Tradycyjne gry były „każdy na każdego”, w których gracze musieli indywidualnie złapać kozę i zanieść ją do linii punktowej (lub poza zasięgiem przeciwników). W Tadżykistanie jest to najczęstszy rodzaj buzkashi. Chociaż jeźdźcy mogli się zjednoczyć, aby rozbić młyn lub pomóc sobie nawzajem, widzowie tego nie lubili. W końcu był to pokaz siły, a najsilniejszy jeździec miał przechytrzyć i odeprzeć cały tłum.

W nowoczesnych buzkaszi, gdzie zasady są ustalone, a sędziowie sędziują mecze, większość wariantów wykorzystuje drużyny. W Kirgistanie używa się drużyn 4-osobowych, z maksymalnie 8 rezerwowymi (zarówno koni, jak i jeźdźców). Afgańskie buzkaszi ma 10 drużyn, w których drużyny wykorzystują 5 jeźdźców na raz na boisku, a składy można zmieniać w przerwie. Boiska są standaryzowane, a w kirgiskich buzkaszi występują również bramki (kazan), tak jak w piłce nożnej.

Czy Buzkashi istnieje nadal?

Próby uregulowania i ujednolicenia buzkashi są dość kontrowersyjne. W końcu nie miała to być zorganizowana gra w polo ani „lacrosse na koniach”. Buzkashi jest ekscytujące, ponieważ jest chaotyczne, a jeźdźcy walczą ze sobą o zwłoki, powalając się nawzajem, a także jest brutalne częściej niż rzadziej. Obecnie można znaleźć nowoczesną grę w bardziej zurbanizowanych obszarach, ale regiony wiejskie i tereny wiejskie nadal trzymają się bardziej tradycyjnych wersji buzkashi.

Kok-boru, krgyzowska wersja Buzkashi, występuje w World Nomad Games. Są to międzynarodowe igrzyska olimpijskie, ale obejmują tylko gry koczownicze i tradycyjne. Obejmują również łucznictwo konne, turecką wersję Mancala, różne sporty zapaśnicze, a nawet strzelanie do kostek po mongolsku ( gry w rzucanie kostką). Buzkashi dotarło również do USA za pośrednictwem afgańskiej rodziny królewskiej w latach 1940. XX wieku. Jednak zamiast używać tuszy, używa się piłki pokrytej owczą skórą i bardziej przypomina polo niż tradycyjne buzkashi.

Oryginalną grę trudniej zdobyć, ale nadal można ją znaleźć na festiwalach, uroczystościach, a nawet na wydarzeniach politycznych. W tych społeczeństwach wpływowe i bogate osobistości często organizują gry lub sponsorują drużyny, konie lub jeźdźców.

Tradycje hazardowe stojące za agresywnymi grami

Jak zapewne zgadłeś, tradycje zakładów wokół buzkashi nie były sformalizowane przez kursy i bukmacherów. Przynajmniej nie w oryginalnych grach. Wszystkie zakłady w grach dotyczyły zwierząt gospodarskich lub towarów, którymi gracze wymieniali się i handlowali. Jasne, mogło być kąty strategiczne dla sprytnych graczy, którzy mogli obstawiać. A ponieważ wszystko było nieformalne, mogli wystawić swoje zwierzęta gospodarskie lub ziemię i zaproponować towary w zamian od każdego chętnego. Bez zakładów sportowych, które prywatyzowałyby zakłady, było to bardziej jak stara szkoła giełda zakładów lub rynek.

A jeśli obstawiałeś właściwego zawodnika, niosłeś ze sobą mądrość i wgląd, które były wysoko cenione w wielu społecznościach. Sami zawodnicy mogli również wziąć udział w zakładach, nie tylko ryzykując życie w niebezpiecznym sporcie, ale także dodając motywacji do wygranej i fajnej małej wypłaty, jeśli się przemogli. Tego rodzaju zakłady i wszelkie formy hazardu koczowniczego, byłby kontrolowany i honorowany przez społeczności. Jeśli odmówiłeś wypłaty wygranej, złamałeś swoje słowo. A nadmierne obstawianie lub jakakolwiek forma uzależnienia może oznaczać słabość. W końcu to była gra o honor. Każdy element hazardu była drugorzędna w stosunku do pokazania siły i umiejętności.

Nowoczesne gry hazardowe na Buzkashi

Ten sam rodzaj osobisty lub zakłady społeczne nadal pozostaje do dziś. Ponieważ to nie jest takie zakłady na wyścigi konne, obstawiając polo lub obstawiając dowolny inny sport. W buzkashi może się zdarzyć wszystko, a jeździec z bystrym umysłem, szybkością i siłą, a do tego odrobiną szczęścia, może uciec z padliną i przypieczętować zwycięstwo. Dlatego nawet w nowoczesnych, regulowanych grach nie znajdziesz książki biorące udział w kursach.

Zakłady można zawierać przez uścisk dłoni lub na podstawie czyjegoś słowa. Nie chodzi tu tylko o drobne dobra, ale także o handel końmi, a nawet ziemią między pasterzami. Zakład na zwycięzcę jest prawdopodobnie najprostszy, ale istnieje wiele możliwości. zakłady na oferty ludzie mogliby oferować lub brać. Na przykład, którzy jeźdźcy zostaną strąceni ze swoich koni, jak długo będzie trwała gra (w przypadku gier bez ograniczeń czasowych) lub kto zdobędzie pierwszy punkt.

Czy istnieją gry podobne do Buzkashi

Istnieją gry o podobnym, nazwijmy to, DNA, do buzkashi. Oferują one podobne emocje, a co za tym idzie, potencjalnie brutalność i makabrę z kategorią wiekową R. Myśląc o buzkashi, można rozszerzyć porównania, aby uwzględnić:

• Walki byków/Corrida de Toros (Hiszpania i Meksyk)
• Jazda na byku rodeo (USA, Brazylia)
• Jallikattu (Indie)
• Nadaam Games (Mongolia)

Buzkashi nie jest też milion mil od wyścigów rydwanów. To i żadna z pozostałych gier powyżej nie jest dla osób o słabych nerwach. Zdecydowanie nie przeszłyby zachodnich standardów bezpieczeństwa zwierząt ani higieny. Ale buzkashi nigdy nie miało być czystym sportem. Ryk tłumu, starcie młyna i zaciekłe wyścigi w grze tworzą pulsujące, pompujące adrenalinę doświadczenie.