Recenzje
Recenzja Tsugunohi (PlayStation 4 i PlayStation 5)

Ponowne rozpalenie ognia

Aby to uczynić absolutnie jasnym, nie ma tu wiele rzeczy do zrobienia na twojej liście, poza tym, że trzeba przytrzymać jeden przycisk i poddać się regularnym odstępom między różnymi cutscenami i wnioskami. Poza tym jednym interakcjom — obecnością, która pozostaje z grą przez całą kampanię — są tam kilka innych aspektów, choć ledwie wystarczających, aby ją podnieść z glorifikowanej animacji do pełnoprawnej gry wideo. I po prostu, aby wyjaśnić — to nie jest grą wideo, nawet jeśli zawiera okazjonalne wskazówki przycisku.
Przechadzka przez czas

To idzie w ten sposób: bierzesz kontrolę nad postacią — zdaje się, że dręczoną duszą, która, w ciągu kilku dni, podejmuje się przemierzać puste tereny i konfrontować się ze swoimi wewnętrznymi demonami. Gdy dni suną naprzód, świat wokół ciebie zaczyna przyjmować inną formę, ostatecznie prowadząc do mrożącego krwi w żyłach koszmaru, który jest wypełniony nieuniknionymi rzeczywistościami i kuszącymi prawdami. To twoja rola, jako nadzorca tych opowieści, aby być świadkiem tych wydarzeń, które rozgrywają się same, i podążać ku wnioskowi, który albo kończy się tragiczną śmiercią postaci, albo przebudzeniem się do świata, który jest ledwie rozpoznawalny.
Każda opowieść w Tsugunohi trwa tylko około piętnaście do dwudziestu minut, co sprawia, że cała seria jest nieco krótsza niż trzy godziny, plus minus. W każdym z tych odcinków nie ma większych przeszkód do pokonania — tylko żywe przedstawienia tego, co może się stać z twoją postacią w następnym dniu. To prosta koncepcja, i taka, która nie wymaga geniusza, aby ją rozgryźć. Ale kiedy wszystko jest powiedziane, czy naprawdę warto grać, biorąc pod uwagę brak interakcji między grą a graczem?
Aby to powiedzieć krótko, Tsugunohi to rodzaj jednorazowej sprawy. To jednorazowa rzecz, głównie ze względu na fakt, że każdy wniosek zawiera skokowy strach, który jest skuteczny tylko raz lub dwa razy. Innymi słowy, kiedy już odkryjesz prawdę i zobaczysz wielką nagrodę, nie ma już nic więcej do odkrycia, co oznacza, że nie ma prawdziwego powodu, aby wrócić i przeżyć ponownie najważniejsze momenty, chyba że, oczywiście, wprowadzasz je do nowego gracza i chcesz tylko podsłuchiwać ich reakcje. Ale to wszystko.
Przestrasz mnie raz, zawstydź mnie

Pomimo najlepszych starań gry, aby stworzyć wątek oryginalnych dzieł sztuki, układ w każdej danej sytuacji jest prawie zawsze taki sam, jak i postęp: idziesz w lewo i zmniejszasz dni, aż coś wyjdzie z cienia, aby splątać twoje zmysły. Oczywiście, wrogowie są różni, ale gameplay i storyboard nie są zbyt rozbudowane, co utwierdza fakt, że to jest, wszystko uważając, prosta, jednorazowa sprawa, która ma niewielką wartość powtarzalną.
Brak wartości powtarzalnej poza tym, Tsugunohi jest warte grania, jeśli tylko po to, aby wznowić kilka wspomnień z złotej ery animacji Flash. Oczywiście, jej wizualizacje są wyraźnie przestarzałe, a jej dubbing jest wątpliwy, ale wtedy, w najdziwniejszy sposób, są to tylko dwie rzeczy, które sprawiają, że jest to jeszcze bardziej niepokojące. To jest czasowa kapsuła dla zmysłów, i chociaż nie ma jakości nowoczesnego horroru, to jest, w każdym razie, widokiem dla bolących oczu. To jest, oczywiście, pod warunkiem, że te oczy należą do kogoś, kto przeżył wcześniej wymienioną erę.
Powiem to: Tsugunohi nie jest najstraszniejszą grą na bloku, ani taką, która utkwi w twoim umyśle na resztę twoich dni. Jednak jest coś, co ono robi, i nie jestem całkowicie pewien, czy jest to związane z niską jakością grafiki, czy z szczegółami w projekcie dźwięku. Cokolwiek to jest, wyraźnie ma zdolność przekonywania milionów graczy, aby doświadczyć go osobiście. I okazało się, że byłem tylko jednym z wielu, którzy odczuli wpływ haka. Dobrze zrobione.
Werdykt

Recenzja Tsugunohi (PlayStation 4 i PlayStation 5)
Prawdziwa retrospekcja
Dla tych, którzy mają serce dla przestarzałych Flash-owych J-horrorów, Tsugunohi na pewno pobudzi twoje zmysły i da ci coś, o czym możesz napisać do domu. To nie jest grą wideo, ale raczej interaktywną czasową kapsułą z garścią nostalgicznych animacji. Weź to, co chcesz, moi przyjaciele.













